Lezerscolumn

pen icon

Sip Markink

Van je familie moet je het hebben

9 JUN 2017

Altijd als ik programma’s als ‘Het Familiediner’ op tv voorbij zie komen, denk ik: hoe is het mogelijk? Al die ruzies, al dat gedoe, al die haat en nijd. Dat is bij mijn familie allemaal niet aan de orde. Sterker nog, eens in de twee jaar gaan we met zestig man een heel weekend in een oud klooster zitten om bij te praten en te feesten. Ik kom altijd met een vergrote lever en een drie dagen durende kater thuis, maar dat is het allemaal meer dan waard. Dit Pinksterweekend was het weer zover.

Omdat we nog de hele dag moesten werken, kwamen we later aan dan de rest. De biertap was al lang open en de muziek ging aan. Het werd het nog een lange avond met veel dans en gezelligheid, voor jong en oud. Ome L. (86) stond nog kwiek mee te springen met ons. Mijn nichtje (10) wilde haar moeder nog meesleuren naar de dansvloer, waarop zij antwoordde: “Nee schat, mama is nog niet dronken genoeg.” Een uurtje later en wat wijn verder waren de rollen omgedraaid: “Of je gaat nu mee dansen, of je gaat naar bed”, zei ze tegen haar dochter. Daarna nog tot een uur of vier ’s nachts met mijn neven en nichten in de hot tub buiten. Mijn neef liet in dat bad een heel plateau drank uit zijn poten vallen, waardoor ik er als een wandelende wijnfles uitkwam.

Nadat zaterdag iedereen zijn kater had uitgeslapen, was er een druk programma. ’s Middags spelletjes en ’s avonds de talentenjacht ‘Markink’s (don’t) got talent’. Mijn moeder deed een fenomenale ‘family roast’. Ik ontkwam er natuurlijk ook niet aan: “Die Sip was op zijn vierde al een flikker. Kocht ik een voetbal voor hem, tekende hij er een gezicht op, bond er een theedoek om als kapsel en legde hem vervolgens in zijn kinderwagen.” Ik mocht optreden als de Amsterdamse Greet, met tijgerbadjas aan en een blonde pruik op. Tijdens mijn sketch vroeg dementerende Ome F. nog aan iemand: “Zeg, bij wie hoort dat rare mens? Die ken ik niet.” De avond werd een groot succes en de dag erna gingen de meesten weer naar huis. Nog even een zoektocht naar het gebit van Ome L., die hij in zijn schoen bleek te hebben gestopt. Dat leek hem de avond ervoor wel handig. Thuis liet ik alles bezinken. Voor ons geen dramatisch Familiediner, maar een geweldig Familiefeest. Wat ben ik blij met ze!

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Jorine van Nifterik

Likeability of6

Als alles nou een droom

VANDAAG, 11:54

“Vraag je je weleens af of onze dromen niet de werkelijkheid zijn, en dat de werkelijkheid een droom is?”
Hij kijkt haar met verwachtingsvolle ogen aan. Even lijkt ze te willen antwoorden, maar dan bedenkt ze zich en blijft stil. Hij wil haar gedachten niet onderbreken. Dat wil hij zeggen, maar daarmee zou hij haar gedachten onderbreken. Dus kijkt hij expres naar zijn glas, en walst de wijn zo hoog mogelijk terwijl hij een hijs neemt van zijn sigaret. “Wat nou als het allemaal een droom is?” Zegt ze opeens.
Een vraag terug, dat had hij niet verwacht, maar hij vind het een heerlijk antwoord. “Als niks werkelijkheid is, bedoel je?”
Ze knikt. “Ja, wat nou als niks werkelijkheid is. Als het hele leven, als al onze aanrakingen, al onze gedachten, al onze eenzaamheid, als al ons geluk één grote droom is?”
Nu is het zijn beurt om stil te zijn. Hij walst, hijst aan zijn sigaret, laat de lucht uit zijn mond ontsnappen zonder te blazen en volgt met zijn ogen de rookslierten die sierlijk door de na-zomerlucht dansen. “Wat zou dat een eindeloos feest zijn”, zegt hij dan. “Als het hele leven een droom is dan zou ik de prachtigste nachten met jou fantaseren, dan zou ik droomvelden vol bloemen bedenken om dagenlang naakt wijn in te drinken zonder dat de zon helemaal ondergaat. Dan zou ik hem laten hangen op dat punt vlak voor hij de horizon raakt, maar de lucht al wel oranje en roze kleurt. Als alles een droom zou zijn zou ik bergmeren vol twinkelingen en sierlijke onderwaterplanten fantaseren, waar we tussen konden zwemmen zonder adem te hoeven halen. Dan zou ik een huis voor je bouwen in de mooiste en grootste boom die mijn fantasie bij elkaar kan bedenken, in zijn takken zou ik ateliers maken, kamers om in te dansen, kamers met alle sprookjesboeken die je kan verzinnen.”
Ze lacht. Geen glimlach maar een heerlijke lach waarbij er twinkelingen in haar ogen verschijnen. Ze laat haar glas wijn tegen de zijne klinken, en hij voelt hoe alles in zijn lijf raast van enthousiasme. “Ja! Laten we vanaf nu alleen nog maar dromen! Laten we op een wolk klimmen en wegzweven. Dan flikkeren we de werkelijkheid over het randje naar beneden. Als je dingen naar beneden gooit ga je vanzelf hoger. Laten we heel hoog gaan. Ga je met me mee?”
Deze keer heeft ze geen tijd nodig om haar gedachten te verwoorden, en voordat hij een trek heeft genomen is zij al halverwege de touwladder en ziet hij alleen nog de onderkant van haar blote voeten. Hij neemt een grote slok en klimt haar achterna.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

love
user_5e4cc5ec94236b9d7f4a337db723d8239f5106e3_avataruser_2b67003e7e84ff8ec33c5ac080abde4f66847d87_avataruser_3ce49de5c08d77399d09d43a12aab0b64242144f_avatar

+2


pen icon

Metro

On Fire

Stuur hier jouw lezerscolumn in!

12 JUN 2019

Ben jij een goede schrijver? Stuur je column in via onderstaande groene knop of klik hier. Om de column in te kunnen dienen moet je wel een account aanmaken. Dan kan via de homepage rechts onder het menu.

Onze redactie controleert jouw column en plaatst het online. Vervolgens kan het stemmen beginnen!

Let op! Stemmen op lezerscolumns gaat voortaan met emoji’s. Zorg dat je veel positieve emoji’s krijgt op jouw column en je maakt kans om column van de dag te worden. Jouw column komt dan ook in de krant en je krijgt 50 euro.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelovedislike
user_89e0c88f7765a94dab03a61cc0f280e593fe5bad_avataruser_88602b4095d5301db6d2a5547b65fcd0444412f8_avataruser_211ba52e68021612e49eff0bcd6b7ee6c5111271_avatar

+100


pen icon

Derek Hogeweg

Vliegtuigstand

VANDAAG, 09:35

Na Dry January komt Wet February. Goed nieuws: 1 februari valt dit jaar op een zaterdag. Hét perfecte excuus om flink los te gaan.

Al die opgekropte frustratie mag er eindelijk uit. Frustratie over de weegschaal die nog steeds te ver uitslaat, frustratie over mensen die roepen dat alcoholvrij bier "net zo lekker is". Donder toch op. Het gaat helemaal niet om de smaak. Van een biertje hoor je een roesje te krijgen. Een tuinstoelgevoel, zo noem ik het altijd. Na het eerste pilsje laat je de leuning een standje zakken, na het tweede nog wat verder, enz. Tot je uiteindelijk horizontaal eindigt in de vliegtuigstand. Zo noem ik dat altijd. Omdat je vanuit dat perspectief de condensstrepen van lijnvluchten kunt zien.

Ik verheug me er nu al weer op: plakkerige dagen met flinke onweersbuien. Liefst code oranje, of rood. Dat je de krekels bijna uit elkaar hoort knallen van de hitte. Strakblauwe dagen die eindigen met asgrauwe luchten. Dagen waarop het ineens begint te waaien alsof je op het topje van de Eiffeltoren staat. Vanuit het niets. Dagen waarop douchen zinloos is, omdat vijf minuten later het zweet weer over je voorhoofd gutst. Heerlijk! Als het dan eenmaal zo pikzwart is dat de wereld lijkt te vergaan, dan loop ik op mijn slippers naar de koelkast voor een ijskoud biertje.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Rachida Issaoui

Gianna, vaderskind

VANDAAG, 09:05

Die bewuste dag, was het mistig, maar wanneer ze in zijn buurt was leek het zonnig. Hij was groot en sterk en ze keek heel erg tegen hem op, hij was een voorbeeld voor haar en voor velen anderen.

Vanaf het moment dat ze kon lopen liep ze achter hem aan. Toen ze kon rennen, rende ze hem vaak tegemoet. Hij was druk met zijn carrière, maar voor haar maakte hij altijd tijd.

Wanneer ze geen school had vergezelde ze hem. Ze genoot van hun reisjes en vooral van zijn gezelschap. Hij was de leukste man die ze ooit had gezien, haar steun en toeverlaat. Niemand kon aan hem tippen, hij was haar rots in de branding.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Sylvia Peters

Likeability of6

De cel of de ballenbak?

VANDAAG, 09:05

Minderjarigen mogen niet meer in de politiecel? Althans, dat vindt het adviesorgaan Raad voor Strafrechtstoepassing en Jeugdbescherming (RSJ). Dus wat doen we dan met die jongen van 14 die net met een mes een klasgenootje of zijn buurvrouw heeft bedreigd? Zetten we die dan in een ruimte met een ballenbak en een limonadefontein? Of diegene die een vuurpijl naar een zorgverlener heeft geschoten of een baksteen op een rijdende auto heeft gegooid? Een leuke ruimte met een silent disco doen maar dan? Alles om te voorkomen dat ze een traumatische ervaring oplopen in de politiecel, omdat hun buurman misschien wel een verwarde man is die veel herrie maakt?

Natuurlijk hoeft een kind wat voor de eerste keer bij de bakker een koekje heeft gepikt niet gelijk behandeld te worden als een zware crimineel maar helaas zijn de delicten van jongeren tegenwoordig voor een groot deel niet meer zo onschuldig. Kijk bijvoorbeeld maar eens wat er zoal bij preventief fouilleren aan wapens uit hun dure tassen en jassen wordt gehaald. Daar wil je een verwarde man niet graag mee over straat zien lopen. Maar oké, volgens het adviesorgaan is vastzetten niet in het belang van het kind. Volgens hen zijn er ook te weinig voorzieningen voor minderjarigen want de cellen zijn voor volwassenen gebouwd. Klopt, er staat geen spelcomputer en er is ook geen scherm om YouTube op te kijken.

Maar wat wil je dan met zo’n kind wat net een misdrijf heeft gepleegd? Gaan we ze pamperen? Gaan we weer met al onze humane regeltjes op een lieve manier vertellen dat ze dit niet mogen doen? Was dat niet de taak van de ouders? Ze hebben het toch gedaan. Een kind wat een misdrijf pleegt en ook nog eentje die heel duidelijk niet meer onder de noemer kattenkwaad valt, is meestal al lang niet meer dat onschuldige schattige buurjongentje wat soms nog met blokken speelt. Dit soort kinderen zijn hard op weg om de nieuwe generatie criminelen te worden. Dus in zo’n geval mogen ze best even schrikken van beangstigende situatie zoals een boze of krijsende buurman uit de cel ernaast. En wat die traumatische ervaring betreft… Wat denk je van het slachtoffer die weerloos tegen zijn kop is geschopt of met een wapen is bedreigd? Die mag ik weet niet hoe lang wachten op slachtofferhulp omdat er zoveel slachtoffers zijn. Nee, alsof dat geen traumatische ervaring is.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_60c680b3ab45e5eac4d9dd8d7a29a8949d00ccd0_avataruser_82dce15dc0b92b24eae694eb4480f2322162050d_avatar

pen icon

Rachida Issaoui

Niemand is beter dan de ander

VANDAAG, 08:40

Wanneer je zelf verdriet hebt gevoeld kun je makkelijker inleven in de situatie van anderen.
Wanneer je honger hebt gehad, deel je makkelijker een boterham.

Wie heeft gezegd dat ultiem geluk of rijkdom beter is voor de mens? Wie weet vergeet je hierdoor waar je vandaan kwam. Het is beter niet te vergeten hoe je bent opgeklommen.

Vergeet niet toen je koelkast leeg was of toen er een donkere wolk van ellende boven je huis hing. Denk ook weleens terug aan hoe het je is vergaan.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Wilko Aalbers

Het eerlijke songfestival

GISTEREN

Wie heeft het songfestival 2019 gewonnen? Tijdens een pubquiz verwacht ik dat deze vraag op een 100% score kan rekenen. Iedereen in Nederland weet wie Duncan Laurence is en elke Nederlander kan op zijn eigen manier ‘Arcade’ vals meezingen. Toch kenden vrij weinig mensen deze beste man toen de inzending vorig jaar bekend werd gemaakt. Ook dit jaar is onze inzending weer vrij onbekend, namelijk: Jeangu Macrooy. Nu slaat de schrik mij persoonlijk toch wel om het hart, want het kan toch niet de bedoeling zijn dat we opnieuw het songfestival gaan winnen met een onbekende zanger die daadwerkelijk kan zingen?

Nederland heeft een uitstekende reputatie als het gaat om veel dingen: waterbeheer, infrastructuur, bonnetjes-affaires. In al deze dingen zijn we goed en dat willen we ook aan de rest van de wereld laten zien. Echter, je kunt niet in alles goed zijn, het eerlijke verhaal is natuurlijk dat Nederland zichzelf traditioneel voor schut hoort te zetten als het op songfestival-inzendingen aankomt. De Toppers die lopen te schuren met danseressen op het podium, een vals-zingende indiaan, een meisje met een draaiorgel en een treintje in een vleesjurk. Voorbeelden van typisch Nederlandse inzendingen die horen bij het eerlijke verhaal van ons mooie landje. Laten we ons dit jaar aan ons eerlijke verhaal houden en ons niet weer vervreemden door voor de overwinning te gaan.

Het songfestival is bij uitstek de plek waar een land zichzelf kan presenteren, dus laten we alsjeblieft ons oer-Hollandse beste beentje voorzetten. Gasten die in Rotterdam komen moeten kunnen zien wat voor een mooi tolerant en gastvrij landje wij zijn. De mensen thuis moeten zien hoe prachtig de show in Ahoy is en hoe talentvol onze presentatoren zijn, maar laten we dit jaar dus ook maar aan de rest van de wereld zien hoe een Nederlandse songfestival-inzending eruit hoort te zien, want we horen ook trots te zijn op onze eigenaardigheden.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Tim Klijn

Likeability of5

Swipen

GISTEREN

Het was in de zomer dat ik, toch lichtelijk wanhopig gezien het feit dat ik nog steeds geen vriendin/scharrel had en mijn vrienden wel, besloot om mijn Tinderaccount nieuw leven in te blazen. Mayra, 21 jaar blonde krullen, naar rechts. Amber, 19 jaar en bruin lang haar naar rechts. Iemand waarvan ik vrij zeker ben dat het een jongen is naar links. Catfish naar links. Lotte, 20 jaar zwarte krullen naar rechts. Pling. Je hebt een match. Nice!
Na wat gesprekken over en weer over van alles en nog wat nodigde ik Lotte uit om te gaan motorcrossen. Ik heb dat nooit gedaan maar ik kon korting krijgen en het leek mij origineler en spannender dan 'ergens wat drinken'.
Maar het leek haar he-le-maal niets. Afijn ik ben de kwaadste niet, ze wou ergens wat drinken dus dan gaan we dat maar doen. De hele week in jubelstemming. Ik had een date! Eindelijk weer eens!
De dag waarop Lotte en ik elkaar zouden ontmoeten brak aan. Ik kreeg direct een berichtje binnen. 'Heey sorry ik weet dat het klinkt als het meest cliché excuus ooit maar het is echt waar. ik ben ziek.'
Een dag later was mijn nummer geblokkeerd. Weer een dag later had ik Tinder verwijderd van mijn telefoon. Dan maar in de echte wereld mensen leren kennen.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_2eae4a5bffcc50cafed5c201a2c5e17ab86f942b_avatar

pen icon

Imka Meuwese

Likeability of5

Ga maar kijken hoe het danst

GISTEREN

Het was de bedoeling om samen met mijn lief Salsa en/of Bachata lessen te gaan volgen. Ik had eerder al gedanst en wilde dit weer op gaan pakken. De basispassen had ik mijn vriend al bijgebracht en we zwierden geregeld samen door de huiskamer. Het leek ons geweldig om deze hobby samen te gaan beoefenen maar helaas kwam dit er niet van want plotseling was ik weer single, en héél verdrietig! Precies in die periode kwam het nummer ‘Hoe het danst’ uit en mede door dit mooie lied raapte ik mezelf bijeen en besloot om dan maar dapper te gaan kijken hoe het letterlijk danste zonder hem... Ik bezocht een paar dansscholen in mijn woonplaats en nadat ik er één had gevonden die er voor mij uitsprong wist ik dat ik daar les wilde nemen. Toen echter na de zomer door omstandigheden de Salsa en Bachate lessen daar vervielen en de leraar alleen nog les gaf in zijn eigen dansschool, zet er niets anders op dan daar heen te gaan. Die locatie bevond zich uitgerekend in de woonplaats waar mijn ex meerdere jaren had gewoond en waar we samen veel tijd hadden doorgebracht. Toen de navigatie me op nog geen 100 meter hemelsbreed van zijn oude huis vertelde dat ik was gearriveerd, wilde ik bijna rechtsomkeer maken. Ik werd wekelijks geconfronteerd met vele herinneringen maar danste mijn hoofd steeds weer leeg.
En wat deed het mij goed! Al snel nam de leraar mij na afloop van een les apart en zei me dat ik een niveau hoger mocht instromen. Ik danste en danste en het werd echt mijn medicijn. Onlangs zag ik de spreuk: ‘Music, dance and meditation are the best medicine for body, mind and spirit.’ En het klopt!

Vorige week raakte ik na de les in gesprek met twee andere dames uit de groep. Onverwachts deelde één van hen haar verhaal, waarbij het mijne totaal verbleekte. Ze had namelijk een jaar geleden haar man verloren, haar jeugdliefde, hij was plotseling op veel te jonge leeftijd overleden. Ze heeft toen besloten om te gaan dansen en dit was volgens haar de beste beslissing die ze had kunnen nemen. Het heeft haar door alles heen gesleept en zij noemde het haar beste medicijn. De andere dame was onlangs verhuisd van Rotterdam naar Bergen op Zoom en besloot na een operatie en de nodige teleurstellingen ook het dansen weer op te pakken.
Zo bleken we alledrie in het dansen onze troost te hebben gevonden, ieder op onze eigen manier en ieder met een eigen verhaal. Dansen geneest en verbindt; onze wonden én mensen... met elkaar.
Dus laten we dansen, en niet alleen aan zee.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_2eae4a5bffcc50cafed5c201a2c5e17ab86f942b_avatar

pen icon

Guus Gelsing

De wijze dood

GISTEREN

Tijdens je studententijd sta je vol in het leven. Althans, dat is de bedoeling en wellicht wat er wel een beetje van je wordt verwacht. Als het een beetje mee zit heb je genoeg energie om allerlei dingen te doen, het liefst ook allemaal tegelijk en het liefst heel veel. Een ding waar je waarschijnlijk niet zo veel mee bezig bent, is de dood.

En waarom zou je? Misschien bestaat het wel niet, misschien is het wel fake news en is de dood maar gewoon een verzinsel van de Russen zodat de Amerikanen meer gaan consumeren voordat ze de pijp uit gaan en ze zich verder kunnen onderdompelen in onwetendheid. Dit allemaal zodat ze afgeleid worden van de realiteit. Nee, helaas. De dood is geen fake news, het hoort bij het leven. Er is een begin en een eind, en daar ergens tussen in - misschien wel dicht bij het eind – zit jij nu op dit moment.

Voor velen zal de dood als een eng concept in de oren klinken. Het einde. De leegte. Betekenisloosheid. Afscheid. Geen feestjes meer, geen drugs, geen reizen en geen seks. Maar, in tegenstelling tot deze op angst gebaseerde gedachten, betekent de dood voor mij persoonlijk ook als een inspiratie. Als ik het gevoel heb dat ik een beetje buiten mijn eigen pad aan het bewegen ben of ik twijfel een beetje aan mijn eigen bestaan, dan vraag ik mezelf af wat ik zou doen als ik dood zou gaan. En dat antwoord komt altijd op hetzelfde neer: degene van wie ik houd vertellen hoeveel ik om ze geef en delen wat er nog op mijn hart ligt, maar wat ik moeilijk heb gevonden om uit te spreken. Mocht ik nog een beetje tijd hebben én in de mogelijkheid zijn, dan zou ik een campertje regelen en de lekker rond gaan rijden.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Connie van der Zel

Likeability of5

Huizen voor gewone mensen

GISTEREN

Toen ik thuiskwam zag ik direct de bekende envelop op de mat liggen. Groot formaat, oranje logo met in chique letters de naam van de afzender: Damborg. Weer dat verdamde investeringsbureau. Dit is al de derde keer dat ze ons benaderen, ze krijgen er geen genoeg van. Er is wel één verschil: dit keer is de boodschap aan mij gericht, de twee hiervoor aan mijn geliefde ega. Wat denken ze daar? Als het bij de man niet lukt dan proberen we het gewoon bij de vrouw. Die heeft thuis misschien wel de broek aan?

Ik vraag me af of ze misschien hun boodschap dan ook anders geformuleerd hebben. Tegen beter weten in maak ik de envelop open. Nee, natuurlijk niet. “Wij hebben uw huis gespot als interessant object voor onze portefeuille”. Zo ongeveer luidt de eerste zin. Een snelle scan levert op dat er verder ook niks veranderd is. Wij mogen ons huis verkopen, zonder makelaarskosten tegen een marktconforme prijs. En omdat het hun bekend is dat we nog geen verhuisplannen hebben (hoe ze dat weten is me een raadsel) mogen we na de verkoop gewoon ons eigen huis huren.

Dit huis huren, wat zou dat kosten in deze tijd? Wie de woningmarkt een beetje in de gaten houdt, weet dat je voor een gemiddeld appartement in de particuliere sector minstens 1200 euro per maand betaald. Je hoeft geen rekenwonder te zijn om voor dit huis dan minstens op het dubbele uit te komen. We hebben dit huis gekocht in een tijd dat je als gewoon mens in ieder geval in de zogenaamde mindere buurten nog tegen een goede prijs een huis kon kopen. Je hoeft ook geen rekenwonder te zijn om te weten dat de hypotheek nu veel lager is dan de vermeende huurprijs. Damborg, hoe zit het eigenlijk met jullie rekenkundig vermogen?

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

lolwow
user_63ba3eaafaae8d3caa354fec279dee6edbf6bea0_avataruser_931441db5405ac62bf0b4aa3a4c74740cdfa6ddf_avatar

pen icon

Berry Black

Likeability of5

Reclames

GISTEREN

Aan reclames heb ik een hekel. Niet omdat ik ongeduldig ben, maar vanwege de inhoud. De meeste marketingmensen hebben namelijk geen verstand van marketing.

Voorbeeld: Hans Anders. Deze budgetbrillenboer had jarenlang de slogan: ‘Hans Anders, alleen de prijs is anders’. Duidelijk: zelfde bril, andere prijs. (Of die dan hoger of lager was werd er dan weer niet bij gezegd). Na jarenlange investering in deze campagne werd de slogan ineens aangepast naar: ‘Hans Anders, niet alleen de prijs is anders’. Nu lijkt het alsof je wel minder betaalt, maar er dan ook nog iets anders is aan de bril. Komt ie uit China? Hoort ie eigenlijk op de WC thuis? Eén en al verwarring.

Ander voorbeeld: Philips. De hadden als slogan: ‘Let’s make things better’. Duidelijk: alles werd steeds beter. Je videorecorder kon ook tosti’s maken en je wasmachine gaf ook bijles. Maar toen pasten ze hun slogan aan naar: ‘Sense & Simplicity’. Je moet als (Nederlands!) bedrijf natuurlijk geen Engelse slogan nemen die de meeste Nederlanders niet eens kunnen uitspreken. ‘Sense & Semplex, nee, Sense & Siploc… wat was het nou?’. De nieuwe slogan had moeten zijn: ‘Let’s make things simple’!

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_077dc285473055c6149f0448bd45c9513948592c_avatar

pen icon

Rhido Ouwejan

Valse bommelding op station Weesp

27 JAN 2020

Op Twitter las ik op zondag 26 januari even na 21:00 u dat er door hulpdiensten minder treinen van en naar Weesp gingen. Ik vroeg op Twitter wat er nou precies aan de hand was? Volgens een reiziger schreef hij dat er een bommelding was in een trein op station Weesp op spoor 1 en 2. Ik had via mijn moeder over gehad. Ik vroeg of zij bij de politie wou gaan informeren. Op dat moment waren ze bezig met in de trein gaan onderzoeken of er een bommelding was. Ondertussen hele discussie op internet over en weer, waarvan ik 2 personen (uit de Betuwe en uit Noordwijk) heb geblokkeerd omdat ik met hun discussie er juist mee buiten wil gaan houden. Volgens de politie is de woonomgeving althans op de locatie waar ik zelf woon veilig.

Ik had mijn ex-collega gewaarschuwd dat er op station Weesp een bommelding was. Haar zoon twijfelde of hij per trein terug naar zijn woning in Amsterdam wou gaan. Maar gelukkig heb ik hun op tijd gewaarschuwd. Ongeveer ander halfuur later belde mijn moeder op dat ze weer de politie had gebeld, waaruit bleek dat het om een vals alarm ging. Er stonden toen heel veel mensen op spoor 1 en 2. Maar waarschijnlijk was het toen tijdelijk afgezet. De treinen reden bijna normaal en vertraging nam af. Gelukkig is Weesp weer veilig, maar de schrik zat er even in.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Koen Leertouwer

Likeability of7

Het lukt maar niet

27 JAN 2020

Het is een doorsnee maandagmiddag en de discussie wordt maar weer eens aangezwengeld. Klimaatproblemen. Tja, de wereld gaat ten onder en het interesseert ons eigenlijk niet. Ook ik betrap mezelf op geregelde hypocrisie. Wél het label ‘progressief’ willen dragen, maar tóch ’s avonds een worst bij de boerenkool. Het lukt maar niet. Sporadische veranderingen in gedrag daargelaten. “Waarom niet?” is de terechte vraag die ik voorgelegd krijg van een nog nét wat progressievere vriend.
Het antwoord is even diepgaand als eenvoudig. Het uiteindelijke effect van mijn gedrag, is iets dat ik me nog altijd niet voor kan stellen. De notie van menselijke extinctie is in zichzelf voor mij een extinctie, of op z’n minst iets onvatbaars. Ik geloof de wetenschap, maar het denken in het ‘niet-zijn’ lukt me simpelweg niet. Ik wil een voorbeeld zijn, maar heb ook een voorbeeld nodig. Om me heen zie ik meer plastic dan mens. Het gros van de gemeenten lijkt commercie nog altijd boven duurzaamheid te stellen. De JA-JA-sticker, die in z’n eenvoud schittert, is nog altijd ondermaats doorgevoerd. Kerstverlichting die menig gemeente om 2 uur ’s middags ‘verlicht’ tijdens de decembermaanden. Energieleveranciers die nog immer wegkomen met een simpel overgekocht certificaat om trots aan te tonen duurzaam te zijn.
“Zo erg moet je het niet bij de ander zoeken”, krijg ik, wederom terecht, naar m’n hoofd geslingerd. Klopt. Ik moet bij mezelf beginnen. En ik doe heus m’n best. Het terugvoeren van ‘gewone’ consumptie, de grootste probleemfactor in de hele klimaatcrisis, is mijn persoonlijk grootste overwinning. Statistisch gezien is dat echter lang niet genoeg. Twee keer in de maand langs de fastfoodketen en m’n ecologische voetafdruk rijst vrolijk de pan uit. Het móét beter.
Normalisatie van klimaatvriendelijke acties is een noodzaak. Daarmee doel ik op het stoppen met verwijten aan anderen en het toegeven van eigen gebreken. Een heel simpel, maar treffend begin. Het gros van Nederland gelooft in de wetenschap. Maar bijna net zo’n groot deel blijft passief in zijn acties. Geheel verklaarbaar. Rustig sluit ik het gesprek af: “Ik vind dat jij lekker bezig bent.”

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelove
user_45250e0a2b8458ef844ca800f5084a182a49a429_avataruser_121bb4da31698fd755b6cfbbd675600e3d0c5fb4_avataruser_69a00c2a5431dc89b16f546c3340f5107d2d7200_avatar

+6


pen icon

Mike van Zandvoort

Likeability of7

Kobe Bean Bryant, "Mamba Out."

27 JAN 2020

Op zondagavond bestaat mijn wereld uit een driehoeksrelatie met de hoekbank, de tv en mijn vriendin. We liggen ieder onder een eigen dekentje, met een blokje kaas of wat fruit naast een glas wijn. Ik bied haar een toastje aan. Het telefoonscherm in haar hand verlicht een verdrietig, verslagen gezicht. “Wat is er aan de hand?”

“Kobe Bryant is bij een helikoptercrash overleden.”

De woorden vliegen even door de lucht, waar ze zich opladen om vervolgens kei hard door mijn ziel te schieten. Een gat blijft achter. De reus, neergestort? Dat klopt toch helemaal niet?

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelove
user_a45ba1f13ab7d32c00989ec8aded42dcc67abc94_avataruser_c616fa34b98c8d472c6d5d1260fa6cc3352fd94a_avataruser_90e4183d09ba7232419448b16f9e40593bcbfa5b_avatar

+6


pen icon

Johan Siefken

Likeability of6

5 weken en 5 dagen

27 JAN 2020

Het was donderdag, ik was een jaar of 16 en ik was in de sporthal voor basketbaltraining.
Mijn gedachten waren echter niet bij wat de trainer zei maar aan de andere kant van de hal. Mijn oog viel op een jongedame met bruin lang krullend haar, terwijl ze rennend over het veld haar lay ups deed. Het leek wel als in een film slow motion. Wie was zij? Bleek dat ze Jennifer heette.

Elke week keek ik weer uit naar de training want ik zou haar dan immers weer zien.
Mensen die mij kennen uit die tijd weten dat ik vaak te laat kwam. Maar niet voor de training van donderdag. Ik dacht als ik vroeg zou zijn dan was zij er misschien ook en had ik kans om even hoi te zeggen. Ze was echter nooit alleen en ik was te verlegen om iets tegen haar te zeggen waar anderen bij waren.

Ik besloot haar een kaart voor Valentijn te schrijven. De avond voor Valentijnsdag fietste ik naar haar huis. De oprit was er een van kiezelsteentjes die veel geluid maakten. Gelukkig lukte het mij om ongezien de brief in de brievenbus te gooien en weg te komen.
Jennifer zag ik de volgende dag met een andere jongen praten en lachen.
Ook thuis vond ik niets van haar in de brievenbus.
Ik was teleurgesteld, een sukkel voor de liefde.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelove
user_2955c27e6606324f433eb07a3c37405ce771d1a2_avataruser_4a103e0d2d0da38f40c8b5c3840a079db55aa28d_avataruser_1689b109ae15bb26c2bc85cd88c49d282b48fef4_avatar

pen icon

Thuur Hutjens

Likeability of6

Basketbalgoden kennen geen genade: RIP Kobe

27 JAN 2020

Legende Kobe Bryant is zondagavond op 41-jarige leeftijd om het leven gekomen door een ongeval met zijn helikopter. Zijn nalatenschap stimuleert mensen om levensdoelen te praktiseren.

Bryant motiveerde en inspireerde miljoenen zielen. De voormalig sterspeler visualiseerde - ook na zijn carrière - kleine, haalbare plannen om uiteindelijk grote doelen te behalen.

Hij wilde nergens spijt van hebben.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_2955c27e6606324f433eb07a3c37405ce771d1a2_avataruser_ccc6ce9cd269015910544bee229eae70bc54eca7_avatar

pen icon

Minoesjka Marinisse

Brief aan... de vrachtwachtenchauffeurs

27 JAN 2020

Lieve vrachtwagenchauffeurs,

Elke dag rijden jullie met goederen van hot naar her. Dag in dag uit op de weg. De file in, er weer uit en weer een andere file in. Daar kunnen we niets meer dan bewondering en respect voor hebben. Laten we namelijk wel zijn, niet iedereen heeft het in zich om de hele dag maar achter het stuur te moeten zitten. Menig verkeersdeelnemer wordt toch echt gefrustreerd van al die langzaam-rijders, vlak-voor-je-langs-schieters, lekker-in-je-dooie-hoek-blijven-rijders, helemaal-voor-niets-remmers, en alle andere varianten van rijders die je even doet vloeken achter het stuur. En dit zijn dan nog enkel de frustraties van een automobilist naar andere automobilisten, dan willen we niet weten hoe het voor jullie is.

Als automobilist kunnen wij namelijk best gefrustreerd raken van vrachtwagenchauffeurs, maar andersom zou dat vast ook zo zijn. Al dat gedrag waar automobilisten onderling gefrustreerd van raken zal voor vrachtwagenchauffeurs vast niet minder zijn. Zit je lekker op een vaste afstand van je voorganger-vrachtwagenchauffeur, komt er zo een vervelende automobilist vlak voor je lang en moet je boven op je rem met je volle container/trailer achterop. Of dan ga je een tunnel in en blijft er zo een automobilist heel langzaam voor je rijden waardoor je niet genoeg vaart hebt om de tunnel weer uit te komen. Dan snap ik best hoe frustrerend het kan zijn om de hele dag maar in dat verkeer te moeten zitten.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Oscar van Schijndel

Likeability of5

29

27 JAN 2020

Het meest deprimerende getal onder de honderd? Wat mij betreft is dat 29. Het is de leeftijd die Adele had toen we meer dan ooit om een album van haar verlegen zaten. Het is het typenummer van de Boeing Superfortress die een atoombom op Hiroshima liet vallen. En in 1991, 29 jaar geleden, noteerden we hits voor een groep genaamd Massive Attack, een album met de titel Nevermind, liedjes als “No Deeper Meaning” en “Nothing Else Matters” en teksten als “exit light, enter night”. Het was dan ook een tijd van onverschilligheid. De Generatie Nix, die geen enkel perspectief had en zich bij gebrek aan beter te buiten ging aan drank, drugs en party’s.

29 is ook de leeftijd die mijn ouders hadden toen ik geboren werd. En het is net alsof de geschiedenis zich na 29 jaar herhaalt. We interesseren ons niet voor andere gedachten, voelen ons massaal aangevallen en er heerst voor mijn gevoel oppervlakkigheid, pessimisme en totale onverschilligheid. Ik zie mensen die geen kinderen meer nemen omdat ze hen niet in deze ellende op willen zien groeien. Die vanwege financiële onzekerheid geen huis meer kopen. Die wat betreft klimaat geaccepteerd hebben dat we allemaal naar de bliksem gaan. Tja, dan kun je beter een feestje bouwen, zoals in “1999” van Prince. Het jaar waarin ik zelf 29 was.

Het meest hoopgevende getal onder de honderd? Als ik naar mijzelf kijk, is dat ook 29. In 1991 was het voor mij: "exit night, enter light". Het jaar waarin ik anders leerde denken. Ik was meer dan die twee decennia van onbegrip, vernedering en wanhoop die ik met me meetorste. Het leven was veel te mooi om zomaar weg te gooien. Het was het jaar waarin ik mij als mijzelf geaccepteerd voelde. Het jaar van “The Show Must Go On”. Mijn leven was niet over; met veel aspecten van het leven was ik zojuist begonnen.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_0e68ca9e96bdebc72595c43dfebe6e41fefbcd3b_avatar