Redactie Lifestyle 25 sep 2026bijgewerkt: 1 okt 2026, 12:22

Leestijd: 4 minuten

Josje (35) in Opgebiecht: ‘Ik laat mijn kind niet bij dat klasgenootje thuis spelen’

Iedereen heeft weleens een geheim, een leugentje om bestwil, iets wat we liever niet hardop zeggen. In Metro’s rubriek Opgebiecht durft een Metro-lezer dat toch te doen. Deze week: Josje (35) schrok zich rot toen ze haar zoontje kwam ophalen bij een klasgenootje, en wil nu niet meer dat hij daar gaat spelen.

Josje: „Sinds dit schooljaar zit mijn zoon in groep drie, en daarmee is er een compleet nieuwe wereld voor hem opengegaan. Een paar klasgenootjes kende hij al van de kleuters, maar er is ook een lading ‘nieuwe’ kinderen bijgekomen, uit andere kleuterklassen. Hij vindt bijna al zijn klasgenoten even fantastisch. Ik vind dat op mijn beurt weer fantastisch voor hem, maar om eerlijk te zijn: persoonlijk ben ik niet de allergrootste fan van die complete vriendenkring – plus hun ouders, laten we dat niet vergeten – die je erbij krijgt. Je moet er allemaal ook weer sociaal mee dealen. Ha, ik ben al blij als ik ’s ochtends tegen mijn collega’s een fatsoenlijk woord kan uitbrengen, laat staan dat ik om half negen sta te socializen op het schoolplein.

Altijd samen spelen

Anyway, mijn zoontje had al snel een favoriete klasgenoot, laten we hem hier Zack noemen. Het was Zack voor en Zack na. Met Zack moest er gespeeld worden, het liefst zo snel mogelijk en bij voorkeur iedere dag. Eerst kwam Zack een paar keer bij ons. Na een paar weken zei zijn moeder dat mijn zoon ook dáár kon spelen. Ze leek me een aardige vrouw, al kende ik haar nog nauwelijks.

Normaal gesproken heb ik voor mezelf de regel dat ik de eerste keer even meega. Niet om de boel te inspecteren, maar gewoon, om te weten waar mijn kind terechtkomt. Ik had alleen die middag een afspraak bij de huisarts met mijn jongste zoon, dus ik dacht: voor deze keer moet het maar even op goed geluk.

Nou, dat heb ik geweten. Toen ik mijn zoon na twee uur spelen kwam ophalen, viel mijn mond bijna open van verbazing. Het huis was één grote bende. En echt, in principe no judgement hier. Bij ons thuis is het allesbehalve Pinterestwaardig – rondslingerend speelgoed, kruimels, half opgegeten boterhammen, the works. Maar dit was next level, het was gewoon vies. Etensresten, vuile vaat, rommel, overal haren op de vloer van de huisdieren, een overvolle kattenbak… het was gewoon onverzorgd, punt. Ik stond daar een beetje te lachen als een boer met kiespijn, vroeg of mijn zoon het leuk had gehad. Nou, hij stráálde, dus kennelijk wel. Noem het smetvrees, maar eenmaal thuis heb ik hem meteen onder de douche gezet – no way dat hij op onze bank mocht zitten in die kleren.  

Eén grote bende

Maar goed, nu zit ik dus met een probleem, want mijn zoontje wil nog steeds voortdurend met Zack afspreken; hij vraagt er bijna dagelijks om. Ik wil op mijn beurt absoluut niet dat hij daar nog naartoe gaat, het voelt gewoon niet goed. Maar de reden durf ik niet te vertellen, want wat zeg je dan? Ik vind het vies bij je beste vriendje, dus je mag er niet heen? Dat doe je óók niet.

Het gevolg is echter wel dat Zack nu altijd bij ons over de vloer komt – op het schoolplein bedenk ik dan een smoesje waarom het alleen bij ons kan. Maar eerlijk gezegd vind ik dat best pittig. Bijna elke woensdagmiddag spelen ze samen en maken ze behoorlijk wat herrie, terwijl ik weet dat dat nooit eens andersom zal zijn. Dat hij nooit een keer daar gaat spelen, zodat mijn middag wat rustiger is. Mijn jongste is er natuurlijk ook nog, hij zit net in de kleuterklas en zal in de toekomst ook nog speeldates gaan krijgen. En ik ben nu al kapot, na zo’n speeldate.

Tijdelijke ‘oplossing’

Het vervelende is natuurlijk ook dat we nog een hele tijd met elkaar door moeten, groep acht is nog ver weg. En wat te denken van verjaardagen? Binnenkort is Zack jarig en volgt er ongetwijfeld een kinderfeestje. Ik kan mijn zoon dan niet dwingen om níet te gaan, en dat zal ik ook zeker niet doen, maar ik zie er nu al tegenop. Stiekem hoop ik dat het contact op den duur toch verwatert, dat hij meer feeling krijgt met andere klasgenootjes. Tot die tijd voelt dit als de beste ‘oplossing’ en moet ik maar gewoon op de blaren zitten.”

Vanwege privacy in combinatie met gevoelige onderwerpen zijn de namen gefingeerd. De echte namen zijn bekend bij de redactie.

Meer lezen over de geheimen van lezers? Deze situaties waren in de afgelopen maanden favoriet:

• Opgebiecht: ‘Ik woon sinds kort samen met een vriendin, maar heb nu al spijt’
• Opgebiecht: ‘Ik vind het kerstdiner bij mijn schoonouders niet te eten’
• Opgebiecht: ‘Ik vind het huis van onze vrienden vies’
• Opgebiecht: ‘Ik schaam me voor mijn interieur’

Josje (35) in Opgebiecht: ‘Ik laat mijn kind niet bij dat klasgenootje thuis spelen’

Marly (44) in Opgebiecht: ‘Mijn vriendin weet nog niet dat ze niet welkom is op onze bruiloft’

Geschreven door Redactie

Metro, waar verhalen nieuws maken. Toegankelijk, mensgericht en verrassend. We inspireren, informeren en prikkelen maandelijks miljoenen lezers.

Reacties