Lezerscolumn

pen icon

MerelMarcuse

Jouw rode sjaal

22 FEB 2016

Pling. Een nieuwe Facebook-update verschijnt op mijn scherm. Van Amer. Muziek maken is zijn leven. Hij had een prachtige zelf opgerichte muziekschool in Syrië, wel honderd leerlingen gaf hij les. Een bloedige oorlog breekt uit en hij moet vluchten. Zijn doorzettingsvermogen is bewonderenswaardig. Ik wil geen medelijden wekken vanwege zijn verhaal, nee integendeel, wat ik wil is respect. Amer: 'Vrienden, ik vraag jullie. Ik wil heel graag Nederlands leren spreken. Wie kan mij helpen?' Een moment hiervoor had ik zijn prachtige versie gehoord van 'De Speeltuin' van Marco Borsato. Met zijn melancholische luit speelt hij en zingt hij de tekst mee, buitengewoon om te horen. Ik stuur hem een berichtje waarin ik meezing met zijn opname van 'De Speeltuin.' Misschien dat ik hem zo Nederlands kan leren, denk ik bij mezelf. Amer stuurt in het Nederlands dat hij blij en verrast is. Ik glimlach naar mijn computerscherm, muziek is de prachtigste verbintenis die er bestaat. Hij vertelt me dat hij liever Nederlands wilt praten, dan leert hij het sneller. 'Waarom stuur je mij geen opname dat je iets zegt in het Nederlands?' vraag ik hem. 'Dan kan ik je misschien helpen met je uitspraak.' Enkele minuten later verschijnt er een opname, ik klik op afspelen. 'Hoi, eh, Merel! Ik, ik wil Nederlands praten, misschien eh, ik weet niet wat eh, wat ik zeg. Hm, misschien gaan, gaan wij praten over muziek? Of, of wat. Ik weet het niet.. Hoe gaat het?' Na de opname twee keer te hebben beluisterd voel ik tranen prikken achter mijn ogen. Zijn accent verraadt dan misschien dat hij niet Nederlands is, maar dat doet er niet toe voor mij. Het is fascinerend om te horen, zijn stem is krachtig. Een lang gesprek met Amer volgt, over onze gedeelde passie voor muziek. Soms leg ik uit wat iets betekent in het Nederlands en waar hij moeite mee heeft, daar help ik in het Engels. Amer, je bent zo bijzonder. Je wilt alles leren, ook al weet je dat het moeilijk is. De meeste behulpzame mensen heb jij om je heen. Ooit hoop ik je te ontmoeten, samen met jou muziek te maken. Jij bent een voorbeeld aan alle huiverige mannen, bedeesde vrouwen en bange kinderen die in ons koude kikkerlandje kwamen in de afgelopen jaren. Je hebt mij geraakt, nu is het tijd dat anderen ook ontroerd raken door jouw prachtige muzikale verhaal. Amer, met jouw prachtige rode sjaal en betoverende luit. Dit is voor jou.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Sjoerd Migo

Eens een positief geluid

GISTEREN

“Altijd wat met die treinen.” Het is iets dat ik, als frequent-treinreiziger, iets te vaak hoor. De NS zijn het meest bekritiseerde en minst geprezen bedrijf van Nederland, en wat mij betreft is dat volkomen onterecht. Daarom ga ik de NS een welverdiende pluim geven.
Laatst reed de NS een aangepaste dienstregeling, in anticipatie op de sneeuw die niet kwam. Meteen barstte het op het internet van de berichten die allemaal dezelfde strekking hebben, namelijk “Kijk eens naar Zwitserland, daar ploegen die treinen door een sneeuwstorm tegen een berg op, en in Nederland stopt meteen alles met rijden.” Deze vergelijking slaat echter helemaal nergens op.
Toen de NS de dienstregeling inperkte, betekende dat dat de treinen die normaal elk kwartier rijden, elk halfuur gingen rijden. Dat was alles. Geen enkele stad werd van de buitenwereld afgesloten, overal reed nog steeds minimaal elk halfuur een trein. In Zwitserland rijden de treinen standaard eens per uur. Dat betekent dat in Nederland de treinen met een ingeperkte dienstregeling nog steeds twee keer zo vaak rijden als in Zwitserland.
Stel dat NS de dienstregeling niet had aangepast, en er was een enorme sneeuwstorm losgebarsten. Alle treinen vallen uit. Dan was heel Nederland boos geweest “Dit was toch voorspeld? Hoe kunnen ze niet voorbereid zijn?”. Stel dat er een sneeuwstorm was losgebarsten, en dankzij de aangepaste dienstregeling was de treinuitval nihil. Dan had je niemand gehoord. Ook geen positief geluid, er zullen immers nog genoeg mensen klagen over de paar treinen die nog uitvallen. Maar de NS kan het in onze ogen alleen fout doen, of normaal. Niet goed.
92% van de treinen reed afgelopen jaar op tijd. Dat betekent dat iemand die elke werkdag met de trein heen en weer reist naar zijn werk, eens in de twee weken te maken krijgt met vertraging. Dat lijkt veel, maar is het niet. Kijk eens hoe vaak je in de auto te maken krijgt met file. Zeker eens per twee weken. En dan heb ik het nog helemaal niet over het feit dat je in de trein onderuitgezakt een boekje kan gaan lezen, terwijl je in de auto vanaf het moment dat je vertrekt tot het moment dat je aankomt, nonstop scherp moet zijn. En laten we niet vergeten dat er elke dag minstens 1 dode in het verkeer valt. In de trein een stuk minder.
Reizen met de trein mag wel wat meer waardering krijgen. Het is wat mij betreft de meest ontspannen en zekere manier van reizen. De NS doen het in mijn ogen uitstekend. Beter dan de spoorwegen in Zwitserland.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Metro

On Fire

Stuur hier jouw lezerscolumn in!

7 JAN 2019

Ben jij een goede schrijver? Stuur je column in via onderstaande groene knop of klik hier. Om de column in te kunnen dienen moet je wel een account aanmaken. Dan kan via de homepage rechts onder het menu.

Onze redactie controleert jouw column en plaatst het online. Vervolgens kan het stemmen beginnen!

Let op! Stemmen op lezerscolumns gaat voortaan met emoji’s. Zorg dat je veel positieve emoji’s krijgt op jouw column en je maakt kans om column van de dag te worden. Jouw column komt dan ook in de krant en je krijgt 50 euro.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelovedislike
user_c598ecdeb9827d6db6d70e2714429a4641670f50_avataruser_174b47034a66c239bf8a1894f86a67435bf59c8a_avataruser_cba4018e54d892ce78bee4a225ebb8fd90a711c5_avatar

+100


pen icon

Onbekende Dichter

Likeability of3

Gedichtje van een slechte dichter

GISTEREN

Wat als je je thuis, niet thuis voelt. Wat je ook doet en welke kant je ook gaat je ondervindt meer weerstand dan je ruggengraat. Het gevoel hebben dat je niks goed kan doen, en niks doet voor de kost, nee je hebt geen poen. Geen studie of werk, bijna nooit te vinden in de moskee, nee je voelt je niet sterk.

Gedachtes dat iedereen beter af is zonder jou en jezelf van kant willen maken zijn tegenwoordig dagelijks kost. Je voelt je uitgekotst. Het liefst wil ik nu gewoon ver weg van hier, naar een mooi strand met een beetje plezier.

Breng me naar een ver land, het liefst 1 met veel zand, ja ik smacht naar wat zon zee en strand. Weg van alle stress en negativiteit. Lekker weg van hier, het hoeft niet uitgebreid.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

sad
user_bb5bf7f9d0edcbaf7e9dd732bca9c0228c21fbe9_avatar

pen icon

Regina Bouwmeester

Likeability of6

Gleuf

20 FEB 2019

GLEUF

Zo nu en dan mag ik wat papierwerk door de brievenbus duwen.
Of zoals ik ze inmiddels graag noem... de gleuf.
Het zijn net vrouwelijke dozen, vagina's, punani's.
Alleen staan hun 'lipppen' verkeerd....
Vandaag liep ik weer door het 'gleuvenparadijs' en bedacht me al wandelend dat er veel antwoorden besloten liggen in deze gleuven.
Als je echt goed naar deze gleuven kijkt vind je de oplossing van veel problemen.
De antwoorden zijn namelijk te vinden in de vorm van een sticker die op deze gleuven zijn geplakt...
Zo kom ik vaak de ja/ja tegen, duidelijker kun je het niet hebben mannen!
Ze is gewillig, ze wil, ze heeft zin, goesting, is geil....
De ja/nee sticker ze twijfelt, ze is nog niet overtuigd, dus mannen werk aan de winkel work your asses of to convince her!
En als klap op de vuurpijl het nee/nee type, die nooit en te nimmer zin heeft zelfs niet als je er een paar flessen drank inkiepert, so mannen maken dat je wegkomt, heeft gewoon geen zin om je tijd en energie in te steken!
Wegwezen!
Ik neem nu de vrouw en haar ding als voorbeeld, mannen, maar zo kun je dit natuurlijk ook andersom toepassen dus op de mannen en hun lid, piem, penus. lieve vrouwen.
En zo zijn er natuurlijk legio voorbeelden te bedenken.......
Om maar weer eens aan te geven hoe kinderlijk eenvoudig en simpel het leven is.
De oplossing ligt gewoon op straat of beter gezegd, zit in je deur, hangt aan de weg of zit nog in de ouderwetse groene brievenbus.
Dus ladies en gentlepeopletjes als we elkaar nou weer eens voor geen meter begrijpen denk dan aan 'de gleuf' en 'die sticker'.
Laten we in de tussentijd vooral de gleuf lekker laten klepperen en heerlijk blijven plakken.......

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

lovelike
user_ee557062ec9e193f8ee55da66bce359eb7f0aba2_avataruser_23a471204cc4d704e25119c583f43bbcc356e78a_avataruser_bb614927807995baa2cbed433615fc301fea546f_avatar

+2


pen icon

Mandy Verleijsdonk

Likeability of5

Beste journalist

20 FEB 2019

Na een gesprek bij het UWV ben ik van slag. Ik ben het er niet mee eens hoe ik daar behandeld werd. Alsof ik me niet iedere dag voor 110% inzet om iets van het leven te maken. Echt wel.

Het moet er uit op Twitter. Als ik iets niet oké vind, moet ik daar wat mee. Tweets over het UWV roepen altijd veel reacties op. Het brengt van alles naar boven. Woede en angst voornamelijk. Het onderwerp leeft. Daarom werd ik benaderd door een journalist van EenVandaag of ik mijn verhaal wilde doen over de negatieve benadering van Wajongers door het UWV. Mijn hypergevoelige stresssysteem: waaahhh, wat te doen?!

Voordelen van meedoen zijn begrip krijgen voor Wajongers en aan het licht krijgen dat wij veel willen, zolang we er niet zieker van worden en dat de huidige methode van het UWV averechts werkt. Denk aan geen maatwerk, te weinig kennis van ziekte, gezondheid en herstel. Ik was alle mogelijke vragen van de journalist alvast aan het beantwoorden en had al een heel boek geschreven in mijn hoofd.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_9bbbaddbb8a50ec2d5bacaf16cb2221b66ab82cf_avatar

pen icon

H.Y.

Likeability of5

Thuis is de enige plek waar ik me niet thuis voel

20 FEB 2019

'Begroet je je vader niet met een kus en een knuffel?' Stilletjes loop ik naar mijn vader toe met een kloppend hart en geef hem een kus en een knuffel. 'Zo moeilijk is dat toch niet?', vraagt mijn vader daarna.

Het begon allemaal toen ik 5 jaar was. Ik werd midden in de nacht wakker. Ik had in mijn bed geplast! Ik liep naar de badkamer en deed mijn broek en ondergoed uit. Vanuit de badkamer hoorde ik de televisie en zo ook mijn vader. Ik liep vervolgens naar mijn vader toe en vertelde dat ik in mijn bed had geplast. Hij vertelde dat het niet uit maakte. Hij vroeg of ik eventjes bij hem kon zitten, dus dat deed ik. Mijn vader dronk whiskey, en bood mij chips aan. Op een gegeven moment begon hij aan mij te zitten, op plekken aan te raken waar een vader niet aan hoort te zitten. Ik vertelde dat hij moest stoppen, maar dat deed hij niet en ik begon te huilen. De volgende dag deed hij normaal tegen me, alsof er niks gebeurd was. Ik wist niet precies wat er gebeurd was. Doordat mijn vader normaal tegen mij deed de volgende dag, heb ik het tegen niemand verteld. Maar ik kon het niet meer vergeten.

Tot mijn tiende leeftijd was ik bang voor mijn vader. Ik nam afstand van hem. Of ik probeerde afstand te nemen, wat niet lukte. ‘s Avonds deed mijn vader altijd de administratie. Ik bleef iedere vrijdagavond ook op om te tekenen. Mijn vader was altijd op een gegeven moment moe en ging liggen op de grond. De bedoeling daarvan was dat ik op hem moest liggen. Met de reden dat mijn angst voor hem zou verminderen. Ik had geen keuze, ik durfde ook niet tegen te spreken. En deed wat er van mij gevraagd werd. Dit duurde soms wel 10 minuten lang. Ik moest ook in een bepaalde positie op mijn vader liggen. Dit heb ik maanden lang moeten doen, zonder dat iemand hiervan wist. Ik durfde dit niet tegen mijn moeder te vertellen of tegen iemand anders. Omdat ik het gevoel had dat niemand mij zou geloven.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

love
user_ee557062ec9e193f8ee55da66bce359eb7f0aba2_avatar

pen icon

Vera P.

Ga jij maar eens met een depressive moeder wonen

20 FEB 2019

Iedere dag moet ik voorzichtig zijn. Met hoe ik er bij loop, wat ik zeg, wat ik wil, wat ik doe; je kunt het zo gek niet bedenken. Mijn voorzichtigheid komt voort uit de simpele gedachte: 'Hoe zal mijn moeder hierop reageren?'

Het maakt totaal niet uit hoe oud ik ben. Of dat ik degene ben die brood op de plank brengt. Of dat ik nota bene zelf angststoornis heb. Nee, in dit huis gaat het om mijn moeder en haar depressie en de afschuwelijke moodswings die het met zich meebrengt. En o wee, als ik ook maar iets doe dat haar depressie verergert.

Ik merk dat het reservoir van begrip en geduld wel erg leeg begint te raken. Op het moment dat mijn moeder om zich heen slaat met woede-uitbarstingen, verwijten en eeuwige schuld, begin ik nu zelf donkere wolken te zien. Gedachten waar je nogal vraagtekens bij gaat zetten. De depressie van mijn moeder is er niet een van alleen hopeloosheid en/of schuldgevoel. Het is er eentje van oude woede jegens familie, haat naar haar eigen moeder vanwege alle mishandelingen en de schreeuw om gerechtigheid. Daarnaast voelt het voor haar alsof ik juist eerder een last dan een lust ben.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

René van den Broek

Likeability of5

Volksverlakkerij

20 FEB 2019

Heeft u, beste lezer, ook het idee dat onze volksvertegenwoordigers niet het volk vertegenwoordigen maar alleen zichzelf? Ze willen dat de koopkracht omhoog gaat, maar maken de energienota onnodig veel duurder: btw van 6% naar 9% en ga zo maar door.

De hele oppositie staat op zijn achterste benen, maar wat zegt de heer Wiebes, of is het Kwiebes, ,,De koopkracht is niet alleen afhankelijk van de energienota.'' Hoezo boter, met 9% btw, op je hoofd.

Wiebes vindt het verschrikkelijk dat ze met de verhoging van de energienota een fout hebben gemaakt. Maar wat wordt er gecompenseerd? Niets. Het wordt hoog tijd dat er een geheel andere politieke wind gaat waaien in Nederland. De huidige coalitie moet worden weggevaagd bij de provinciale verkiezingen. De VVD moet net zo veel zetels gaan verliezen bij de komende Tweede Kamerverkiezingen, die hopelijk snel plaatsvinden, als destijds de PvdA. Die likken nog steeds hun wonden, proberen zich te hergroeperen en hopen zo weer ten strijde te trekken.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_bb5bf7f9d0edcbaf7e9dd732bca9c0228c21fbe9_avatar

pen icon

Henny de Kok-Van Hout

Kleinkinderen: een zegen!

20 FEB 2019

Onze kleinzoons zijn bij ons op bezoek; de oudste is 7 en de jongste is 4 jaar. Gezellig zijn we aan het boodschappen doen, als de oudste opeens tegen me zegt: ,,Oma, je bent wel ouder dan opa'', (we schelen maar drie maanden!!), ,,maar je ziet er veel jonger uit!''

Natuurlijk heeft hij er rekening mee gehouden dat er omstanders zijn, zodat hij succes zal hebben. En, ja hoor, onmiddellijk krijgt hij te horen dat hij oma een geweldig compliment geeft. Het aandacht trekken is weer gelukt. Hoera! .... Wat kan ik toch genieten van die acties van onze oudste kleinzoon.

Op zo’n moment denk ik dan weer terug aan de tijd dat hij, ons eerste kleinkind, werd geboren. Wat een goed moment, het had niet beter kunnen zijn. Zeven jaar geleden ben ik namelijk met mijn fiets onder een bus terecht gekomen; een half jaar heb ik moeten revalideren. Daar lig je dan op de bank; je kunt voorlopig niet lopen. Wat is het dan heerlijk om van je kleinzoon te kunnen genieten.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Henny A.J. Kreeft

Blunderen, maar nog steeds niet vallen

20 FEB 2019

De Volkskrant gaf in een opinie aan dat het kabinet blunderde met een achterhaalde raming van de energierekening en dat onze rekening niet 108 euro hoger gaat worden, maar nu blijkt (al) 334 euro meer wordt. Maar vorig jaar wist het voltallige kabinet te melden dat we er op vooruit zouden gaan. Ik heb nog niet echt het gevoel dat dit reeds te merken is.

In het artikel komt een moeilijk verhaal naar voren, waar een gemiddelde lezer niet zo heel goed mee uit de voeten komt, waaruit moet blijken dat ramingen, van wie dan ook, eigenlijk niet zo betrouwbaar zouden zijn. De voorspellingen van het Planbureau komen waarschijnlijk niet uit, maar ook die van De Nederlandse Bank, Het Centraal Planbureau en ga zo maar verder. Mijn eerste opmerking zou dan zijn, schaf dan die hele zooi maar af, want ze zijn niet betrouwbaar en kosten alleen maar geld.
Maar het artikel geeft de schuld ook aan het kabinet en m.i. is dat eigenlijk de sleutel waar het om draait; het artikel gaat verder, met dat het kabinet de Tweede Kamer misschien wel bewust heeft misleid. En nu zijn we er dus: bewust misleiden. In de politiek is dat een doodzonde en moet onmiddellijk gestraft worden met een motie van wantrouwen, wegsturen die handel en meteen nieuwe verkiezingen uitschrijven.

Echter ik ben bang dat het kabinet elkaar stevig zal vasthouden, ouwe-jongens-krentenbrood, en met een oh-verhaal om de hoek komen, misschien iemand opofferen, doen een plas, drinken een glas en weer gewoon verder gaan. Want zo is de politiek tegenwoordig ingericht: je kan van alles verkeerd doen, maar het kabinet moet koste wat kost blijven zitten. Het is namelijk zo goed voor je ego, meer nog voor je bankrekening en het staat zo goed op je cv.
Het schijnt volgens de Volkskrant nog verder te gaan: de bewindslieden Keijzer en Wiebes wisten dat de PBL-raming, waar zij zich op beriepen, verouderd en dus achterhaald was. Helemaal een politieke zonde, het is niet alleen misleiding geweest, maar ook nog liegen.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Wieke Romijnders

De laatste loper

20 FEB 2019

Ik dacht een tijd geleden: hardlopen, dat wil ik ook. Dat kwam voornamelijk omdat er jaarlijks een hardloopevenement wordt georganiseerd in het dorp waar mijn hele familie op één of andere manier bij betrokken is. Deelname, vrijwilligerswerk, sponsoring of in de organisatie, familie Romijnders is overal van de partij. Ik had al jaren de zware taak op me genomen om als een hysterische toeschouwer te staan klappen alsof mijn leven ervan af hing. Een gewaardeerde job natuurlijk, maar als ik al die sportievelingen langs zag komen hobbelen, voelde ik mezelf stiekem wel een loser. Dus zodra de inschrijvingen voor het volgende jaar geopend waren, schreef ik me in voor de 10 kilometer.

Na te weinig training, verschillende blessures en met een ontstoken teen stond ik doodsbang aan de start. Ik had eigenlijk verwacht dat ik een hoop fanatieke huisvrouwen zou spotten, maar die stonden vast ergens achteraan. Om me heen stond iedereen met zijn fancy sporthorloges in de aanslag en na het startschot hoorde ik overal ‘bliepbliep’ als teken dat hun tijd, route, hartslag, erotische dromen en weet ik veel wat nog meer vanaf nu getrackt zouden worden. Kak, we waren net begonnen en toen dacht ik al ‘wacht op mij...!’

Ik had niet getraind op een bepaalde tijd, ik wilde gewoon 10 kilometer lopen zonder te stoppen. Dat leek me al een hele uitdaging en dat was het ook. De huisvrouwen die ik had verwacht, waren nergens te bekennen dus deed ik er zelf maar dienst als een. Halverwege de route mocht ik dan ook de eretitel ‘laatste loper’ in ontvangst nemen. De fietser, die achter de laatste loper hoort te fietsen, viel bijna om van mijn traagheid en vroeg me of het nog wel een beetje ging. ‘UH HALLO?! Zie je niet dat ik hier bezig ben met een persoonlijk record?! Hou je mond en fiets door!’ Tenminste, dat dacht ik. Uiteraard hield ik (erg sportief) mijn mond.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Michiel Geurtse

De ouders van klimaatspijbelaars

20 FEB 2019

Opeens moet het gebeuren. Nou ja, opeens, we praten er al decennia over, maar nu het gas opraakt, lijkt ineens de noodzaak door te dringen. We moeten zuiniger worden met onze aarde. De regering puzzelt zich een ongeluk om een klimaatakkoord te bereiken.

Ondertussen raakt een deel van Nederland zo in paniek dat ze gele hesje beginnen te dragen en allerlei onzin gaan uitkramen over in wat voor derdewereldland ze wel niet leven. Nou, gele hesjes, een derdewereldland zou zijn handen dichtknijpen als ze al de luxe hadden om in het bezit te komen van een geel hesje.

Dan begrijp ik de klimaatspijbelaars beter. Een groep jongeren die zich terecht zorgen maakt over hun toekomst en hoe warmpjes ze er al dan niet bij komen te zitten. Hun ouders, en wellicht ook grootouders, hebben de boel toch aardig ver(aard)kloot. Wat eigenlijk best gek is, want ook wij waren ooit jong en rebels en bezorgd over onze aarde. Tot we van school naar een baan gingen en een huis kochten.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Ilias Zwabberdam

Likeability of5

In elk land een buitenlander

20 FEB 2019

Ben ik een Marokkaanse Nederlander, of ben ik een Nederlandse Marokkaan, of ben ik toch gewoon een Marokkaan of Nederlander. Dit is een probleem waarmee, met mij, nog vele anderen zitten. En dan heb ik het niet alleen over de mensen met een Marokkaanse achtergrond. Ik heb het over alle mensen met een niet-westerse achtergrond.

Hier in Nederland, worden wij als buitenlander gezien. Ondanks dat we hier geboren zijn, beschouwen sommige mensen ons nog steeds als gast. Af en toe ervaar ik zelf een andere benadering als de Nederlandse jongens met wie ik omga. Het is niet dat ik zware discriminatie ervaar, maar het zit in de kleine dingetjes die onder het mom van zogenaamde grapjes zit. Denk maar aan het veelgemaakte grapje wanneer één van mijn vrienden iets kwijt is en lachend zegt of ik het niet in mijn binnenzak heb zitten. Een erg typerend “grapje”. Toch geeft het mij een gevoel dat ik twee nul achter sta in de samenleving.

Ik ben niet de enige die dit ervaart. Maar wat ik erg mooi vind om te zien, is hoe sommigen er hun kracht uit weten te halen. Het wordt een bepaalde motivatie om aan je bewijsdrang toe te geven. Kijk: wij kunnen dit minstens zo goed, zo niet beter. Het wakkert ook bij mij een vuurtje aan diep van binnen om een stapje extra te zetten. Om mijzelf, en alle anderen, te bewijzen dat ik het kan - ongeacht mijn etniciteit of de achterstand die ik in gedachte heb.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_5077d541a7feb393d63392285a9d010c10b5817b_avatar

pen icon

Daniel Joe Heemskerk

Tentamensurveillant

19 FEB 2019

Ze ruikt naar een mix van toiletverfrisser en pepermunt en ziet eruit alsof ze Ria, Sjaan, Hennie of een andere cliché bejaardennaam heeft. Zo iemand die twintig jaar geleden een lekker kortpittig paars kapsel en een onderrug tattoo zou rocken.

Ria/Sjaan/Hennie is boos. Ze kijkt alsof ze een citroen heeft ingeslikt, zegt dat ik moet opschieten als ik mijn schoolpasje pak en zit met haar armen over elkaar achter het bureau te wachten tot ze ein-de-lijk naar huis mag, en dit verschrikkelijke tentamen voorbij is. Die instelling deel ik in ieder geval met haar.

Ik wip nerveus heen-en-weer op mijn ongelijke, harde stoel, terwijl mijn vooroordelen over mijn medestudenten alleen maar bewezen worden. Links druppelen de eeuwige studenten binnen. Die kan je herkennen aan het feit dat ze alleen maar een pen, schoolpasje en ID-kaart bij zich hebben. Aan de andere kant zitten de strijders. Zij zitten al tien minuten klaar. Op hun tafel ligt hun schoolpasje, een ID-kaart, een pen, een extra pen voor het geval de eerste pen er halverwege het tentamen mee ophoudt, een tweede extra pen, want ‘je weet maar nooit’ en een flesje water. Sommigen hebben zelfs de gegevens op het antwoordformulier al ingevuld.

'Stilte alsjeblieft!', blaft Ria/Sjaan/Hennie recht in mijn oor, en ik word een beetje misselijk van haar parfum. De geur geeft mij flashbacks naar de keer dat ik in Amsterdam de HEMA binnenliep omdat ik ontzettend nodig moest plassen, en er een klein, grijs vrouwtje in plat Amsterdams verkondigde dat het ‘sjo gesjellig’ was hier. Die geur die uit het wc-hokje kwam, is precies de geur die zich nu mijn neusgaten inboort.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Eduard Sarens

Spatie in mijn dooie tuin

19 FEB 2019

Mijn dooie tuin vanaf staand op een stoel bekeken.
Als of het half om half gehakt is.
De ene kant is dood, de andere kant is spatie.
Ik kijk de gehele tijd zonder te knipperen.

Mijn dooie tuin in, mijn dooie tuin spatie in de tuin.
Ik kijk erin, het lijkt de periode wel in mijn dooie tuin.
De tijd dat het echt dood is, wat het al echt was.
Het lijkt wel de rol wc-papier te zijn in mijn dooie tuin.

Kijkend van een nacht slecht geslapen te hebben.
Terwijl het al donker is, terwijl ik dit in het licht schrijf.
Half om half slapen, slaap in mijn spatie, slaap in mijn dooie tuin.
Het lijkt wel als of ik aan de pure koffie verslaafd ben.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

G.G.M. van Rooy

Hockey spiritueel?

19 FEB 2019

Spiritualiteit, wat is het eigenlijk en vooral waar zoeken we het?

Heeft spiritualiteit iets te maken met de zin van het leven, betekenis geven aan je leven, balans vinden, een zoektocht naar jezelf? Is het bewustwording, zen, zijn, je ziel, de geest? En wat is dat 'zelf' dan wel? En hoe doe je dat: 'je leven bezielen' en kan dat überhaupt?

Als ik social media open, vliegen de uitnodigingen van spirituele workshops me om de oren. Het lijkt wel of we met z'n allen massaal inhoud aan ons leven willen geven en willen ontwaken. Komt het soms tot een soort van geestelijke-geboorte-dimensie, oftewel de GGD, nieuwe stijl?

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Whitney Telgt

Likeability of7

Dirty Thirty

19 FEB 2019

En dan besef je dat je over een paar dagen alweer 31 jaar bent! 30 jaar is zo voorbij gevlogen...

Ik weet nog vorig jaar rond deze tijd zat ik te janken. Bijna 30, geen man, geen kids oftewel geen huisje, boompje, beestje. Schande eigenlijk hè, want dat 'moet' je volgens de maatschappij al wel hebben op je dertigste. En iedereen die het dan ook nog gaat benoemen, bijna dirty thirty, dat moet je zeker groots vieren hoor!

Nou ik vond het genoeg om met vrienden ergens een drankje te gaan doen met unicorn ballonnen en taart. Maar nu 362 dagen later denk ik: 'Wat was er zo speciaal aan die dirty thirty dan?' Ik kreeg alleen maar méér druk dat ik van alles MOEST omdat ik anders een 'mislukkeling' was of anders dan de 'normale' dertigers. Natuurlijk had ik dingen anders gewild, maar die meneer daarboven heeft het voor het zeggen. Of wie weet moet mijn man nog geboren worden? Who knows!

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

lovelike
user_80cb6baea9f5f896943b3d91ae97fc37993c252f_avataruser_a09956842c8b5c460744d088884d5df7e1f93769_avataruser_3c3bfa72b0b0f02ea140cee522e9d2e3ae7f30a9_avatar

+14


pen icon

Gertie Boleij

Likeability of6

Toevallige ontmoeting in de trein

19 FEB 2019

Genesteld zit ik in de trein, koffie, krant en e-boek. Ik zit hier de komende anderhalf uur en heb zin om lekker rustig te lezen. Ik kijk rond en zie hier en daar reizigers zitten met schijnbaar hetzelfde voornemen als ik. Ieder in een eigen cocon.

De rust wordt ineens verstoord. De klapdeur gaat open, een vrouw loopt al speurend door de trein op zoek naar een plaats. Ze herkent een van de reizigers, een vrouw van dezelfde leeftijd. Een voorzichtige begroeting volgt. Geen vriendinnen die afgesproken hebben voor een dagje uit. Nee, uit alles blijkt dat het een toevallig weerzien is.

Het gesprek dat volgt, kan ik niet buiten sluiten. De dames spreken zo luid dat ik er niet aan kan ontsnappen. Ik hoop stilletjes dat een van de vrouwen in het eerste station, Arnhem, uitstapt. Al gauw blijkt dat ze allebei naar Amsterdam gaan, net als ik.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_f7c43f810d44bf5e6ee9141a6cebff8265929d34_avataruser_27681088f4c15bff59273188afc9ca47c803de0a_avataruser_b9c789a3eb2f931f91ccbf760f2a21b6aa04fc49_avatar

pen icon

Arthur Ottenhof

Likeability of6

Mobiliteitsdrang

19 FEB 2019

Een week geleden werd duidelijk dat de NS in 2040 tussen de negen grootste steden elke tien minuten een trein wil laten rijden. De gedachte daar achter is dat de treinreiziger straks niet meer hoeft te kijken wanneer zijn of haar trein gaat. Dit klinkt mij als 22-jarige zonder rijbewijs als muziek in de oren. Ik wacht namelijk nog steeds op het moment dat alle uithoeken van Nederland met het openbaar vervoer te bereiken zijn.

Dat komt voort uit een soort mix van onbewezen angst voor autorijden en de nieuwsgierigheid naar mobiliteit. Ik heb een oom die op zijn zestigste geen rijbewijs heeft, maar wel overal komt. De sociale aspecten overwinnen de mobiele; doordat hij genoeg mensen kent die niet vies zijn van een paar kilometers komt hij overal in Nederland.

Het is dubbelop gezegd niet dringend nodig voor mij om in een auto te gaan rijden. Mensen hebben genoeg kritiek op de spoorwegen, vaak onterecht. In veel landen is de infrastructuur niet zo goed geregeld als in ons land. Het zegt alles over de innovatie en de nieuwsgierigheid van de Nederlandse bedenkers.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelove
user_6fe560573721ad8864957152441ccad4b1938ba5_avataruser_7c27f4839648870ac9d6502254d06d6c6ef5e0be_avataruser_91031496035f3985bfa3e671db3c7edadf9bf45c_avatar

+2