Lezerscolumn

pen icon

Regina Utyasheva

Waarom een Nederlander niet bang is voor zijn baas

9 NOV 2017

Toen ik in Nederland aankwam werd ik door vele dingen verrast. Bijvoorbeeld dat Nederlanders thuis hun schoenen aanhouden en dat vrijwel iedereen de buschauffeur groet bij in- en uitstappen. Ook vond ik het nogal vreemd dat de leraar van de basisschool de 8-jarige kinderen bij de deur groet en hen een hand geeft. Als Russische was ik misschien minder verbaasd geweest wanneer ik een groene marsbewoner was tegengekomen. In Rusland is het gewoon zo dat de leerlingen opstaan wanneer de leraar binnenkomt. Nederlanders voeden kinderen over het algemeen anders op dan Russen, geven ze meer vrijheid en behandelen hen meer als gelijken.

In Nederland gebeurt het nooit dat een leerling het in zijn/haar broek doet van angst omdat de leraar zijn/haar kant opkijkt. Ik overdrijf niet. Ik kan me goed herinneren dat er een leerling in mijn klas was die zo bang was aan de leraar te vragen of ze naar de WC mocht dat ze het letterlijk in haar broek heeft gedaan. Het is mij als 12-jarige overkomen dat ik mijn stem kwijt ben geraakt uit angst dat de leraar mij naar voren zou halen en zou vragen waar het onderwerp en lijdend voorwerp in de zin zat.

Natuurlijk moeten kinderen volwassenen respecteren, maar of ze bang moeten zijn? Russen hebben geleerd om bang te zijn voor hun leraar. Hier ligt volgens mij de reden dat Russen zo bang zijn voor hun baas. Ik heb vrienden die niet durven vragen om promotie, terwijl ze dat wel verdienen, maar ook mensen die ontslag nemen door werkdruk en onbeschoft gedrag van de manager.

In Nederland gebeurt zoiets niet. Een medewerker kan makkelijk zijn of haar baas met de voornaam aanspreken en na het werk met de baas een drankje doen. Voor een Nederlander is een baas ook een collega. Iedereen in het bedrijf, van schoonmaker tot directeur, zijn gewoon collega’s. Er is geen ongezond ontzag voor de mensen die hoger in de hierarchie staan. En ik denk dat de reden daarvan ligt in de vrije opvoeding en de manier waarop leraren en leerlingen met elkaar omgaan.

Ik zeg niet dat alles in Nederland beter is, maar wat betreft opvoeding en omgang met kinderen is Nederland wel vooruitstrevend. Andere landen kunnen hier veel van leren. Ikzelf leer bijvoorbeeld om mijn stem tegen mijn kind niet te verheffen omdat het hier “not done” is. Ik weet niet hoe ze het doen maar het lukt ze wel. Nederlander leggen uit, onderhandelen, tellen tot drie, en leggen het dan nog een keer uit, zonder hun geduld te verliezen. Ik blijf me verbazen en probeer het te onthouden.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

Views

37

pen icon

Jan-Kees Verschuure

Hollandse hondsdagen

10 JUL 2018

Ik kan in de dagen die leiden naar de zomervakantie eindelijk in de wachtstand. En dat is heerlijk. In het waterdorpje waar ik woon waaien de eerste Belgische toeristen al binnen, gesoigneerde dames die hooggehakt op zoek gaan naar oesters en vanachter hun zonnebril kokette rondjes draaien bij de gereformeerde kerk. De wind blaast zachtjes zorgen weg, en draagt lust tot paren aan.

Alles ademt deze dagen: een tienermeisje op haar Vespa klemt een Hoegaarden rosé tussen de gashendel en haar vingers; de doorrookte buurvrouw schaamt zich niet langer voor haar spataderen, de Thaise masseuse van de overkant is nijver aan het tuinieren, en de ogen van Loes Haverkort doen nog harder dromen dan voorheen.

De nieuwslezeres op de radio heet Lot Lewin en Radio Tour de France speelt Franse zuchtmuziek. Een zacht gezoem van motorboten vult de verte; het vliegtuig met mijn dochter maakt boven Bergen op Zoom een bocht richting Côte d'Azur. Traagheid en loomheid worden anders vervloekt, maar brengen kalmte en verlangen. Het is zomer, mensen.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

Views

400+

pen icon

Metro

On Fire

Jouw column in de krant en op metronieuws.nl?

11 NOV 2017

Metro geniet vanaf 23 juli 2018 van de zomer. Er verschijnt dus even geen krant en de lezerscolumnwedstrijd ligt ook stil. Op 20 augustus ligt Metro weer in de bakken en kiezen we ook weer een winnende column. 

Ben jij een goede schrijver? Stuur je column in via onderstaande groene knop of klik hier. Om de column in te kunnen dienen moet je wel een account aanmaken. Dan kan via de homepage rechts onder het menu.

Onze redactie controleert jouw column binnen 48 uur en plaatst het online. Vervolgens kan het stemmen beginnen!

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelovedislike
user_7e67beacd08ccd8fb4d46307897b6e256ce3f0d6_avataruser_85fd08bcc7c7a4a84f20724f8dc10dd0d5d07413_avataruser_4240aeece1c32e21b87e7bafba31b9ec2fc4b80d_avatar

+97


Views

6k+

pen icon

Monique Louis

Likeability of 5

De etalagepop

GISTEREN

Zoon rent de roltrap op, we volgen bedaard, stappen uit op de tweede etage. Zoon neemt de roltrap weer naar beneden. We kijken hem na. Kom je zo weer terug, gebaar ik naar hem. Hij doet het nog een keer, we wachten. Bovengekomen, schiet hij zigzaggend de winkel door. Zijn energie is benijdenswaardig. We maken wat afspraken. Op deze etage blijven, niet alle broeken overhoop halen. Hij knikt en is weer weg. Even later zie ik hem. Hij strikt de veters van een mannelijke paspop. De vijfjarige zit rustig en geconcentreerd. Als de strik gelukt is, begint hij aan de volgende schoen. Ik kijk rond, zie nog een aantal plastic mannen staan. Mooi, dan kan ik me concentreren op man.
Ik ontpop me als zijn persoonlijke assistent. Kijk turend naar maat en model, kom aangesneld met twee spijkerbroeken over de arm en een over mijn schouder. ‘Hier’ hijg ik. Man pakt ze snel aan. ’Heb je ook nog iets met een kleur gezien?’ vraagt hij vriendelijk, zijn hoofd vanachter het gordijn. Ik knik, hol op een drafje weg. Waar had ik ze ook weer gezien? Ik snel met tien vingers door alle maten. Kijk op, zie ik zoon nog ergens? Nee, weg. Beter even zoeken. Zie een verkoopster, vraag haar snel naar de juiste lengtemaat, loop achter haar aan. Waar gaat ze helemaal heen? ‘Kijk’ ze overhandigt me een exemplaar. Het is niet hetzelfde model, wel de goede kleur. Dankjewel, zeg ik. De broek blijkt niet de juiste maat. Ondertussen speur ik de omgeving af.
Daar is hij. Ik blijf op een afstandje staan. Zoon staat bedremmeld met de arm van een etalagepop in zijn handen. Een vrouw loopt op hem af, zoon knikt verlegen. Ze probeert hem te helpen, draait de arm van de pop er weer in. Het gaat moeizaam. Ik zie hem opgelucht lachen naar de vrouw. Zoon ziet mij nu ook, draaft op me af. ‘Zo, nog iets geks meegemaakt?’ vraag ik hem. ‘Nee, hoor’ antwoordt hij. Wat mij niet lukt, lukt hem wel. Hij vist een broek met lengtemaat 36 uit de stapel. ‘En?’ vraagt hij, als zijn vader tevoorschijn komt. ‘Hm, beetje krap, het voelt alsof ik een maillot draag’. Ik knik goedkeurend. ‘Maarten, jij hebt de maat goed gekozen, maar ik neem toch die andere broek’. ‘Ik houd van cijfers, zegt zoon blij.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

love
user_ba9fbcb633be4a44b2c6942c720221dafaea4398_avatar

Views

50

pen icon

Judith Bottigliero

Inpakstress

19 JUL 2018

Vakantieleed

Hoera we gaan op vakantie. Eindelijk na een jaar keihard werken,gaan we binnenkort dan toch echt op vakantie.
Met vier kinderen en een man is dat zo makkelijk nog niet.
Drie weken in een stacaravan. En vanaf het vakantieadres de oudste twee nog wegbrengen voor een weekje scoutingkamp.
Dat wordt dus efficiënt inpakken.
Na een paar uur dubben besloot ik voor de vakantie alles in shoppers te doen. Ieder gezinslid een shopper. Lekker overzichtelijk toch?
Dat klinkt easypeasy. In theorie zou je zo klaar zijn. Maar niet met die kinderen die rondhobbelen en ondertussen als ongeleide projectielen hun kasten leeghalen.
Gelukkig kwam een vriend me even redden en ging braaf de kinderen bezighouden zodat ik die shoppers kon vullen.
Hoe doen andere gezinnen dit toch? Hebben die óók zoveel stress net voor vertrek?
Of zijn die toch beter geordend en beginnen al weken vantevoren met inpakken?
Lijstjes maak ik ook, heerlijk om lijstjes te maken, en het liefst met Pinterest erbij. Alleen tijdens het inpakken doe ik er geen fluit mee.
Elk jaar denk ik, nu doen we het anders. En elk jaar stress ik een paar dagen vantevoren. En elk jaar presteer ik het toch om alles op tijd ingepakt te hebben en een net huis te hebben bij vertrek.
Ik ga er vanuit dat het dit jaar dan toch nog goed gaat komen en dat ik dan 3 weken van m'n welverdiende vakantie mag genieten.
Laat ik niet vergeten om m'n boeken in te pakken, want wie weet kom ik zelfs wel aan lezen toe dit jaar.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

Views

67