Lezerscolumn

pen icon

Hilde Kema

Bedachtzame wandeling

19 JUN 2017

Pas liep ik langs een merel.
Hij floot een verleidelijk wijsje, met zijn bek vol worm.
Ik dacht direct, ‘moet je maar goed doen, meneer merel’.
Als het in vogelland hetzelfde gaat als in de wereld waar ik deel van uitmaak,
is het niet waarschijnlijk dat je met dit gedrag punten bij de vrouwtjes scoort.
Er is een bepaald soort dat het kan tolereren of zelfs eender acteert, maar beschaafd is het niet.

Enkele meters verder keek ik omhoog.
Ik keek recht een modern appartement in.
De ruimte was bekleed in warm licht, waardoor een oranje gloed naar buiten straalde.
Het zag er zo gezellig uit.
Na iets langer kijken, zag ik dat de balkondeur op standje wagenwijd gezet was.
Binnenin de warme gezelligheid, draaide bovendien een levensgrote plafondventilator.

Soms is een eerste gezicht de beste optie.
Wanneer je verder kijkt, kan alles anders zijn.

Wat nou, als de mereldames kicken op een man met volle mond.
Als dat hen zekerheid en verzorging verteld.
Grote merelkinderen, op volle kracht.
‘Nee, zo’n schamel wijsje doet mij niks. Hij zong met lege bek, wat denkt ie zelf.’

Wat als het in de strakke kamer bloedheet is, en de gewone lampen het hebben begeven.
Dat ze erachter komen dat het niet verstandig is om buitenlucht te koelen.
Dat het enige gezellige, de muziek van het café onder hen is.
‘Schat, we moeten echt meer gaan decoreren, het is hartstikke kaal hier.’

Je weet het niet.
En onwetendheid is nu net intrigerend.

Behalve dan, wanneer het situaties in eigen leven bevat.
Wanneer je niet snapt waarom de kat maar blijft miauwen,
ook na een schone kattenbak, een liefdevolle poetsbeurt, nieuw voer en water.
Of als alle inspanning niet beloond wordt.
Als je ziekte niet overgaat, of banden maar niet versterken.

Soms is het heerlijk om simpelweg de benenwagen te nemen.
Het maakt niet uit waarheen.
Zolang het maar weg is.
Vrij. Gedachten en realisaties krijgen de ruimte, en eerste indrukken worden verwerkt.

Men kan mij wel eens arrogant vinden, of net iets te stoer.
Laat ze maar denken.
Ik bepaal graag het eerste gezicht, een diepere blik is me te persoonlijk.
Niet meteen.

Mocht ik dan toch geraakt zijn, dwars door al mijn bescherming, kruip ik onzeker en timide tegen mijn sterke kerel. Zelfs als hij zijn mond vol heeft.
Hij vind mij lief en mooi, ook op het tweede gezicht.
Hij neemt me mee op onze eigen route.
Ik trek mijn wandelschoenen maar weer aan.


Views

0

pen icon

Tamara Onos

Likeability of 7

In het bos zijn de wilde dieren

16 APR 2018

Iedere werkdag schrijft een lezer van Metro een column over wat hem of haar bezighoudt. 

Wolven, dassen en vossen zie ik nooit. Zij maken zich uit de voeten als ik kom aangehuppeld. Everzwijnen, wilde paarden en schotse hooglanders kijken van een afstandje gelaten toe. En als ze te dichtbij komen, pas ik gewoon mijn hardlooprondje aan om een confrontatie te voorkomen. Van al deze beruchte sprookjesdieren heb ik niets te duchten. Het is die geniepige dwerg waar ik bang voor moet zijn.

Stoere militairen overleven buitenlandse bommen en granaten om vervolgens tijdens een oefening in eigen land genadeloos geveld te worden door een krengetje van enkele millimeters groot: de teek. Deze spinachtige wacht rustig op een grashalm tot er een geschikt zoogdier langs komt stampen. Snel verwisselt het spriet voor poot en kruipt ongemerkt naar een warm, donker en vochtig plekje. Met een beetje mazzel is dit een knieholte of een oksel. Maar ook minder begaanbare plekken worden niet geschuwd. Een boswachter vertelde mij ooit: ‘Die teken zitten soms op plekken waar zelfs mijn vrouw niet bij kan.’ Ai. Dat is dan weer een risico van mijn eigen beroep; plastische plaatjes die nooit meer van mijn netvlies verdwijnen.

Maar goed. De teek. Het aantal groeit en het leefgebied breidt zich uit. Eigenlijk moet je in groene omgevingen altijd op je hoede zijn. Teken leven op hoog gras of tussen dode bladeren en genieten van een beetje schaduw. Ze zijn overal. Zelfs op verdwaalde grassprieten onder een bankje midden in de stad.

Als je een teek binnen 24 uur verwijdert, is er niets aan de hand. Blijft het beestje langer zitten, dan kun je ziek worden. Soms ontstaat na een paar weken een rode ring rond de bijtplek en ben je na een antibioticumkuurtje klaar. Maar soms merk je niets. Helemaal niets. Tot je jaren later uiteenlopende klachten krijgt: zenuwklachten, hartklachten, gewrichtsklachten. En de arts na allerhande testen uiteindelijk verzucht: ‘Laten we dan maar testen op Lyme.’

In het bos zitten de wilde dieren. En de engste is een paar millimeter groot. Dus toch maar die lange broek aan bij werk of ontspanning in het groen. En naderhand altijd, ALTIJD, controleren op teken.

Zelf kun je niet alle plekjes even makkelijk zien en dat is lastig. Maar uit ervaring weet ik dat een tekencheck best gezellig kan zijn. Nu ik erover nadenk… Misschien moet ik tekencheck-tinder oprichten. Veilig vermaak voor vrijgezellen. Met of zonder boswandeling vooraf.


likelovewow
user_13f66a970e734d3b1c08bf763a6b11977b7a2c1a_avataruser_885b1a01321f5f7b7dfd2a65262dc037b3058724_avataruser_ee65c77ad92d31b38da87561b092bedccd0bbb3f_avatar

+12


Views

0

pen icon

Jorik Oppedijk

Likeability of 5

Amsterdamse nachten

1 MIN

Middernacht in Amsterdam. De roodkleurige lichten langs de grachten weerkaatsen op het water wat een lichtspektakel tot gevolg heeft op de muren in de buurt. De verscheidenheid in talen die om mij heen te horen zijn doet me bijna vermoeden dat ik mij in het buitenland bevind. De ondertussen gesloten toeristische kraampjes met tulpenposters schudden mij echter wakker; ik ben nog steeds in Amsterdam.

Terwijl harde rockmuziek door mijn oortjes klinkt probeer ik met dichtgeknepen ogen wijs te worden van de routebeschrijving naar Amersfoort die mijn telefoon mij voorschotelt. Ik schrik van een tram die vlak voorbij mij raast. ‘Shit, die had ik moeten hebben’ is mijn eerste gedachte. Het feit dat ik bijna aangereden werd vind ik blijkbaar minder belangrijk dan dat ik moet gaan lopen.

Amsterdam kent zo zijn ‘typische’ figuren. Vooral ’s nachts. Wachtend op perron 5 zie ik links van mij een man met een gescheurde spijkerbroek en een met vlekken bedekt T-shirt. Hij leunt met beide handen op zijn knieën aan de rand van het spoor. Geluiden die de trek in mijn softijsje niet positief beïnvloeden klinken uit zijn keel, en trekken hiermee de aandacht van een man in de buurt. Zonder iets te zeggen pakt deze man de misselijke meneer bij de arm en dirigeert hem rustig maar moeizaam de trap af richting de stationshal. Of deze hulpverlener een vriend is of een op wraak beluste ontvoerder, is mij niet duidelijk. Hoe dan ook, misschien heeft hij deze man wel bespaard van een verwonding.

Niet lang hierna wordt mijn aandacht getrokken door twee mysterieuze mannen die de trap op komen. Met allebei een lange, stoffen jas en een bolhoed die zo een prop had kunnen zijn van een maffiafilm, komen ze erg spannend en belangrijk op mij over. De stilte op het perron resulteert in een overheersing van de stemmen van deze mannen, die zwaarder zijn dan ik ooit gehoord heb. De inhoud van hun conversatie is onhoorbaar. Waar zouden ze het over hebben? Over hun nieuwe opdracht als private investigator? Over hun bevel een belangrijke en corrupte politieke leider van het leven te beroven, om zo de samenleving te redden van haar onverbiddelijke doem? Of misschien praten ze wel over de voetbalwedstrijd van gisteren.

Af en toe laat ik mijn fantasie op zijn beloop. Misschien zorgt dit juist voor onduidelijkheid en angst, maar de spanning en sensatie die het oplevert houden het leven afwisselend en interessant. Hier draait het bij mij om. Variatie.


like
user_8c543c048ce3b708ad12b55c0ec316ea11041210_avatar

Views

0

pen icon

Helen Kopnina

Likeability of 6

De echte problematiek van Oostvaarders

18 APR 2018

Iedere werkdag schrijft een lezer van Metro een column over wat hem of haar bezighoudt. 

Sinds maart hebben meer dan duizend demonstranten zich verzameld rond de Oostvaardersplassen. De activisten vragen om het dierenleed te stoppen en proberen de dieren te voeden. De Nederlandse kranten, inclusief deze krant, rapporteren over hoe de voorstanders van het voederen van dieren "natuurlijke processen" niet begrijpen. De protestgroepen antwoorden dat de grote grazers opgesloten zijn in een "concentratiekamp". Elk jaar barst er discussie los over de noodzaak om keuzes te maken tussen "humane afschieten" en laten verhongeren van de dieren. Om beter te begrijpen wat er aan de hand is, laten wij kort het begrip “rewilding” bespreken.

Rewilding is natuurconservatie die zich richt op het herstel en de bescherming van wildernisgebieden, waarbij deze gebieden met elkaar worden verbonden en toproofdieren worden teruggebracht (het proces is bekend als "cores, corridors and carnivours” ofwel kernen, corridors en carnivoren"). Het gaat om het herstellen van natuurlijke ecosysteemprocessen waarbij de dieren hebben voldoende ruimte om zich te verplaatsen zonder menselijke bemiddeling.

Dat is niet hoe ‘rewilding’ in Oostvaardersplassen is gegaan. Honderden niet-inheemse grazers, inclusief edelherten, Heck-runderen en Konik-paarden waren geïntroduceerd in een gebied van 56 vierkante kilometer. Hoewel Oostvaardersplassen geprezen als ‘wilde natuur’ is, is het onder grote controle gekomen. Omdat het beschermde gebied geen verbinding heeft met andere gebieden, het beheer omvat ook neergeschoten van de dieren om een ​​langzame dood van de honger te voorkomen. Hoewel dit momenteel niet wordt erkend als een mislukking, toont dit soort herbewerkingsinspanningen de tekortkomingen aan bij het toepassen van principes voor het natuurbehoud zonder veel grotere landgebieden met elkaar te verbinden. Terwijl de Nederlandse kranten rapporteren over hoe de voorstanders van het voederen van dieren "natuurlijke processen" niet begrijpen, instandhouding van “wilde natuur” vereist dat landbouw en industriële gebieden eromheen worden verkleind om corridors te maken. Dit kost geld. En dat willen de Nederlandse ministeries en Staatsbosbeheer niet betalen.

Misschien zou het beter zijn als Oostvaardersplassen werd overgelaten aan vogels en kleinere zoogdieren zoals vossen en hazen, evenals amfibieën en reptielen zich in het gebied afgezien van grazers. Het is misschien eerlijker om de status van "natuurreservaat" in "wilde" biologische boerderij te veranderen. De grazers genoeg geleden en zouden ze een groter territorium moeten krijgen in Polen. Idealiter moeten de Nederlandse autoriteiten serieus nadenken over de ethische noodzaak om ruimte te delen met andere levende wezens.

Dit artikel is gebaseerd op mijn boek Culture and Conservation: Beyond Anthropocentrism.


like
user_d09e98d4847b7d76774deceb6856b7f94c28ebf9_avataruser_7b9e7978ac259d6639de583dd537e91cabc1c5e0_avatar

Views

0

pen icon

Jan Hendrik

Likeability of 6

Staat de Bijstand je wel bij?

18 APR 2018

Iedere werkdag schrijft een lezer van Metro een column over wat hem of haar bezighoudt.

Ik stond in de rij om naar binnen te gaan voor de eerste voorlichting van bureau WerkLoont van de Gemeente Rotterdam. De voorlichting werd geopend door een man die zei dat slechts 30 procent van de banen gevonden werd op vacaturesites. De overige 70 procent ging via een netwerk. Ik had hier wat moeite mee, want naar mijn mening had 100 procent van de mensen in de zaal, toch echt geen toegang tot dit netwerk. “Jullie zitten hier allemaal omdat we jullie zo snel mogelijk aan het werk willen helpen. Maar we zijn wel streng. We controleren jullie sollicitaties en als we merken dat je niet meewerkt, zal je gekort worden op je uitkering.”

Tijdens de pauze deelden we als aanvragers wat lief en leed onder elkaar. En wat koetjes, voetbal. Iedereen gaf overigens te kennen graag aan het werk te willen, maar kwam gewoon niet aan een baan. Of was zoals ik nog in afwachting van een baan.

Na de pauze nam een vrouw het roer over. Er ontstond discussie over het plaatsen van een foto op je C.V. Volgens haar was dit nu de regel. Dus mannen, scheer je baard en laat je petje de volgende keer maar thuis. ‘s Middags moest ik mijn C.V. laten controleren. Ik kreeg het felle commentaar dat het voeren van een Ingenieurstitel mij zou belemmeren in het vinden van werk onder mijn niveau. “Ik zie nu al dat ik je straks veel waarschuwingen ga geven.”

Later gaf ik haar een USB stick met mijn C.V. “Welk bestand is het?!” vroeg ze me geërgerd. In mijn beleving stond er maar één juist bestand op. “Jullie vroegen toch specifiek om een Word bestand?!” reageerde ik boos. Ze keek me wat verontwaardigd aan. “Vanwaar deze reactie?” “Omdat ik uw energie erg negatief vind mevrouw..” Ze keek me strak aan. “Dat is niet mijn bedoeling geweest.”

Ik pakte mijn jas en liep het gebouw uit. 15 weken zou het traject gaan duren. Ik werd bijna misselijk bij de gedachte. Twee keer per week worden afgebrand op je C.V en manier van solliciteren. Elke week een dag lang als een gedetineerde met een vuilnisprikker de straten schoonprikken. Het motiveerde me als een tierelier om die baan zo snel mogelijk te bemachtigen. Maar wat als je de vijftig al bent gepasseerd? Of door het leven gaat zonder typisch Hollandse achternaam?


lovelike
user_2b866f345a16911a318e8b383c568fc7974fe4ba_avataruser_5488a9b419f80f983154d3478921203e08716f20_avataruser_efbd4f026718712dccccccf48e8280e9e8dd5dde_avatar

Views

0

pen icon

Michiel Geurtse

Likeability of 5

Geile mediaverslaving

18 APR 2018

Stel je voor dat een of andere debiele president in een tweet dreigt een land te bombarderen. Dan denkt grosso modo van ons lichtelijk normale mensen iets van, daar heb je hem weer die clown. Mooi laten schreeuwen. Kan hier geen kwaad op Twitter. Media echter ruiken bloed en zouden ons onmiddellijk voorzien van ongefundeerd en ongegeneerd staaltje manipulatieve oorlogstaal. De debiele president dusdanig tegen de digitale muur aanduwen dat hij welhaast moet bombarderen in plaats van ermee dreigen. Stel je toch eens voor dat dit zo ver zou komen. Oh wacht…

Facebook verhandelt misschien wel ongevraagd onze gegevens, maar in hoeverre staat dit in verhouding tot hoe de media ons proberen te indoctrineren dat de Russen slecht zijn bijvoorbeeld? Net zoals de Russen leren dat wij ook niet sporen. Wellicht zit er wel kern van waarheid in, maar feit is dat de koude oorlog ergens in de politiek en industrie aangezwengeld wordt en de media zich maar wat graag als instrument laten gebruiken. Geilend op de aandacht die ze krijgen. Hoe meer mensen hun bericht in blinde woede, paniek of verontwaardiging delen, des te stijver de digitale pik van de journalist. Voor mijn gevoel blijkt dat we eigenlijk niets geleerd hebben van de droevige oorlogsresultaten uit het verleden.

Nu is het niet zo dat ik goedpraat wat Facebook ons geflikt heeft. Onze persoonlijke gegevens zijn ons immers heilig. Zo plaatsen we nooit foto’s van onszelf van vakanties, feestjes, thuis, speeltuin, zwembad, in bikini, gala, korte broek of wat dan maar ook. Nee joh, daar zijn we veel te voorzichtig voor. Net zomin zie je ons alle gegevens aan Bol, Gmail, Marktplaats, Ebay en dergelijke geven. Die precies weten wat we graag willen kopen en hoe dit aan te pakken. Zo knap van hen!

We kunnen dan wel massaal van Facebook afgaan, maar hoeveel van ons houden dit vol? En al helemaal alle Dotans' onder ons. Ja, zolang er Instagram bestaat waarschijnlijk lang. Hier zouden we ook nooit ons hele hebben en houden opzetten natuurlijk. Hyves komt misschien ook nog terug. Geen invloeden meer van buitenaf! Geen Russen of Turkse dictatuur. Denken wij. Alleen maar onze eigen Hollandse media. Hoe fijn. Heerlijk eerlijk en totaal niet subtiel manipulatief. Kunnen we lekker schreeuwen en wijzen naar de boze buitenwereld, waar alle schuld ligt. Want zo heeft de krant het ons voorgeschreven. En de overheid zag dat het goed was.


love
user_8b0371ccda9afe14458216b1b1f116874d9ac202_avatar

Views

0

pen icon

Skit Eleven

Het SLANG woordenboek voor ouderen #1

18 APR 2018

Iedere werkdag schrijft een lezer van Metro een column over wat hem of haar bezighoudt.

Je het vast wel meegemaakt, je leest iets op Facebook en er staan woorden/afkortingen in die niet terug kan vinden je dikke VanDale. Zelfs een hulplijn opzoeken in het telefoonboek kan niet eens meer. Het leek mij dus leuk om elke week een paar woorden/afkortingen van het internet (internet slangs, zo worden ze ook wel genoemd), in een lijstje te zetten en met een beschrijving daar natuurlijk dus bij. Zo kunnen de oudere leden van onze samenleving de jongeren een beetje bij houden (neem dit met een korrel zout). Dit is trouwens ook voor alle jongeren (bij deze groep behoor ik) die te weinig op het internet zitten. Geen getreuzel meer, ik ga beginnen met de eerste slang.

1.   IRL (In Real Life)
Letterlijk vertaald; In het echte leven. Je kan bedenken dat het internet voor bepaalde mensen een tweede leven heeft gecreëerd. Dus als iemand wilt aan geven hoe ze in het echt zijn, dan gebruiken ze; IRL.

2.   SMH (Shaking my head)
Letterlijk vertaald; Ik schut mijn hoofd. Deze term wordt gebruikt wanneer iemand zijn ‘frustratie’ wilt uiten, in woorden. Je toont je teleurstelling, dat iemand ‘zo’ dom gezegd/gedaan heeft.

3.   TBT (Throwback Thursday)
TBT wordt bijna altijd gebruikt als iemand een oude foto wilt plaatsten op Instagram, Facebook, Twitter enz. Het is alsof je met #TBT de rechten krijgt om een foto uit de oude doos op internet te plaatsen, om zo herinneringen op te wekken. Thursday betekend donderdag, dus de bedoeling is dat deze hashtag alleen op donderdag gebruikt wordt.

4.    *Facepalm* 
Hier mee wordt bedoelt; Het moment dat iemand zijn hand tegen zijn gezicht slaat, omdat iemand anders iets doms doet/zegt. Het is vergelijkbaar met het SMH idee.

Ik wil ook elke week een paar afkortingen meegeven die handig zijn in het dagelijks leven. Dus hier is *trommel geroffel*: ‘Het Snelle Afkortingen Lijstje’

TBH (TO Be Honest) = Om eerlijk te zijn
TL;DR (Too Long;Didn’t Read) = Te lang, Niet gelezen
BRB (Be Right Back) = Ben zo terug
g9g (got to go) = Ik moet gaan


Views

0

pen icon

Daniel van der Zwet

Douma, onze media, de weltschmerz

17 APR 2018

Iedere werkdag schrijft een lezer van Metro een column over wat hem of haar bezighoudt.

Ik zat in een snackbar waar de eigenaar een grote bolle Turkse vent was. De snackbar was niet erg groot en de tafels stonden met de stoelen tegen de muur aan. Er hing een televisie met het nieuws aan het plafond. Er stond een gokautomaat waar een depressief uitziende vent achter zat. De eigenaar, hij maakte goeie hamburgers en kapsalons. Ik bestelde mijn maaltijd. Hij nam de bestelling aan. Ik ging op een stoel zitten. Ik keek naar de televisie en het laatste nieuws kwam binnen. ‘onderzoekers willen het Syrisch Douma binnen om hun onderzoek te doen naar de gas aanval’ zei de dame op het nieuws. ‘Russen en het Syrische regime zeggen dat er geen toestemming is.’ Er was heel veel ophef over het hele geval.

Niemand die wist wie het gedaan had en iedereen wou te weten komen wie de dader was. De maat zat nu wel vol met het gas. Ik keek ernaar en wachten op mijn maaltijd. Ik dacht bij mij zelf. ‘Joh je kan beter whiskey drinken en rollend weer naar huis gaan dan je bemoeien met dit soort schijt’ er kwam een vrouw binnen lopen van mijn leeftijd. Ze kwam voor mij zitten aan de tafel. Ze was erg mooi en had mooien handen met goed verzorgde nagels en ze had zwart haar. Ze begon met mij te flirten. ‘Hey mag ik je wat vragen knapperd?’ ‘ja natuurlijk’ antwoordde ik. ‘je ziet er leuk uit, mag ik jouw nummer’ ik keek verbaast op, ik voelde me goed het was erg ongewoon. Toen ik op keek begon ze over haar armen en borst haar te groeien, over haar gezicht, overall. Ik keek heel vreemd op, ik pakte haar hand. De mooie hand en nagels waren nog net zichtbaar. Ik dacht ‘nou ja misschien heeft een vrouw zoals zei nog steeds een goeie ziel’ ‘mag ik wat vragen?’ zei ik toen terwijl ik naar haar hand staarde. ‘van waar zoveel… haar?’ ‘oh’ zei ze ‘ik heb Nimis eius. Dat houd in dat ik zoveel haar groei heb dat ik er niet meer vanaf kom hoevaak ik mij ook scheer.’ ik keek van haar hand op naar haar gezicht. Ik zag rotten tanden, er was nog weinig van over. Ik stond zonder mijn maaltijd op en liep teleurgesteld weg. Ik had nu weltschmerz.


Views

0