17 juni 2017 om 23:37
Lezerscolumn van: Karel Kraakman
Karel Kraakman

Actueel

Zomaar een droom

Deze column in de krant?
16

Een oud lampje, met zwak gelig licht
Steriele kamer, donker, kaal & dicht
Een oude man, stervende in ’t bed
60 plus, de eindstreep niet gered
Natte ogen vertroebelen ’t zicht

Nog eenmaal over z’n leven gedacht
Wat had ie vroeger ervan verwacht
Enthousiast zoals iedere jongeling
En deed ie als iedereen zijn ding
Bereikte ie veel op eigen kracht

Vroeg, na z’n vijftigste takelde ie af
Alles negerende kreeg ie den straf
Oprukkende dingen stopte ie niet
Versneld is ’t nou dan einde lied
Zijn leven was een hard gelag

Teleurstelling, de dood kwam te snel
Hij had nog een volle agenda, jawel
Daarbij maar geen tijd te verliezen
Flink aanpakken & zonder kniezen
Mens wikt, maar lot beschikt wel

De deur zwaait open, vrouw en kind
Hij had hen allebei altijd zo bemind
Stil schuivelen ze nu naar z’n bed
‘n Bedompte sfeer, punt is gezet
Toch is er kracht wat hen bindt

Het duizelt, neen hij hoeft geen eten
Het is z’n laatste stadium, zij weten
Hij draait z’n hoofd, kijkt hen aan
Uit hen aller oog vloeit ’n traan
Beklemming is niet te meten

Dan het wonder terwijl z’n vrouw bidt
Fel licht, een gedaante stralend wit
“Sta op”, galmt ‘t door hen heen
Stralen raken hem op z’n been
Hij voelt ‘n kracht- en zich fit

Het licht verdwijnt en het is verdwenen
Alles opgelost, ook kracht in je benen
Ineens loopt een wekker keihard af
Besef komt: je droomde heel maf
’t Was maar irreëel verschenen

16