Sigrid Stamkot
Sigrid Stamkot Lifestyle 19 feb 2015
Leestijd: 2 minuten

Modecolumn Sigrid Stamkot: Die verrekte dresscode

Hij was er weer. Een dresscode.

Iedere keer is het toch even extra nadenken, zo’n kledingvoorschrift. Want je bent hoe dan ook gebonden. En je zult altijd zien dat wanneer je enorm zin had die blauwe kokerrok met dat gestreepte blouseje aan te trekken, de dresscode rock ’n roll voorschrijft. Of dat je spijkerbroek met leren patches broek al klaar hangt en je op het laatste moment op de uitnodiging ladylike ziet staan.

Voor dit evenement, de jaarlijkse uitreiking van de Beauty Astirs, zeg maar de Oscars voor in beautywereld, was de kledingeis schappelijk gehouden: a touch of gold. Maar zo’n touch kan natuurlijk op verschillende manieren worden geïnterpreteerd. We zagen dames met gouden tops en dito riemen. Netwerkers met enkel gouden oorbellen en een in de haast omgehangen gouden ketting. Van top tot teen in het goud gestoken bezoekers. En beautymensen die die hele dresscode gran-di-oos vergeten waren, maar het creatief wisten op te lossen met hun ‘Ik heb een hart van goud.’

Mijn eerste dresscode was voor de uitreiking van de ELLE Awards tijdens Amsterdam Fashion Week, járen geleden. Ik zette net mijn eerste voorzichtige schreden in de modewereld, en was nog in de veronderstelling dat ik totaal verslonden of kapot geschreven zou worden als ik me niet aan de kledingvoorschriften zou houden. Maar ja, mijn garderobe was nog niet helemaal ingesteld op modeweken waarop je iedere dag verrassend uit de hoek moeten komen, en voornamelijk zwart bovendien.

Ik weet niet meer wat de dresscode was, ik weet wel dat niets in mijn bescheiden kast er aan voldeed. En dus werd er paniekerig rond ge-sms’t (Whatsapp was nog niet in beeld) naar wat vriendinnen die al wat langer in de grote boze modewereld rondliepen.

Die avond liep ik rond op het feest in een jurk van de buurvrouw, riem van vriendin A en schoenen van vriendin B.

Die avond kwam ik erachter dat een dresscode niet in beton is gegoten. Dat iedereen zo zijn of haar eigen opvatting heeft van een dresscode. Van enorm uitpakken tot subtiel. En merkte ik dat zo’n derde van de bezoekers zo’n outfit-eis compleet in de wind slaat, want wat de dresscode die avond ook was, hij schreef zeker geen verwassen spijkerbroek met afgetrapte gympies en flodderig T-shirt voor.

Enig respect voor de richtwijzer is gepast, zeker. Maar ik ga me niet meer in allerlei bochten wringen. De buurvrouw en vriendinnen worden inmiddels ook niet zo vaak meer geappt.’ En nee, je zult mij niet in een afzakkende spijkerbroek (as if) op een Black Tie feest zien. Die avond prentte ik in mijn hoofd dat mijn dresscode vooral ligt in het dragen van kleding waarin ik me prettig voel.

Lees ook:
Modecolumn Sigrid Stamkot: Winterperikelen
Modecolumn Sigrid Stamkot: Lekker polderglamoreus
Modecolumn Sigrid Stamkot: Crisis versus consument

Foutje gezien? Mail ons. Wij zijn je dankbaar.

Het beste van Metro in je inbox 🌐

Meld je aan voor onze nieuwsbrief en ontvang twee keer per week een selectie van onze mooiste verhalen.

Reageer op artikel:
Modecolumn Sigrid Stamkot: Die verrekte dresscode
Sluiten