Lezerscolumn

pen icon

Stefan Kool

De herontdekking van onze staart

5 OKT 2017

Is geluk specifiek iets van deze tijd of is de mens eigenlijk altijd opzoek geweest naar geluk? Dit zijn vragen die mij een tijd bezig hebben gehouden en al filosoferend kwam ik tot de volgende constatering:
Volgens de evolutietheorie was de mens eerst een aap. Met onze staart waren we in balans en leefden we instinctmatig. Hoe verder we evolueerden, onze staart kwijt raakten en ons ontwikkelden, hoe meer we ambities kregen en op zoek gingen naar geluk.
Je leert lopen van nature maar voor het direct bewandelen van het juiste levenspad geldt dat (helaas) niet. Onder het juiste levenspad versta ik dan het pad waarop je gelukkig bent. Of in ieder geval het vaakst gelukkig bent want het leven kan niet allemaal al voor je uitgestippeld zijn. Ik zie het leven als een reis en één grote improvisatie.

In mijn filosofie, die ik de Staartfilosofie noem, is geluk geen einddoel als constante factor in ons leven. Geluk is een momentopname dat jij zelf zo vaak mogelijk kunt stimuleren om te ervaren/beleven.

Ik geloof in de overtuiging dat iedereen ‘een staart’ heeft. Dit kunnen bewuste behoeftes/kwaliteiten zijn maar vaak ook onbewuste. Jouw staart: Waar ben je goed in of wil je nog beter in worden? Jouw talent, unique selling point, X-factor of hoe je het ook wil noemen.
Om jouw routes op jouw levenspad goed te bewandelen, zal je in balans willen zijn. Oftewel: met beide benen op de grond staan, maar ook met je ‘staart’ kunnen ‘kwispelen’. Weten waar jij goed in bent en dat goed weten toe te passen. In balans vind je sneller de juiste route en zal je regelmatig kwispelen, oftewel: gelukkig zijn.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

ike van der voort

Waar zijn de steunmaatregelen voor studenten?

GISTEREN

Dinsdag 17 maart. Samen met mijn huisgenoten zit ik op de bank. Met z’n allen kijken we naar de toespraak van de ministers Eric Wiebes (Economische Zaken en Klimaat), Wouter Koolmees (Sociale Zaken) en Wopke Hoekstra (Financiën). Het moment waar we op hadden gewacht. Tijdens de speech kondigen de ministers steunmaatregelen aan voor zowel werkgevers als ZZP’ers. Voor hen die vanwege de coronacrisis zonder werk komen te zitten en daardoor nauwelijks tot geen inkomsten krijgen. Aanvullende uitkering voor levensonderhoud, tegemoetkoming in de loonkosten, uitstel van belastingen en nog een aantal regelingen. Met serieuze doordringende stemmen bespreken de drie mannen stap voor stap alle punten. Fijn dat dit wordt opgelost. Maar het voelt alsof er nog iets ontbreekt. Waar zijn de financiële steunmaatregelen voor studenten?

Na afloop verandert de woonkamer in een groot kippenhok. Zes kakelende meiden door elkaar. Stuk voor stuk bezorgt om wat er komen gaat.
‘Ik hoop dat ik mijn baan kan houden’, roept er een.
‘En wat als ik wel ontslagen word? Dan moet ik wel van ome Duo lenen. Anders red ik het nooit’, zegt een ander bezorgt.
‘Ja ik ook. Huur, studie, boodschappen. En alles mogen we weer terugbetalen na onze studie.’
De zorgen vliegen om de oren. Op dat moment voel ik een trilling over mijn billen. Het is mijn telefoon in mijn kontzak. Een berichtje? Van wie kan dat zijn? Ik werp een blik op het scherm. Het is m’n baas. Het moet wel belangrijk zijn, want hij appt met niet zomaar. Snel open ik mijn Whatsapp.
‘Sorry Ike, de verkoop is grotendeels stilgevallen en daarmee werk voor jou.’
Verbijsterd staar ik naar het bericht. Ik ben zojuist ontslagen…

Niet alleen ondernemers, ZZP’ers en werkenden hebben met de coronacrisis te maken, maar ook studenten zoals ik. Naast mijn studie heb ik een bijbaan als verkoopmedewerker met een nul urencontract. Door de crisis bezoeken steeds minder klanten de winkel. De werkzaamheden nemen af en er komt onvoldoende geld in het laatje. Genoeg redenen voor mijn baas om mij niet meer in te roosteren. Ik kan het hem niet kwalijk nemen in deze tijd. Het vaste personeel gaat voor. Maar ook ik moet vaste lasten betalen. Geld van mijn ouders lenen gaat niet lukken. Ook zij proberen te bezuinigen om de aankomende maanden door te komen. Voor mij zit er niks anders op dan een fiks bedrag lenen van DUO. Of zal de overheid nog terugkomen op de financiële steunmaatregelen voor studenten?

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Metro

On Fire

Stuur hier jouw lezerscolumn in!

30 MRT 2020

Ben jij een goede schrijver? Stuur je column in via onderstaande groene knop of klik hier. Om de column in te kunnen dienen moet je wel een account aanmaken. Dan kan via de homepage rechts onder het menu.

Onze redactie controleert jouw column en plaatst het online. Vervolgens kan het stemmen beginnen!

Stemmen op lezerscolumns gaat met emoji’s. Zorg dat je veel positieve emoji’s krijgt op jouw column en je maakt kans om column van de dag te worden. Ook onze redactie kan een column van de dag uitkiezen. Komt jouw column in de krant, dan verdien je daarmee 50 euro.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelovedislike
user_bcb128896cff74c46de36563c6e49c734260da08_avataruser_343c1eaaeb168f11e195c9c169064af12fd3f2e3_avataruser_172e1664f4f9f83012545391c5681e6bfa1628c1_avatar

+100


pen icon

Jan-Kees Verschuure

Guilty Pleasures

GISTEREN

Om een of andere reden vierde ik ooit Oudjaar in Las Vegas; om vele redenen was ik alleen. Gewenst alleen, maar liever niet op Oudjaar. Ik zocht iets te doen en alles was uitverkocht, hotels incluis. Behalve een concert van Neil Diamond.

Nou ja in een hal ernaast dan, met een groot scherm en tegen betaling. Zo zijn ze daar. Met een groep studenten werd ik dronken. Sweeeet Caroline. Tè-tè-tè. Ik demonstreerde daarbij de beroemde Lee Towers-moves. 'Wow, how come we don’t know him over here?'

Ik werd wakker in mijn huurauto in de parkeergarage van een casino en keek opzij. Een bejaard echtpaar had eenzelfde keus gemaakt en sliep nog, met open mond achter het stuur. Dat dus. In de lichtheid van de dronken dageraad besloot ik te gaan rijden, 800 kilometer naar San Francisco door woestijnen, en langs vliegtuigkerkhoven.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Ali Shah

Zweven

GISTEREN

Ik sta op en ik heb geen doel meer voor de dag. De scholen zijn gesloten, iets wat ik niet aankomen zag. Wat een heftige maatregel, moet ik mij zorgen maken? Of komt het pas dichtbij als iemand dichtbij er in aanmerking mee zal raken.

Willen maar niet kunnen, wat is dat een gek gevoel. Iets willen ondernemen... basically mijn levensdoel. Ik doe op dit moment vrij weinig en verveel mij heel erg. Heb geen energie om maar iets te doen, het gevoel van constant beklimmen van een berg. Waarom ben ik toch zo moe? Is er iets wat mijn lichaam van mij verbergt?

Ik sta op en ik heb geen doel meer voor de dag. De scholen zijn gesloten, iets wat ik niet aankomen zag. De komende weken zal het zo blijven... ik zal een manier moeten vinden om er mee te leven. Ga maar terug naar bed, morgen is weer een dag om te zweven.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Rachida Issaoui

Een loopband

6 APR 2020

Ik videobelde met mijn tachtigjarige moeder en vroeg: "Jemma (moeder) wat heb je vandaag gedaan?" Ze vertelde dat ze had gekookt en dat ze bezig was met gordijnen wassen en dat mijn broertje nieuwe had opgehangen. Toen vroeg ze: "En wat heb jij gedaan?".

Ik vertelde haar over mijn dag, namelijk dat ik had hard gelopen, iedereen lag nog op 1 oor en dat we later in huis hadden geklust en ik Couscous had gemaakt.

Haar reactie was: Rachida zou je niet stoppen met rennen, je gezicht is zo smal geworden". "Nee mam, dat valt wel mee" zei ik. Ik vervolgde: " Van rennen wordt ik zo blij en het geeft me een gevoel van voldoening en beweging is gezond. Daarnast is nu met de komst van Corona beweging juist belangrijk.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Elias Balt

Grenzeloos

6 APR 2020

Hoewel het Coronavirus geen landgrenzen erkent, vermoedt een aantal grote denkers dat de situatie het nationalistisch gevoel kan versterken. Ik heb me persoonlijk juist nog nooit zo verbonden gevoeld met de wereld. In Oeganda, in India en in Nederland klinkt de boodschap hetzelfde: we moeten dit samen doen. Overal ter wereld werken mensen hard om anderen te helpen. Iedereen kan voelen dat we hier als mensheid, en niet als een verzameling naties, hoofd bieden aan deze pandemie.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Tommie Braxhoofden

Mijn anti-klaag

6 APR 2020

Klagen vinden we fijn in Nederland. Vooral op de politiek. Bedoel, wie stoort zich niet aan de belastingsdienst, of het beleid in Groningen, om er maar een paar te noemen.

Ik ben hier zelf zeker weten ook van 'te beschuldigen' en het zou hypocriet zijn als ik niet even verbaal was wanneer ik wel onder de indruk ben van onze regering.

In de persconferentie van 3 April over de corona crisis nam onze premie, in mijn ogen, de belangrijke woorden in de mond. Woorden die ik nog niet zo vaak heb gehoort in het nieuws.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Anouk

Een brief voor Corona

6 APR 2020

Lieve Corona,

Een schop onder m'n kont,
dat is wat ik ervan vond!

Nou, die heb je me gegeven
misschien wel een stuk of zeven!

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Denise Hagmeijer

Likeability of5

*Big Bang*

6 APR 2020

Wanneer ik deze week een televisiegesprek zie met Dirk De Wachter,  één van mijn favoriete psychiaters én sprekers, verwoordt hij de angst die ik al weken voel sudderen: "Na de piek van het coronavirus, komt de piek van de psychische problemen." De Wachter doelt daarmee vooral op het feit dat we ons nu in uitzonderlijk complexe omstandigheden bevinden zonder dat we elkaar écht kunnen steunen, als gevolg van het social-distancing-gebeuren.

Nadat ik het televisieprogramma heb bekeken, reflecteer ik op mijn eigen leven in coronatijd. Mijn twee lieftallige puberdochters zijn nu thuis. En wonder boven wonder gaat dat prima. We hebben een ritme gevonden om elkaar te ontduiken, te verbinden en te ontlopen wanneer nodig. Nog geen sprake van kleerscheuren bij één van ons drie. En dat is gezien onze woonsituatie (een kleine driekamerflat met mini balkon) best een puike prestatie. Het home-schooling en home-teaching project gaat soepeler dan gedacht. Mijn thuiswerken gaat als een speer. Er is een stuk minder afleiding nu de uitgebreide lunches en lachsalvo's geen deel uitmaken van mijn standaard werkdag. Ik sport drie keer per week met een sportmaatje op gepaste afstand. Renden we vier weken geleden nog en colonne met 15 man door het park, nu rennen we in tweetal achter elkaar aan. Als een treintje. Kibbelend wie er voorop mag om de koers te bepalen. Eén voordeel van de anderhalve meter afstand is dat je je voorligger nu ziet afremmen. Dat scheelt heel wat blauwe plekken en schrikreacties kan ik je zeggen. Mijn vrienden spreek ik via de app. Of soms met videobellen. En naast mijn gezin, zie ik twee vaste vrienden op gepaste afstand.

"Zo slecht breng ik het er niet vanaf. Het is best te doen zo." Denk ik nog.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_908b4c9c808945649babf5981a7b7f19b26cb53a_avatar

pen icon

Mike van Zandvoort

Lean on Bill

5 APR 2020

“Als ik een afro had, zou ik ‘m zó dragen. Hoeveel potten Murry’s daar ook aan te passen zouden komen.” Ik zag mijn eerste beelden ooit van Bill Withers , de bekende live versie van Ain’t no Sunhine, die in zijn oranje coltrui. De zanger en zijn drummer, de strakste afro en de stralendste glimlach. Nooit eerder en nooit later zag ik zulke coole gasten.

Bill Withers draaiend op je platenspeler worden je oren verwend. Je hoort een man die zijn stem in de muziek perst en het met eerlijke woorden vult tot een geluid wat als een bonbon door je oren smelt. Een man die je gelooft. Gevoelig maar stoer. Pure klasse. Luister alleen al naar zijn gehum op de intro van “Grandma’s hands”, mijn persoonlijk favoriet, de ode aan zijn grootmoeder.

Bill was geen held, geen wereldverbeteraar of een vechter. Bill was een gewone vent, een stotteraar, een oud marinier. Hij was een vent die wist hoe verschrikkelijke mooie muziek te maken. Het nu meer dan ooit inspirerende nummer Lean on Me, is twee weken voor zijn dood uitgegroeid tot een strijdlied tegen Corona toen een compleet flatgebouw in Dallas het nummer vanuit hun ramen zong. Een lied met als kerngedachten vriendschap en verbondenheid. Onwerkelijk verbeeld door een flat vol buren die samen kwamen terwijl ze verplicht afstand hielden.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Laura van der Lee

Tevreden of toch niet?

5 APR 2020

Ik realiseerde mij vandaag dat er vele definities zijn over tevreden zijn met je leven. Bestaat tevreden zijn wel echt of is het een utopie? Is het in het leven gebracht door de media en therapeuten die de lat te hoog leggen? Is het de prestatiemaatschappij waarin we leven dat iedereen een goede opleiding en succesvolle baan moet hebben? Heeft je sociale leven invloed op hoe tevreden je bent? Moet het saldo op je bankrekening vergelijkbaar zijn met het pakhuis van Dagobert Duck? Moet je auto gelijk zijn aan de raceauto van Max Verstappen?

Ik had op mijn werk een gesprek met collega’s tijdens de lunch. Er werd mij gevraagd wat ik graag zou willen hebben.
Ik kon zo even niets bedenken, maar de Jaguars en villa’s van collega’s vlogen mij om de oren. Mijn collega’s keken mij aan alsof ik zojuist geëmigreerd was van de planeet Mars. Ze vonden mij zo raar dat ik aardig tevreden ben met mijn leven. Ik stond ineens buiten de groep als een echte outsider. Aha in ieder geval was ik uniek blijkbaar.

Op dit moment is er nog een groter facet van invloed op tevreden zijn: de coronacrisis. Als je een persoon bent die altijd weg van huis was, is het een hele uitdaging om muren om je heen te hebben. De dag kan dan een blanco vel zijn die je nog invullen met bezigheden. Het huishouden is op een gegeven moment ook klaar. Je gaat niet tien keer stofzuigen op een dag of de badkamer soppen. Ook is de bundel van je telefoon op een gegeven moment tot je schrik op.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Vivianne Borger

Het effect van thuisblijven op lokale ondernemers

5 APR 2020

In deze bizarre tijd moeten we zoveel mogelijk thuisblijven. De winkelstraten zijn leeg, horeca is dicht en veel diensten kunnen niet meer uitgevoerd worden. Dit raakt ons natuurlijk allemaal, maar wat doet dit met de lokale ondernemers?

Er was al steeds meer leegstand in de winkelcentra, doordat de concurrentie met de grote webshops in het land voor velen een grote uitdaging blijkt. Toch bleven veel inwoners tot nu toe de lokale ondernemers steunen, door hun boodschappen in de winkel om de hoek te doen en lekker een terrasje te pakken. Ze gingen hiervoor speciaal de deur uit, in plaats van online bij de grote warenhuizen te bestellen.

Nu mogen we de deur niet meer zomaar uit en dit heeft direct enorme invloed op de lokale ondernemers. Restaurants moesten verplicht sluiten. Winkels blijven zoveel mogelijk open, maar zien amper klanten in hun winkel. Het bloemenkraampje op de hoek mist de vaste klanten die wekelijks een bloemetje kwamen halen. Veel winkeliers vragen zich af of ze na deze crisis nog wel open kunnen, of dat ze dan al failliet zijn.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Jan-Kees Verschuure

Starnakel

5 APR 2020

Op planeet Corona heb je tijd voor de dingen, zoals dromen. Geen dagdromen gekkie, ik ben focking achtenveertig. Nee echte dromen, ’s nachts. Die heb ik jaren niet gehad. Ze zeggen ook dat je dromen niet moet doorvertellen, als kwestie van waardigheid. Maar die van mij zijn onschuldig, het mag.

Ivo Niehe die meedoet aan Dancing on Ice, het daten van Bridget Maasland, dat werk. Afijn, ik sta voor de deur bij Bridget, ze doet niet open. Ze is waarschijnlijk gaan slapen, terwijl ik mijn dochter naar huis bracht.

Dromen hebben dat soort realistische details. Anywho, ik beland eenzaam in een aanpalend café, waar Dione de Graaff van het Sportjournaal in een hoekje zit op haar hurken, met de handen voor de ogen.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Sylvia Peters

Likeability of5

Voer voor de lachspieren

5 APR 2020

In deze roerige tijden kunnen we soms ook best eens grappig nieuws gebruiken. Even iets om te lachen, al zijn de mensen die voor dit lachwekkende nieuws zorgen er bloedserieus over. Zoals die garagehouder in Amsterdam Oost die er van overtuigd is dat de overheid snode plannetjes maakt en dat de media precies weet wat die plannetjes zijn, maar dat ze vanuit hogerhand zijn geïnstrueerd om te zwijgen.

Misschien bedoelt hij dat sommige complotdenkers ervan overtuigd zijn dat het coronavirus een biologisch wapen is en de Chinese bevolking het heeft ingezet om overbevolking tegen te gaan. Helaas liep het iets uit de hand. Anderen denken weer dat de salafisten achter het coronavirus zitten. Het doel is om iedereen gezichtsbedekking te laten dragen zodat dit een normaal straatbeeld wordt. Dan is ook de stap naar een boerka niet meer zo groot. Een moslim uit Marokko denkt er weer anders over, het virus zou juist een straf zijn van Allah voor de ongelovigen. Natuurlijk zijn sommige Christenen het daar niet mee eens, volgens hen is het virus van hun God om mensen te straffen en tot inkeer te brengen. Stoppen met die abortus, euthanasie en te lang achter de computer zitten.

Een van onze Nederlandse ‘televisiehelden’ is ervan overtuigd dat dit een maatregel van de regering is om de vrijheden van de burgers in te perken. Andere mensen waarschuwen om je niet te vaccineren als er ooit een vaccin voor het coronavirus komt. Ze gaan dan vast en zeker een chip inspuiten in plaats van een serum.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_faf20fdc290b098c0743123ab1c47a30eabf4660_avatar

pen icon

Denise Hagmeijer

Likeability of5

Broodnodig

3 APR 2020

Wij Nederlanders houden ervan om in tijden van problemen meteen in oplossingen te denken. Oplossingen om de controle terug te pakken in de trant van actie is reactie en gaan met die banaan. Dat kan heel nuttig en uitermate prettig zijn, maar in sommige gevallen slaan we daarmee een belangrijke stap over. De stap van verwerking van het verlies aan controle. En dat is me nogal wat in deze crisis. Want we hebben jarenlang geleefd in een maatschappij waarin we dachten dat we alles in de vingers hadden. Maakbaarheid ten top. En zo leefden we erop los.

Nu staat ons leven sinds drie weken totaal op zijn kop. Alles is anders. Helemaal contra. Was er eerst een grote mate van voorspelbaarheid, structuur en een gevoel van eigen regie, is het nu onrustig, onzeker, onduidelijk en hebben we even geen invloed. We blijken toch maar met zijn alleen kwetsbare wezens te zijn.

In de ban van het virus wacht iedereen tot de piek geweest is, in de hoop daarna het normale leven weer op te kunnen pakken. Alle sociale contacten staan in de wachtstand: van werk tot familie, van vrienden tot sportmaatjes, van schoolpleinpraatjes tot een supermarkt-babbeltje. De Albert Heijn in onze wijk verkondigde via facebook dat sociale kletspraatjes niet worden toegestaan in de supermarkt in deze tijden. Ook niet wanneer de 1,5m in acht worden genomen.
Voor de verspreiding van het virus is dat uiteraard een goede zaak. Maar voor de psychische toestand van de mens, lijkt me dat een minder beste. Juist nu - een tijd waarin de bodem onder onze voeten is weggeslagen - hebben wij sociale dieren juist behoefte aan steun, chitchats, humor en een eitje lozen zo af en toe. Want hierdoor kunnen we spiegelen, relativeren, delen en verbinden. Dat is een essentieel onderdeel van de menselijke veerkracht. En dat belangrijke ingrediënt lijkt voor een groot deel weg te vallen. Alles is serious business. Maar op een sociale manier met elkaar omgaan, is dat ook. Ik pleit dan ook voor sociale babbels met physical distancing. Dat klinkt toch een stuk beter? Hoe fijn zou het juist in deze tijden zijn als we op 1,5 meter afstand toch even een kletspraatje kunnen houden met de bakker, de slager, de caissière, een kennis of de buurvrouw? Gewoon. Niet omdat het kan. Maar omdat het eigenlijk broodnodig is!

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_908b4c9c808945649babf5981a7b7f19b26cb53a_avatar

pen icon

Ratfish

Gert

3 APR 2020

Iedereen met een studentenhuisverleden kent ze wel, die eeuwige zittenblijvers dan wel huisoudsten die allang een eigen appartement of gezin hadden moeten hebben, maar bleven hangen in een wereld van half uitgevoerde schoonmaakroosters, hospiteeravonden en bezette huiskeukens om de televisie tijdig te kunnen claimen. Een slordige, verre van volmaakte maar vrije wereld met beperkte privacy.

Zoals Gert, eeuwige huisgenoot in een studentenflat in Utrecht in de jaren negentig. Gert wachtte tot de laatste had gegeten, en begon dan te klagen over 'prutje in het putje' en de bacteriën van de vaatdoek. Gert sprak zijn veto uit over het afschaffen van koriander op de huislijst, een kruid dat niemand at. Gert beukte om 22 uur op je deur omdat hij de muziek uit je koptelefoon hoorde en niet kon slapen. Gert kreeg soms huisbezoek van de voorman van een rechts-extremistische partij.

Als je aardig tegen hem deed keek hij achterdochtig, hoewel hij slim genoeg was om tussen de kieren van het studentenleven door te muizen. Hij was vijfendertig; wij allemaal - een tiental in totaal, in de reguliere studentenleeftijd. Dan weet je niet wat vijfendertig is, zo iemand is tijdloos. Hij ging maar niet weg en bleef altijd de oudste. Als zijn moeder belde op de huistelefoon zeiden sommigen: 'U spreekt met installatiebedrijf Willemsen, hier werkt geen Gert'. Hij had het meteen door.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Bob-Jan Kreiken

Prins en pauper op de IC: wie blijft er leven?

3 APR 2020

Stel dat Prins Charles een zodanig drastisch ziektebeeld door corona had ontwikkeld dat hij moest worden opgenomen op de intensive care. Naast hem ligt een zwoegende jonge man die zichzelf buiten het ziekenhuis in een nog benardere positie bevindt: arm, onbekend en alleen, zonder de liefdevolle zorg van de verplegers. Hij is de pauper. Als de huidige situatie blijft verslechteren zullen we ook de dood van onze rolmodellen, politici en populaire BN’ers moeten verkroppen. Zoals de artsen die nu al over leven en dood moeten besluiten, zullen straks ook huisartsen zich Magere Hein wanen als zij noodgedwongen besluiten sommige patiënten niet door te sturen. Dat brengt ons naar een lastig en enorm ondergewaardeerd onderwerp: de ethiek. Stel jezelf voor in de schoenen van de artsen en overweeg wie je zal redden: de prins of de pauper? Als het coronavirus infecteert zonder onderscheid en onze gedeelde menselijke kwetsbaarheid blootlegt, waarom zou de maatschappij dan het tegenovergestelde doen?

In realiteit hebben de lastige besluiten over leven en dood in Bergamo een kader gevormd voor de rest van de wereld. De artsen daar gaven hun behandeling aan hen met de meeste overlevingskans en nog een lang leven in het vooruitzicht: jong en gezond. Volgens deze morele redenering zou Prins Charles, als hij niet zelf de nobele keuze zou maken van zorg af te zien, een plaats op de IC ontzegd moeten worden ten voordele van een jongere landgenoot. Maar wees eerlijk: zou jij een neutrale beslissing over leven en dood kunnen maken als één van de patiënten een geliefd persoon is voor jou en de wereld?

Op een manier spelen ook wij Magere Hein. De keuze om de adviezen van het RIVM te negeren, de 1.5-meter-afstand te verbreken of coronafeesten te organiseren, kan de dood van een ander betekenen. Maar nog crucialer, de manier waarop wij onze maatschappij inrichten kan leiden tot onrechtvaardige ongelijkheden in crisistijd. Het is haast onvoorstelbaar dat je leven zou kunnen kopen of de mogelijkheid om zo te doen erft, maar toch hebben sommigen in landen met enorme ongelijkheden zoals de VS en Zuid-Afrika die privaat verzekerd zijn dat gedaan. Ik neem het hun niet kwalijk. In plaats daarvan moeten we heroverwegen hoe we onze basiszorg en sociale vangnetten vormgeven en de overheid democratisch verantwoordelijk houden.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Nadia

Ik ben niet bang

2 APR 2020

“Ik ben niet bang voor Corona of voor de dood” zei een oude wijze man die in Marokko woont. Corona is de armoede waarin ik elke dag leef. De vraag of ik mijn kinderen iets te eten kan geven aan het einde van de dag, daar word ik elke dag mee wakker. Maar het is altijd goed gekomen. Waarom? Ik vertrouw op mijn schepper.

“Ik ben niet bang voor Corona of voor de dood”
Ik maak me eerder zorgen over hoe ik leef. Of ik elke dag het beste eruit haal. Voor mij is dat vijf keer per dag mijn schepper bedanken voor alles wat ik in dit leven heb gekregen. Niks is vanzelfsprekend. De ogen die ik gekregen heb waar ik deze prachtige wereld mee kan zien. Waarmee ik zie hoe snel mijn kinderen groeien. Hoe snel de tijd gaat zie ik als ik naar mijn ouders kijk. Hoe zal ik me voelen straks als ik zo oud ben? Want daar ga ik toch vanuit? Maar wat als ik het niet red? Is het dan te laat?

“Ik ben niet bang voor de dood”
Ik heb van jongs af aan van mijn ouders geleerd dat je twee dingen niet kunt veranderen in dit leven. De dag dat je geboren wordt en de dag dat je sterft. Het is het lot.
Dat geeft mij rust en vertrouwen. Vertrouwen dat het allemaal zal gaan zoals het moet gaan. In de tussentijd blijf ik bedanken, bewonderen en respecteren. Ik bedank mijn schepper voor alle schepselen die ik bewonder en respecteer.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Robert Beernink

Rits

2 APR 2020

‘O, je bent op zolder. Wat zoek je?’
‘Vinyl. Hij moet hier ergens … ja, in deze oude doos.’
‘Een rits?’
‘Destijds heel apart. Was door de hoes van kunstenaar Andy Warhol zelfs twee gulden duurder dan andere elpees.’
‘Kan hij open?’
‘Probeer maar.’
‘Er zit toch niks raars achter?’
‘Nee, hoor, wel iets moois!’
‘Doet hij het nog?’
‘Natuurlijk, hoewel bijna vijftig jaar oud blijft het prachtig.’
‘Waarom …?’
‘In crisistijd heb ik zin in slepende blues.’
‘Die zit achter de rits?’
‘Ja, unzip en luister: “It’s just that demon life has got me in its sway …”’

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?