Lezerscolumn

pen icon

MagicEveryday

Help ME! Ik wil leven, niet alleen bestaan..

5 AUG 2016

Niet zelf op je benen kunnen staan. Hierdoor naar de wc moeten worden gedragen, niet zelf de trap op en af kunnen, moeten worden geholpen met douchen, geen eten of drinken kunnen pakken, dus niet in staat zijn om zelf te kunnen overleven.

Bedlegerig zijn op je 21e. Het leven gaat aan je voorbij, zonder dat je er aan deel kunt nemen. Iedereen om je heen gaat door, maar jij ligt daar. In die donkere, geluidloze kamer. Niet in staat om normale kleding te dragen. En vaak te ziek om vriendinnen of familie te ontvangen, gesprekken te voeren of zelfs om even snel op je mobiel te kijken.

Elke seconde van de dag heb je verschrikkelijk veel gewrichts-, spier- en zenuwpijn. Heb je cognitieve problemen waardoor de simpelste dingen Chinees lijken, je niet uit je woorden kunt komen, je vergeet wat je één seconde geleden nog hoorde, je soms de televisie probeert te bedienen met je boterham en je vergeet wat je één seconde geleden nog hoorde. Oh uhh, wacht.. Haha.

Elke dag heb je meerdere aanvallen waarbij je volledig uitschakelt doordat je hersenen en lichaam verdoven. Geen kracht in je lichaam hebben waardoor je zelf jouw ledematen niet kunt bewegen. Continu het gevoel hebben dat je flauw gaat vallen. Geen licht, geluid, geuren en bepaald eten kunnen verdragen. En totale uitputting wat "normale mensen" niet kennen.

Lijkt het je wat? Ik ben Bente en dit is mijn leven met een ernstige vorm van ME. Myalgische Encefalomyelitis. Ik durf te wedden dat 80% van wie dit leest nog nooit van deze ziekte heeft gehoord. En de overige 20% niet beseft hoe ernstig het is. Wist je dat veel artsen nog steeds hun vingers in hun oren stoppen en ons van het kastje naar de muur sturen met soms zelfs de opmerking “ik weet het niet meer, het is vast psychosomatisch”. Het is ongelooflijk. ME, een ernstige, fysieke multisysteemziekte, wordt totaal genegeerd.

#MillionsMissing
Ik mis mijn leven. Ik mis het zingen, het optreden met mijn band, het dansen met mijn vriendinnen, het gek doen met mijn ouders en het tutten met mijn zus. Maar het meeste van alles.. mis ik mijzelf. 17 miljoen mensen op deze wereld missen hun leven net zoals ik door ME. 17 miljoen levens die stil staan. 17 miljoen mensen die keer op keer tegen een muur van onbegrip aanlopen en geen goede zorg hebben.

Verandering is hard nodig, het maakt het verschil tussen kunnen leven of alleen bestaan.. Dus: spread the words!

#MagicEveryday!

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

Views

400+

pen icon

Jill de Jong

Likeability of 7

Social (media) land?

20 SEP 2018

Het is maandagochtend. Door de drukte op het station constateer ik dat de zomervakantie weer voorbij is. Ik analyseer de mensen die op de trein staan te wachten op het perron aan de overkant. De meesten staan druk te tikken of te scrollen op hun kleine lichtgevende scherm en zijn voorzien van een lang draad met twee uiteinden die het schermpje verbindt met de oren. Een meisje, van ik schat een jaar of 16, trekt heel ongegeneerd een duckface en maakt een selfie. Ik zie dat een vrouw van hoog middelbare leeftijd probeert om haar onbegrip voor de getuite lippen en de gestrekte arm met het lichtgevende scherm in de hand, te verbergen. Ik kan mezelf ook behoorlijk plaatsvervangend genânt voelen als ik iemand een selfie zie maken, maar deze mevrouw zal helemaal niet begrijpen wat daar gaande is.

De trein is er. Gelukkig is er nog zitplek, maar ik zal toch naast een onbekende moeten gaan zitten vanwege de drukte. De meeste mensen staren naar hun telefoon en veroeren zich niet om de tas van de stoel te pakken. Een aantal gezichten kijkt op van hun scherm, maar geeft me een duidelijke blik die lijkt te zeggen ‘kom alsjeblieft niet hier zitten, ga alsjeblieft ergens anders zitten.’ Gevolgd door een semi-vriendelijke blik van een meisje die toch maar besluit haar tas van de stoel te halen, omdat ik haar blijf aanstaren totdat ze over gaat op actie. Gelukkig, ik zit in ieder geval. Als ik niet beter wist, zat ik in de stiltecoupé. Er wordt geen woord gewisseld en iedereen lijkt te verdrinken in zijn of haar telefoon. Stel je voor dat je een gesprek zou moeten voeren met een onbekende. Lijkt me ook mega ongemakkelijk.

Tijd om over te stappen. Als het eindstation in zicht komt, staat iedereen massaal op en begint zich naar de uitgang te wurmen. Volgensmij ben ik niet de enige die de overstap wil halen. In de volgende trein herhaalt zich het ritueel weer. Ik zoek naar een plekje om te zitten en deze keer haalt een man van, ik schat een jaar of 35, wat geïrriteerd zijn laptoptas van de stoel naast hem en kijkt weer op zijn telefoon. Gelukkig duurt deze rit vol ongemakkelijke blikken en stiltes nog maar 12 minuten.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelove
user_d63b972446c38c15c02e51f35bd12ea22258066d_avataruser_f25cd44222dfc16efa68b607c440ee7b87487908_avataruser_c54c2d3f80c4f3cae1c30c1ff5d6b141ba29fd21_avatar

+5


Views

400+

pen icon

Metro

Likeability of 7

Jouw column in de krant en op metronieuws.nl?

11 NOV 2017

Metro geniet vanaf 23 juli 2018 van de zomer. Er verschijnt dus even geen krant en de lezerscolumnwedstrijd ligt ook stil. Op 20 augustus ligt Metro weer in de bakken en kiezen we ook weer een winnende column. 

Ben jij een goede schrijver? Stuur je column in via onderstaande groene knop of klik hier. Om de column in te kunnen dienen moet je wel een account aanmaken. Dan kan via de homepage rechts onder het menu.

Onze redactie controleert jouw column binnen 48 uur en plaatst het online. Vervolgens kan het stemmen beginnen!

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelovedislike
user_0dc287e37917b90cd28ba7f7a210ff943da31425_avataruser_e286b4edc19514e1456dec7e4312fb544d1b7bb8_avataruser_91e0788e25404a510da04b8b32ffef6679321e65_avatar

+100


Views

9k+

pen icon

Elise Bijl

Likeability of 7

In welke tunnelvisie leef jij?

19 SEP 2018

Welke waarheid ken ik? Online en offline vergaar ik socialmediaposts over gelukkig kijkende – lijkende- mensen, nieuwsberichten over schreeuwende demonstranten en koetjes en kalfjes tijdens de koffie. Waar worden mijn interesses, meningen en standpunten door gevoed? Eet ik altijd het bekende of trap ik tegen het onbekende? De manier waarop en wát ik communiceer, mijn invalshoek, wordt bepaald door mijzelf. Ik draai rond in een bubbel van eigen huis en tuin en wellicht wacht ik wel totdat deze knapt. Of is dit een vicieuze cirkel die geen einde kent?

Zijn wij onszelf bewust van het beeld dat we hebben? Ik doorloop het leven en wandel door de alledaagse dingen zonder overal bij stil te staan. Elk gesprek dat ik voer, kan van invloed zijn op mijn persoonlijke visie van het leven, de politiek. Of dit nu met mijn zusje is die dezelfde opvoeding heeft genoten of met die collega die iedere dag soortgelijke werkzaamheden uitvoert. Ik focus me zelden op alles wat ik zie en hoor maar vlieg vaak op de automatische piloot. Door hoogte te hebben – krijgen - van deze sleur zou ik juist het vogelperspectief eens moeten aannemen om een overkoepelend beeld van een situatie te verkrijgen.

Door selectief te luisteren naar verhalen, nieuws en personen die mijn aandacht trekken, vorm ik op mijn beurt weer een mening over deze bewoordingen. Tevens is de content die ik tot mij neem wederom gebaseerd op dat eigen perspectief. Mijn beeld wordt gecreëerd door wat ik zie op straat, zit-familieverjaardagen of mijn gepersonaliseerde tijdlijn op sociale media. Of door wat ik - bewust of onbewust - wil zien. Eigen invalshoeken worden continu gecreëerd en onwaarheden liggen op de loer. En zo mis ik wat er aan het einde van de straat gebeurt.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelove
user_00f9a67b8b9398b16e2349e97556817c5873e6e9_avataruser_2940acbb44d6de56b20f455740a59467b08ae58a_avataruser_a8cff5dcb418d0e1a83de5899f1a0ada96de4011_avatar

+29


Views

800+

pen icon

Albert Kort

Akward Boer zoekt Vrouw

GISTEREN

Zondagavond 20:25 uur zat ik klaar in bed. Ontspannen en klaar om vermaakt te worden.
Nog geen 10 minuten later was de situatie volledig anders. Ik lag verschrikt onder mijn bed. Want akward televisie. Dat trek ik niet. Want wat was het weer akward allemaal.
Ieder jaar verbaas ik me weer over boeren die verlegen om hun heen kijken in de hoop een gesprek gaande te houden. Vele honderden briefschrijvers heb ik voorbij zien komen. En zelden was er een goed lopend gesprek te ontdekken. Misschien zijn het de vele camera’s, het onbewust kleinerende kinderstemmetje van Yvonne of het feit dat je gaat daten in een lege trein. Alle ingrediënten om al verlegen gelukzoekers nog meer in hun schulp te drukken.
En waarom werd Steffi in een weiland gedumpt? Ergens snap ik het wel. Want baasjes gaan na verloop van tijd op hun huisdier lijken. Dat zal met paardenmeisjes hetzelfde zijn. Toch blijft het raar om mannen van 2 meter zichzelf in elkaar te zien vouwen om op een kussentje tussen de koeienvlaaien langs het spoor proberen indruk te maken op de paardenfluisteraar.
In de trein was het al niet veel beter. Bij Wim zaten ze vast tussen de deur, bij Jaap hoefden ze niet zenuwachtig te zijn maar moesten wel ineens Engels praten. Onze champignonkweker Michelle kreeg allesbehalve champions voor haar kiezen. Ze lijkt haar mannen geselecteerd te hebben op lengte en wil ze het liefst 24/7 in de hoek van de bank hebben liggen. Klinkt als een droomvrouw.
De enige die wel succes had was Marnix. Die had date nummer 4 al half uit de kleren na 2 minuten. En als je tijdens een speeddate doodleuk een mes uit je broekzak haalt en je date blijft zitten dan ben je wel een hele grote. Al was het misschien meer angst dan liefde.
Toch lijkt het nog een lange weg te gaan om de boeren uit hun schulp te krijgen. Stop met dat speeddaten tussen verlegen boeren en verliefde briefschrijvers. En doe wat Remco deed.
Want hij is inmiddels wel gelukkig in de liefde. Ja, hij heeft vals gespeeld en ja, hij is terecht gediskwalificeerd. Liefde laat zich nou eenmaal niet temmen. Maar hij werd wel mooi gedumpt in een tent vol gewillige dames, Mooi Wark! & 100 liter bier. Daar komen vaak de mooiste verhalen van.
Dus Yvonne, stop met verlegen boeren & verliefde briefschrijvers in een ongemakkelijke situatie te drukken en stop ze in een tent. Gooi er een band en liters alcohol bij en laat de liefde zijn werk doen. Gegarandeerd dat er meer uit gaat dan een alleen een linkerschoen!

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

Views

52

pen icon

Sylvia Peters

Likeability of 6

Ouders langs de lijn

22 SEP 2018

Het is zaterdag, ouders staan massaal langs de lijn om hun kinderen aan te moedigen. Terwijl ik naar de knullen kijk, stoor ik me aan het geschreeuw van sommige ouders. Misschien goed bedoeld, maar laat die aanwijzingen aan de trainers over.
Dan rolt de bal naar de lijn, vlak voor ons. Van beide partijen is er één speler die zich voor 200% inzet om de bal nog in het bezit te krijgen. Het schouwspel speelt zich vlak voor mijn ogen af. De bal gaat uit, hij is voor ons. De tegenspeler duwt zonder directe aanleiding de speler van ons team zeer hardhandig over de lijn. Naast ons staan twee vaders van de tegenpartij, ze lachen trots om het agressieve gebaar. We kijken hem aan en hij vraagt of we het niet grappig vinden? Als we aangeven dat we hier de lol niet van inzien, begint hij weer te lachen. ‘Ga huilen joh, zeker omdat we buitenlanders zijn.’
Op zo’n moment zou ik zoveel willen zeggen, maar we houden wijselijk ons mond. Hier valt geen normaal gesprek mee te voeren, jammer. Later denk ik naar aanleiding van dit incident terug aan 2012. De trieste dag dat een vader aanbiedt om grensrechter te zijn en door zes voetballers én een voetbalvader letterlijk doodgeschopt wordt. Toevallig heb ik van de week gelezen in het nieuws dat één van de daders waarschijnlijk het land uit moet, omdat hij alleen een Marokkaanse nationaliteit heeft, een strafblad met misdrijven én een recente veroordeling. Ook las ik, dat hij volgens zijn advocaat nog een kans verdient, omdat hij in het verleden niet de juiste hulp heeft gehad.
Weet je wat ik me dan af vraag? Zouden die vaders van die jongens destijds ook gelachen hebben toen ze bezig waren? Eén was er in ieder geval enthousiast genoeg om mee te gaan schoppen. Welke kans verdienen ze dan nog? Welke kans had die arme grensrechter nog? Hoeveel kansen wil die jongen nog? Omdat ze buitenlanders zijn? Ga toch weg met die onzin verhalen. Het maakt mij namelijk geen reet uit wie of wat bent, je hoort je gewoon te gedragen op en naast het veld. Zeker als ouder heb je een voorbeeldfunctie, anders groeit je kind op voor galg en rad. En als het erg tegenzit, dan groeit je kind op zonder vader… Of omdat ie het land is uitgezet of omdat een paar idioten hem op het voetbalveld het leven hebben uitgeschopt.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelove
user_faf20fdc290b098c0743123ab1c47a30eabf4660_avataruser_dae8a0ae99dfa21ae09c59caa213ce5890b1787c_avatar

Views

100+

pen icon

Joey Rietveld

Likeability of 6

Samen op plastic dieet.

21 SEP 2018

Ik word doodgegooid met termen als duurzaamheid, energietransitie en klimaatverandering
En gelukkig maar, want klimaatverandering bestaat, het is in volle gang en we moeten allemaal ons steentje bijdragen willen we een wereld achterlaten die duurzamer is ingericht. En bijdragen aan die duurzaamheid kan op zoveel manieren. Een beetje minder vlees eten, vaker de fiets pakken dan de auto, een zonnepaneel op je dak of eens stoppen met al dat plastic. We lijken het nog weleens te vergeten, maar ook het gebruik van plastic moet verminderen. De hoeveelheid plastic die wij allemaal in ons dagelijks leven uit de supermarkt richting de prullenbak slepen is ongekend groot. En dat, terwijl veel van deze single-use plastics overbodig zijn. De consumptiemaatschappij waarin wij leven is gevuld met in plastic verpakte luxe producten. En we doen onszelf graag geloven dat het niet uitmaakt, of misschien denken wij er allemaal überhaupt wel niet genoeg over na. De consumptiemaatschappij is tenslotte ook niet ingericht om je druk te maken over dat plastic flesje dat je iedere ochtend in de AH to go koopt en daarna gelijk weer weg gooit. En de consumptiemaatschappij is ook niet ingericht om je druk te maken over dat plastic tasje in de supermarkt, dat je maar één keer gebruikt om je in plastic verpakte komkommers en bananen richting het einde van de straat naar huis te vervoeren. Maar gelukkig zijn er initiatieven als ‘Het plastic dieet’ van Blue City Rotterdam om bewustwording rondom plastic verbruik te vergroten, zijn er steeds meer gemeenten die het scheiden van afval stimuleren en kosten die verdomde tasjes in de supermarkt tegenwoordig 10 cent. Maar de maatregelen die nu genomen worden slaan nog geen deuk in een pakje boter en zoals ik eerder al zei zouden we allemaal ons steentje moeten bijdragen. En deze oproep betekent natuurlijk niet dat al het plastic morgenochtend verdwenen moet zijn, maar het begint bij een bewuste vermindering. Stop ‘s ochtends een hervulbare waterfles in je tas, en dat flesje spa blauw is ineens overbodig. En als je ‘s ochtends een thermoskan met koffie maakt, dan heb je die to-go beker van het station ook niet meer nodig. Maar ochtenden zijn druk, iedereen staat tien minuten later op dan dat hij had moeten doen en koffie to-go is handig. Maar laat voor een keer die plastic deksel dan eens liggen, want verandering begint bij jezelf. En als wij dat allemaal drie dagen per week doen, dan komen we er samen wel.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelove
user_38d60e7230331fd6d24702025af796bf0592dbcf_avataruser_ca4cdc56fc949aa6d8b35ad47f3bd10584db742b_avataruser_5820a391456b9c45c27ad3e7cc7c5cc8dc2ac421_avatar

+1


Views

200+

pen icon

Eveline Wijngaard

Doodlopend Spoor

21 SEP 2018

Mijn vader is machinist.
Jarenlang bij de NS, daarna jaren op de Thalys, en nu weer op de gewone, OerHollandsche trein.
Misschien reis je weleens met hem mee.
Dertig jaar op de rails is leuk.
Het werk is afwisselend, je komt nog eens ergens en je hebt een grote verantwoordelijkheid.
Niet alleen voor de mensen in je trein, maar ook voor de mensen om je trein.

Na dertig jaar treinen, heeft mijn vader genoeg dingen gezien waar de meeste normale mensen een levenslang trauma aan overhouden.
Sommige mensen kiezen ervoor hun leven op het spoor te beëindigen.
Andere mensen hebben haast en nemen daardoor stomme beslissingen. Negeren een spoorboom, lichten of waarschuwingen.

Toen ik 10 was overleed mijn paardrijgenootje doordat ze op weg naar school door een trein werd geschept.
Het spoor doorkruist vele levens, soms met fatale afloop.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

Views

76

pen icon

Oscar van Schijndel

...

21 SEP 2018

(deze column heeft geen titel)

De vader, die al vroeg opstond om naar zijn werk te gaan. Voordat hij in de auto stapte, nog even bij zijn kind langs. “Doe goed je best, ik zie je vanavond weer.” Op dat moment niet beseffend dat er voor zijn kind geen “vanavond” meer zal zijn.

De moeder, die in de weer was met het ontbijt en de lunchpakketten. Nog een laatste kus en een knuffel, voordat dochterlief naar school gaat. Op dat moment niet wetend, dat dochterlief school nooit zal bereiken.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

Views

31

pen icon

Henny A.J. Kreeft

Schandalige vertoning

20 SEP 2018

Misschien bekijkt u niet of nauwelijks de politieke uitzendingen op tv, ik probeer het zo af en toe, als er interessante zaken besproken gaan worden. De Algemene Beschouwingen zouden zo mogelijkheid moeten zijn; een moment waar de regering aangeeft wat er haar plannen zijn en de oppositie hierop gaat of mag schieten. Daarentegen was het moment aangebroken dat het kabinet eindelijk eens wat voor de mensen zou kunnen gaan doen en niet alleen voor de 2 grote bedrijven in Nederland.

Natuurlijk had het over de afschaffing van de dividendbelasting moeten gaan. Maar het debat over de Algemene Beschouwingen werd letterlijk ondergesneeuwd door volwassen kerels die in ‘discussie’ gingen met elkaar, waarbij m.n. richting de fractievoorzitter van D66, Alexander Pechtold, met vuil en modder werd gegooid.
Nu is mijn vertrouwen in de politiek al tot een minimum gezakt, maar dan zo’n soap te moeten aanschouwen in de Tweede Kamer, die nog slechter was dan de roddelblaadjes bij de kapper of huisarts in de wachtkamer, dat gaat me toch echt te ver. Dat dit kan op het podium van de Nederlandse politiek, daar waar men voor ons, het gewone volk in de straat, op moet komen, dit gaat alle perken van fatsoen te buiten. Vrijheid van meningsuiting, misschien ja, maar je hebt ook nog fatsoensnormen, maar zelfs dat is voor sommige Tweede Kamerleden niet weggelegd. Gelukkig dat er nog mensen waren als de heer Buma en mevrouw Thieme, die hierover hun afkeuring hebben uitgesproken.

En het kabinet maar aankomen met fabeltjes dat we er allemaal wat bij krijgen de komende jaren. Er meer bij krijgen, wordt waarschijnlijk door het kabinet niet hetzelfde uitgelegd als door de gewone man in de straat. Het kabinet kan wel zeggen dat men -tig procent er bij krijgt, maar als dan op hetzelfde moment de huren weer met zoveel procent stijgen en de zorgverzekering weer duurder wordt, dan houdt men onderaan de lijst niets of nauwelijks wat over. Natuurlijk meneer Buma, u hebt gelijk dat het eigen risico hetzelfde zal blijven, maar ondertussen zijn er wel zaken die buiten het eigen risico vallen en die je eerst moet betalen voordat men het bedrag van het eigen risico heeft bereikt. Die artikelen zijn dus wel wat duurder geworden. En dan nog steeds durven zeggen, dat we wat overhouden?
Ik ben echt benieuwd hoe u de 100 miljoen hebt geboekt die gespendeerd is aan zogenaamde gematigde jihadistische groepen in Syrië.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

Views

300+

pen icon

Stella Matula

Likeability of 6

Stoppen en doorslaan

20 SEP 2018

De avond ervoor raakte ik door mijn rookwaar heen, de eerste aanzet was gemaakt. Chagrijnig fietste ik naar de acupuncturist. Iedereen onderweg was strontvervelend, lelijk en dom. Bij binnenkomst kreeg ik allerlei intieme vragen op me afgevuurd. ‘Wat is je geboortedatum? Wat is je BSN-nummer?’ Wat de fuck, dacht ik. Maar ik zei het niet. Misschien moet ik mijn doe-het-nou-gewoon-meridiaan eens activeren. Omdat ik het niet persoonlijk wilde maken vertelde ik de man dat ik momenteel iedereen een lul vind inclusief mezelf.
Stoptober is sowieso een onbegrijpelijk initiatief. Oktober is wel de slechtste maand waarin je kunt beginnen met stoppen. Hallo, het is herfst. Daarna komt november, een dode maand waarin niets gebeurt buiten een paar vette zelfmoorden, de gebruikelijke moord- en doodslagen, gevolgd door december. Daar hoef ik al helemaal niets over te vertellen.

Ik moest met wat naalden in mijn lijf twintig minuten blijven liggen en vermaakte me met het volgen van een stofje aan het plafond. Het was zo’n stofje dat nog net vastzit met een onzichtbaar stofdraadje en bewoog op het ritme van organische muziek. Na die twintig minuten kreeg ik drie naaldjes in mijn rechteroor en mocht naar huis. Met die naaldjes in het oor kun je gewoon slapen, werd me verteld. Eentje helpt zelfs tegen het chagrijn. Ik slaap al minstens twintig jaar op mijn rechteroor. Dat vind ik nou eenmaal fijn en er is niemand die daar last van heeft. Geloof me, met naaldjes in je rechteroor kun je niet op je rechteroor slapen. Ik ging vroeg naar bed en was zo in de gelegenheid om mezelf de hele nacht te laten kwellen door die naaldjes en die ene mug. De naaldjes bevorderen het afvoeren van gif en als ik niet naar het toilet liep, naar de mug sloeg of een houding om in te slapen zocht sloeg ik de dekens van me af om ze even later weer te zoeken. De e-reader ging aan en uit, in de tussentijd ergerde ik me aan een slecht geschreven verhaal van een schrijver die ik voeger fantastisch vond.

Ik zal verder niemand vervelen met verhalen over een stressvol telefoongesprek van gisteravond, het maakte dat ik nog onaardiger dan normaal converseerde, mijn huilbui van vanmorgen tijdens het luisteren naar het journaal en de Ziggo-medewerker die ik aan de telefoon had en het moest ontgelden. Ik ben kapot. Maar ik rook al een dag niet.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

love
user_2b8decbf5f185b9605e7fa1ce5574616a2ba1cc6_avataruser_d6301bac6e2add45fd82b72cce1ae72602c1ed1d_avataruser_20bd84eac3032f0f4ca65373e6d221c0e14207c8_avatar

Views

300+

pen icon

Michael Polhuijs

Matrix Reloaded

19 SEP 2018

Wat is realiteit? Wij creëren realiteit zelf,
Wij maken zelf de dag gelukkig of ongelukkig
Wat haal je uit de dag, welke momenten denk je nog aan voor je gaat slapen? Alle mooie wonderen die er zijn of die paar 1 of 2 nare dingen die zijn gebeurd. Open je ogen en open je mind voor alle prachtige dingen die in de dag komen, zie ze niet als dagelijks ritueel of beschouw het niet als normaal.

Hoor jij sochtends de vogels nog fluiten? Ja en nee, je doet een waarneming, maar de volgende stap, wat doe je ermee? Vind je het normaal of kan je genieten van het moment. Filter de nare dingen eens uit een dag in plaats van alle prachtige dingen die de gehele dag jou brengt.

Creëer je eigen realiteit. Geluk vind je niet, geluk moet je kunnen zien.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

Views

82

pen icon

Richelle Wansing

De onderburen vanaf driehoog

19 SEP 2018

In plaats van langs auto's te lopen, passeerden voetgangers nu een collage van attributen. Al die zooi stond echter nog keurig op de stoep hoor, het was niet zo dat de onderburen een parkeerplek hadden ingepikt. Laten we zeggen dat zoiets op dat moment nog ondenkbaar leek. Het zandbakje, zo'n blauwe schelp die in de meeste gevallen sentimentele herinneringen oproept, werd vooralsnog op zijn plek gehouden door het gewicht van het zand, maar er lag al behoorlijk wat naast. Ook stond er een grote strandstoel en daarnaast, aan de ketting gelegd, de barbecue.
Aan de bebouwde zijde passeerden voetgangers het tafelstel, waarvan de zitbank keurig strak tegen het huis aanstond. Geen bank aan de overzijde, maar wel aan allebei de kopse zijden een stoel. De onderburen hadden er duidelijk rekening mee gehouden dat de stoep ook nog door mensen gebruikt zou worden.
‘Ja sorry, we hebben de boel een beetje volgebouwd, het is handiger als je even omloopt, dan hoef je niet over de zandbak te klauteren!’ Zo werd er nu gezegd als iemand toevallig op de verkeerde plek tussen de auto's doorstak en een moment van stilstaan nodig had om zich te beraadden wanneer daar ineens die zandbak opdoemde.
‘De enige reden waarom ze dat zeggen,’ wist oma te vertellen, ‘is omdat ik daar bijna languit op de stoep heb gelegen.’ Van schrik om de zandbak die er ineens stond was ze maar doorgestoten. Haar voet haakte achter de opstaande rand, maar op miraculeuze wijze had ze toch standgehouden.
‘U laat ons wel schrikken zeg,’ waren de onderburen opgesprongen.
‘Zet die rotzooi dan ook niet hier neer!’ Geschreeuwd, ze had het geschreeuwd.
‘Ik heb er echt wat van gezegd hoor,’ vertelde ze me later, ‘dit keer echt!’
Ik was het met haar eens, dit keer wel.
‘Nou, en nu merken die Tokkies de mensen ineens wel op, maar alleen dankzij mij he.’ Op driehoog kon oma het allemaal letterlijk horen, al wilde ze dat natuurlijk niet.
Bovendien kon oma ze nu ook nog eens ruiken, dat wilde ze al helemaal niet. De eerste keer had ze gedacht dat er een heuse brand was en had ze in paniek uit het raam gekeken, recht in het bouwvakkersdecolleté van ‘meneer’. Dat deed ze dus nooit meer! Maar ze wist nu wel wat er aan de hand was daarbeneden. ‘Die vieze crematielucht van zwartgeblakerd vlees, moest dat nou?’

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

Views

79

pen icon

Monique Louis

Likeability of 6

Sentimenteel

19 SEP 2018

Somber tuur ik in de verte, in de hoop een geel stipje te ontwaren. Ik sta op het perron te wachten op de trein van Maarssen naar Utrecht. Ongeduldig klik ik met mijn hak op de grond. Mijn gedachten zijn bij mijn zoon die vanochtend snikte dat hij niet naar de buitenschoolse opvang wilde. Zijn verdriet voelde zo hartverscheurend dat ik op mijn werk aangekomen, besloot om hem die dag eerder op te halen. Ruim een uur reizen, zit er tussen hem en mij op werkdagen. Ook mijn moeder doemt op in mijn gedachten. Als het haar maar lukt om zelf te plassen zonder dat verdomde slangetje. Ik voel een knoop in mijn maag. Als mijn vader er nog was geweest, had hij haar tot steun kunnen zijn.
Ik draai me om en zie de boot die over het Amsterdam- Rijnkanaal komt aanvaren. Een welkome afleiding die me uit mijn gepeins trekt. Het is een brede platte boot, een containerschip. Mooi gezicht die heldere blauwe en groene kleuren, hier en daar wat rood. Ik kijk naar de namen op de boot. De combinatie van de namen treft me. Hans - Nico staat erop. Mijn overleden vader heette Hans, zijn broer uit Australië, ook helaas al overleden, heette Nico.
Mijn lichaam gloeit van mijn kruin tot aan mijn voeten. Ik voel de verbinding. De boot staat voor mijn vriend, het kind van schippers die de eerste jaren van zijn leven op een boot heeft gewoond. Sinds ik hem ken kijk ik met andere ogen naar iedere boot die langs vaart. Dan de bezorgdheid voor mijn kind en mijn moeder. De namen op de boot symboliseren de steun van twee mannen, die als uit de hemel gezonden mij even laten weten dat ik niet alleen ben maar dat zij er weet van hebben. In gedachten zie ik ze voor me. Met een lach op het gezicht en een biertje in de hand. Fijn dat ze elkaar gevonden hebben. Ik draai me om en zie als in een mist de trein aankomen. Een vreselijk sentimentele trut ben ik af en toe. Maar ik voel me een stuk beter.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelove
user_8cdbce5db9dd2b10b48ff662799b6c9825cac619_avataruser_ba9fbcb633be4a44b2c6942c720221dafaea4398_avatar

Views

100+

pen icon

Amée Zoutberg

Likeability of 7

Waarom moet alles toch zo romantisch?

19 SEP 2018

En nee, ik heb het hier niet over rozenblaadjes en hartverwarmend tongen. Naar mijn mening zien we eigenlijk nauwelijks nog hoe de wereld écht in elkaar steekt. De roze bril gaat tegenwoordig zo vaak op dat we het zelf al niet meer doorhebben. Daarnaast ziet bijna niemand in dat dit filter meer kwaads dan goeds veroorzaakt.

Men neme bijvoorbeeld de bio-industrie. Disney is er al bijna 100 jaar een kampioen in. Miljarden mensen genieten elk jaar van de lieflijke avonturen van vermenselijkte diertjes. We vinden het prachtig: een perfecte ideale wereld waarin alles dat kruipt, vliegt en zwemt gewoon lekker z’n ding kan doen. Tegelijkertijd creperen achter gesloten staldeuren hónderden miljoenen van diezelfde lieve, leuke dieren. Ik wil ook weer niet zeggen dat je nooit meer frikandellen-met-friet mag gaan halen. Maar dat hypocriete gezeik over vooral niet willen zien waar je bontjas of kipkluifje nou eigenlijk vandaan komt, kan ik niet meer door m’n strot krijgen. We lijken de realiteit meer dan een beetje kwijt.

Het gaat nog verder dan dat. Zakenvrouwen doen alsof ze rondspartelen op een yogamat de hemel vinden. Zelfbewuste mannen proberen uit alle macht hun stoere baard te laten uitgroeien. Dat moet ook allemaal, wil je de eerste de beste ‘influencer’ geloven. Iedere 14-jarige is op Instagram een modelletje. Sta je überhaupt nog wel stil bij wat je zelf wilt, of geef je meer om het perfecte plaatje? Een beetje pijn en lelijkheid toegeven doet wonderen. Aan de trendy roze bril hangt naar mijn mening een duur prijskaartje. En net zoals bij Supreme of MAC lijkt iedereen ‘m tóch te willen hebben.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

lovelike
user_e8e4ffcbc6438362357e518c4024c615209718e2_avataruser_600d5e6cbafad2e4b7a0b523731c730e6165b158_avataruser_5c8527702601f8b0a8ec171b9a46ac4e7bb9ef31_avatar

+8


Views

300+

pen icon

Michiel Geurtse

Likeability of 6

Gesponsorde influencers. Geloofwaardig?

19 SEP 2018

Zie mij in een strak sportbroekje gefotografeerd staan! Met mijn sexy lijf en lekkere billen. Ook kopen? Gebruik mijn kortingscode.
Dit soort kreten zie ik meer en meer voorbijkomen op sociale media. Vooral op Instagram. Bedrijven zoeken steeds meer de “gewone” mens op om ze te verleiden tot het maken van reclame voor hun product. Hoe vaak ik al niet een mail of privé berichtje heb gehad van bedrijven om mij te verleiden met mijn “geweldige site waarop ik blog!” Of ik dan hun matrassen wil testen of hoeslakens.
Hadden al die bedrijven die mij het paradijs beloven echt op mijn site gekeken, dan hadden ze geweten dat ik een columnist ben en geen blogger en het laatste wat je dan doet is promoten voor kul-artikelen.
Toch zie ik het fenomeen meer en meer verschijnen. Een mede Instagrammer mailde me onlangs dat ze een niet te weigeren sponsoring kon krijgen om blikken vis in haar foodblog te promoten. Het enige wat ze moest doen, was eens per maand zo’n blik kattenvoer… euh… tonijn te testen en daar iets over te schrijven. Dan mocht er uiteraard geen reclame gemaakt worden voor de concurrent. Gelukkig was mijn mede Instagrammer zo slim om door te vragen. Het bleek al snel dat het vooral voor het bedrijf lucratief was. Aangezien ze zelf die blikken pruttel met een kleine korting moest kopen, lees: betalen. Daarnaast ook nog even de promotie zou moeten doen op Instagram. Lees: al het werk voor dat blikken bedrijf. Zij had al snel door dat je dan als foodblogger niet echt objectief bent en vooral heel erg dief van je eigen portemonnee. Nog maar te zwijgen hoe je in godsnaam blikken kattenvoer als natuurlijk verantwoord gaat verkopen.
Deze moderne encyclopedieverkopers zijn mij dan ook een doorn in het oog. Vroeger kwamen ze aan je deur. Irritante energieleveranciers doen dit trouwens nog steeds. Bellen ze je op om geheel vrijblijvend bij je langs te komen. Yeah right! Voor je het weet,* zit je met zo’n imitatie Jehova getuige aan jou zelf betaalde koffie allerlei onzin energiecontracten af te sluiten. Houd je rug recht,* mensen, en hang de telefoon op als je een intimiderende vrouw aan de lijn krijgt om je zo’n agent aan te smeren!
De nieuwe mode is dus om foodbloggers, fitgirls, fitnessboys of andere mensen die ”inspireren” te misbruiken voor reclame. Uiteraard krijgen zij maar liefst 10% van de winst mee en hebben ze heel veel “exposure”. Terwijl ik alleen maar kan denken aan die ene legendarische voetbalquote:
Zijn we er toch weer ingetuind!

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelove
user_490cc2d4f5e4de2b6ec1353d4880c9c9da846430_avataruser_8b06fb1162687aab9f1af3c840a9705a4407b4d7_avatar

Views

100+

pen icon

Berry Black

Likeability of 5

Zwanger!

18 SEP 2018

Daar sta je dan, kijkend naar het staafje waar zojuist overheen geplast is. De laatste keer dat ik zo aandachtig keek naar een ondergeplast iets betrof het een kwallenbeet. Mijn vriendin keek met dezelfde aandacht naar de zwangerschapstest en vervolgens naar de kwal die daar de oorzaak van was.

‘3+’ gaf het schermpje aan. ‘Dat is de leeftijd van het kind bij de geboorte’ suggereerde ik. Maar volgens de handleiding is dat getal het aantal geschatte weken dat mijn vriendin al zwanger is. ‘We worden ouders…’ fluisterde mijn vriendin. Daarbij knuffelde ze mij, waarbij ik besloot niet te vragen of ze haar handen wel had gewassen na het plassen.

Vervolgens gingen we op weg naar de naaste familie om het blijde nieuws te vertellen. (Vreemd eigenlijk dat het kennelijk acceptabel is om met een ondergeplast staafje rond te lopen, maar dat ik als kind wel altijd gezeur kreeg als ik mijn broek in de was gooide met snotlappen in de zak).

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_ba9fbcb633be4a44b2c6942c720221dafaea4398_avatar

Views

400+

pen icon

Andre Hendriks

Dijkhof niet katholiek, wel sociaal

18 SEP 2018

Klaas Dijkhof vestigt daags voor Prinsjesdag alle aandacht op zich door bekend te maken dat hij de katholieke kerk wenst te verlaten. Want kijk, als kardinaal Eijk de toekomstige man van de VVD “kleinzielig” noemt gaat hij te ver. Dat pikt Klaas niet. En dus gaat hij de kerk verlaten. Maar dat niet alleen. Hij schrijft ook nog op waarom en zet die brief op het internet. Transparant zoals dat een VVD-er betaamt.
Dijkhof voelt zich vervreemd van de kerk omdat deze zich blind staart op regels. Er wordt te weinig geluisterd naar de echte behoefte van mensen en veel mensen worden buitengesloten.
Een doorn in Dijkhof’s oog is ook dat de kardinaal en zijn kerk zich hebben gespecialiseerd in het verjagen van veel goed liefhebbend en sociaal volk.

Deze kritiek van een VVD-er is opmerkelijk. Bovenstaande beleid vertoont toch aardig wat overeenkomsten met het VVD beleid.
Het grondpersoneel van de katholieke kerk handelt helaas niet altijd zoals men mag verwachten. Maar ook dat is bij de VVD een bepaald niet onbekend gegeven.

Klaas Dijkhof vestigde voor de zomer alle aandacht op zich door hardop na te denken over mensen in de bijstand. Die bijstandsuitkering zou omlaag moeten, vond hij. En als dan de uitkeringsgerechtigde bijvoorbeeld een sollicitatie brief in de Nederlandse taal ging leren schrijven, kon de uitkering weer wat hoger worden.
Hieruit werd duidelijk dat Nederlanders in de bijstand enig voorrecht zouden gaan genieten. Hoewel men bij de VVD altijd wel het idee zal houden dat bijstandsuitkeringen zonde van al dat zuur verdiende geld is.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

Views

200+

pen icon

Clifford de Rouw

Likeability of 7

Ik ook met jou

18 SEP 2018

Ze liet haar hoofd rusten op het kussen. Ik drukte mijn lippen op haar schouder en snuffelde in haar hals. ‘Ik ben blij met je,’ zei ze zacht en ze keek me aan met haar heldere bruine ogen. Het waren de woorden waarvan ik niet wist dat ik ze ooit wilde horen, maar toen zij ze uitsprak wist ik het wel. Ik mompelde wat terug als een kleuter die zijn naam moest zeggen in de kring op zijn eerste schooldag. Sukkel die ik ben…
Ik schrijf me de pleuris en ben altijd op zoek naar mooie teksten, maar mijn vriendin kreeg het voor elkaar om precies de goede zin gewoon te zeggen. ‘Ik ben verliefd op je,’ zou op de een of andere manier ongemakkelijk gevoeld hebben. ‘Ik vind je leuk,’ zou de lading niet gedekt hebben en ‘ik hou van je,’ was te vroeg geweest. De woorden waren niet alleen goed gekozen, maar paste ook perfect in het moment en mijn vriendin sprak ze kalm uit alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Dat was het voor haar niet, dat weet ik, maar toch klonk het gemakkelijk en dat maakte het juist zo bijzonder.
‘Ik ben blij met je.’ De gehele dag liep ik ermee rond en naast dat ik er blij mee was ging ik steeds dieper over de zin nadenken. De conclusie: hopelijk worden deze woorden nog vaak uitgesproken want volgens mij is het de meest échte liefdesuiting die een mens kan doen. Tijd en ruimte zijn namelijk de dimensies die ons bij elkaar brengen, daardoor is het hier en nu het enige dat daadwerkelijk telt. Sommige mensen houden van iemand omdat ze vroeger op diegene verliefd waren, anderen hebben een relatie met iemand omdat ze hopen dat diegene nog gaat veranderen, maar mijn vriendin was blij met mij daar op dat moment. Natuurlijk zei ze dit naar aanleiding van onze eerste maanden samen, dat was de aanloop, maar met d’r hoofd op het kussen en mijn lippen op haar schouder besefte ze zich wat ze voelde en sprak ze zich uit. Het is nu natuurlijk aan mij om haar gevoel zo te houden. Laat ik daarom maar eens beginnen met fatsoenlijk te antwoorden: ‘ik ook met jou.’

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

lovelike
user_27681088f4c15bff59273188afc9ca47c803de0a_avataruser_7ef2ddbd09f704ec6355a98ea503e73b7381db26_avataruser_f5e5ae6d21fc495a78801d0007c3d43d25039be3_avatar

+11


Views

1k+

pen icon

Julia Kroonen

In de spotlights?

17 SEP 2018

Iedereen zal het vast ooit hebben gemaakt: je wil met de trein naar huis rijden en opeens rijdt er geen enkele trein meer richting jouw gewenste station. Dit overkwam mij vandaag dus ook.

Na een lange dag school te hebben gehad, had ik het wel weer gezien in ’s-Hertogenbosch. Tot mijn grote schrik reden er geen treinen meer richting station Boxtel. Nouja, dan maar via Eindhoven een grote omweg maken. Met een beetje proppen paste ik nog net tussen de menigte in de trein. Tegen de deuren aan geduwd vertrokken we dan uiteindelijk richting station Eindhoven. Je kunt een hekel hebben aan zo’n rit, maar eigenlijk is zoiets best gezellig. Zo maakte ik dus ook eventjes een praatje met een meisje die naast mij stond. Nou, dat ging niet helemaal zoals gepland. Totaal niet zelfs.

‘’Hey, jij moet toch ook naar station Boxtel?’’, zei ze. Dat ze dat weet, dat is raar, denk ik. Maar goed, misschien was het een wilde gok. Ik dacht er verder niet over na en ging erop in. ‘’Jazeker! Zit jij ook in ’s-Hertogenbosch op school?’’ ‘’Ja! Jij ook toch? Wat doe jij eigenlijk?’’ Waarop ik antwoordde dat ik Fotografie deed. ‘’Oh wauw, dat vind ik nou echt bij jou passen! Julia, jij hebt altijd zulke mooie plaatjes op Instagram staan!’’ Ja, toen schrok ik toch even. Leuk, al die volgers, maar ik kende haar helemaal niet. Ik wist haar naam niet eens. Toch wist zij aanzienlijk veel van mij. Zo zei ze namelijk vervolgens nog: ‘’Ja jij hebt HAVO gedaan toch? Ik vmbo.’’ Bizar. Tot slot vroeg ik haar nog of zij altijd op het zelfde tijdstip als ik de trein pak in de ochtend, aangezien we op dezelfde tijd op dezelfde school moeten zijn. Hierop antwoordde ze: ‘’Ja, dat klopt. Ik zie jou ook elke ochtend staan! Maar ja, ik dacht jij kent mij vast niet, dus ik zal maar niks tegen je zeggen. Maar echt, ik zie je elke ochtend in de trein.’’

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

Views

96