Mirthe Diemel Lifestyle 11 sep 2026, 19:28

Leestijd: 4 minuten

Selma (45) in Opgebiecht: ‘Mijn baas weet niets van mijn vacature-alert’

Iedereen heeft weleens een geheim, een leugentje om bestwil, iets wat we liever niet hardop zeggen. In Metro’s rubriek Opgebiecht durft een Metro-lezer dat toch te doen. Deze week: Selma (45) zit al jaren bij dezelfde werkgever en báált van haar baan, maar sinds kort heeft ze een vacature-alert ingesteld. In de hoop dat ze nu eindelijk kan gaan doen wat ze écht leuk vindt. Al weet haar baas van niets, en helemáál niet dat ze dat alert onder werktijd binnenkrijgt.

Selma: „Ik hoor het mezelf nog zeggen, jaren geleden. Ik was bijna dertig en vertelde een vriendin dat die leeftijd mijn kantelpunt zou zijn: dán ging ik eindelijk voor mezelf kiezen. Daarmee bedoelde ik concreet dat ik werk zou gaan zoeken dat ik écht leuk vond, waar ik energie van kreeg en waar ik ’s ochtends met goeie zin naartoe zou gaan.

Dodelijk saai

Nou, inmiddels ben ik vijftien jaar verder en is er precies niks veranderd. Ja, mijn leven is natuurlijk wél veranderd. Ik kocht een huis, kreeg kinderen, het leven werd voller en daarmee werd het misschien ook steeds makkelijker om te blijven zitten waar ik zat. Op papier is mijn baan namelijk helemaal niet verkeerd. Ik ben communicatiemedewerker bij een gemeente, heb een vast contract en verdien een prima salaris. Alleen: mijn werk is zó dodelijk saai.

Dat wist ik al toen ik er begon en het als een tijdelijke opstap zag, maar dat gevoel is alleen maar sterker geworden. Ik moet mezelf ’s ochtends echt naar mijn werk slépen. Laatst zat ik zelfs huilend op de wc, omdat ik zo opzag tegen de dag. Blijkbaar is ‘het valt allemaal wel mee’ op een gegeven moment niet meer genoeg om jezelf voor de gek te houden.

Geen grote droom

Je zou dus denken: zoek lekker een andere baan en neem ontslag. Toch is dat ook niet zo makkelijk. Ik heb nooit echt geweten wat ik écht zou willen. Sommigen weten al van jongs af aan dat ze leraar willen worden, chef-kok, politieagent, you name it. Zo’n grote droom heb ik nooit gehad. Tel erbij op dat ik nogal met een impostersyndroom kamp: wat kán ik nou eigenlijk? En als er al een vacature is die me aanspreekt, denk ik al snel dat-ie te hoog gegrepen is of dat er vast betere kandidaten zijn. Je snapt: dat werkt allemaal niet bepaald mee.

Want ja, inmiddels ben ik 45. Kijk ik om me heen, dan zie ik vooral jonge mensen die vol energie aan hun carrière beginnen en precies lijken te weten wat ze willen. Die boot heb ik allang gemist. En moet je nog wel het roer omgooien op latere leeftijd? Toch zie ik geen andere optie, want mijn werk eet me letterlijk vanbinnen op.

Vacature-alert in baas z’n tijd

Onlangs deed ik daarom iets wat ik best spannend vind: ik heb een vacature-alert ingesteld in ChatGPT. Iedere dag krijg ik een overzicht van banen die mogelijk bij me passen. Terwijl ik aan het werk ben bij mijn huidige werk. Nee, mijn baas weet daar niets van en ik ga het ook zéker niet zeggen, ik ben veel te bang dat hij me ongemotiveerd vindt. Fair enough: dat ís ook zo, maar ik ben bang dat hij me er dan op een of andere manier zou willen uitwerken.

Sinds ik dat alert heb ingesteld, krijg ik dus elke dag een lijstje in mijn inbox. En hoewel het mijn privémail op mijn telefoon is, ben ik toch een beetje op mijn hoede als die mail binnenkomt. Ik ga tóch even scrollen en kijk schichtig om me heen of niemand mijn scherm ziet. Het voelt een beetje als vreemdgaan, of zo. En ergens vind ik het ook wel ‘leuk’ spannend: dat iets als ChatGPT – wat súperlaagdrempelig is – met me meedenkt, en hier en daar ook als een soort therapeut optreedt. Ha, die bot is enorm motiverend en zegt dat ik er gewoon voor moet gaan.

Bold

Ik moet wel bekennen dat, ondanks het enthousiasme van ChatGPT, ik nog steeds niet snel overtuigd ben van een leuke vacature. Maar na vijftien jaar in hetzelfde carrouselletje te hebben gezeten, voelt het best bold om nu eindelijk iets te doen. Al is het maar voor de vorm, en zal ik het nooit aan anderen opbiechten tot ik daadwerkelijk een nieuwe baan heb.”

Vanwege privacy in combinatie met gevoelige onderwerpen zijn de namen gefingeerd. De echte namen zijn bekend bij de redactie.

Meer lezen over de geheimen van lezers? Deze situaties waren in de afgelopen maanden favoriet:

• Opgebiecht: ‘Ik woon sinds kort samen met een vriendin, maar heb nu al spijt’
• Opgebiecht: ‘Ik vind het kerstdiner bij mijn schoonouders niet te eten’
• Opgebiecht: ‘Ik vind het huis van onze vrienden vies’
• Opgebiecht: ‘Ik schaam me voor mijn interieur’

Geschreven door Mirthe Diemel

Liep honderd jaar geleden al stage bij Metro en is met tussenpozen altijd blijven hangen. Maakt nu wekelijks een aflevering voor Metro’s rubriek Opgebiecht, De Spaarrekening van... en Geld maakt (niet) gelukkig. Schrijft daarnaast ook graag human-interest verhalen en portrettenseries; zolang het maar persoonlijk is. Maar kan ook met net zoveel liefde een informatief artikel maken over de meest uiteenlopende onderwerpen – van rugpijn tot aan feiten over mayonaise.

Reacties