Lezerscolumn

pen icon

Geertje Paaij

Het niemandsland van een moeder

11 AUG 2015

Ik pak je hand die krachteloos op het vertrouwde wafelreliëfpatroon ligt. Op de bewakingsmonitor zie ik je hartritme voorbijkomen. Je ademhaling is rustig en ik put er hoop uit. Mijn ogen dwalen over je gehavende gezicht en ik vraag me af wie dit jou geflikt heeft. Is het die gabber die jou in zijn greep had op Twitter? Of was het iemand uit de wereld van de rappers en gangsters? Op Facebook zocht jij ze vaak op. Zij zijn jouw idolen. Je profileerde jezelf als 'aso-bitch onder de rappers' en ging steeds een stapje verder.
Aan mij, je moeder, heb je geen boodschap. Voor jou ben ik dat rotwijf die achter jouw diagnose schizofrenie zit. Ik ben immuun geraakt voor jouw scheldpartijen en heb me aangeleerd dat ik de oren en ogen ben van de GGZ. Die is immers nog steeds blind voor de gevaren van social media?
Een paar jaar geleden nam je de benen uit een GGZ-kliniek, op weg naar een 'vriend' die jou via Facebook inpalmde. Hij nam je mee naar een pooier die jou wel 'een goed poppetje' vond. Toen hij een pistool tegen je hoofd zette, sprong je in paniek door een raam. De pooier verkreeg vrijspraak, jij een revalidatietraject.

In hetzelfde ziekenhuis waar je nu ligt, werd je geboren. Je had een smal gezichtje en donshaartjes op je rug. Toen je op mijn buik werd gelegd, ontwaakte meteen mijn oerinstinct. Je was mijn dochter en ik zou je beschermen tegen al het kwaad in de wereld.
Jouw garnalenvingertjes omklemmen allang niet meer vol vertrouwen mijn hand. Je bent een jonge kwetsbare vrouw die een afkeer heeft van bemoeizucht en haar ernstige psychiatrische aandoening niet onder ogen wil zien.
Jouw hand vertoont nu afgekloven nagels en nicotine bevlekte vingers.

Ik waande jou de laatste maand veilig op de gesloten afdeling van een nieuwe GGZ-kliniek. Totdat ik een niets-verhullende foto kreeg toegespeeld die op jouw Facebookpagina pronkte. Nota bene genomen op je kamer in de kliniek. Ik sloeg alarm. De GGZ beschermt kwetsbare patiënten niet tegen de gevaren van de online wereld. Zij denken dat de offline wereld het enige gevaar is.

Ik hoor een zacht gehuil totdat het tot me doordringt dat ik dat zelf ben. Na een paar minuten besef ik dat ik een nachtmerrie had.
Je kan goddank voorlopig niet meer op internet. De familievertrouwenspersoon belde door dat er maatregelen genomen zijn onder het mom van 'goed hulpverlenerschap'. Verder blijft het doodstil. Je hebt de GGZ en je mentor immers een spreekverbod opgelegd?
Ik voel me goddomme zo eenzaam!

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

Views

100+

pen icon

Jan-Kees Verschuure

Likeability of 5

Hollandse hondsdagen

10 JUL 2018

Ik kan in de dagen die leiden naar de zomervakantie eindelijk in de wachtstand. En dat is heerlijk. In het waterdorpje waar ik woon waaien de eerste Belgische toeristen al binnen, gesoigneerde dames die hooggehakt op zoek gaan naar oesters en vanachter hun zonnebril kokette rondjes draaien bij de gereformeerde kerk. De wind blaast zachtjes zorgen weg, en draagt lust tot paren aan.

Alles ademt deze dagen: een tienermeisje op haar Vespa klemt een Hoegaarden rosé tussen de gashendel en haar vingers; de doorrookte buurvrouw schaamt zich niet langer voor haar spataderen, de Thaise masseuse van de overkant is nijver aan het tuinieren, en de ogen van Loes Haverkort doen nog harder dromen dan voorheen.

De nieuwslezeres op de radio heet Lot Lewin en Radio Tour de France speelt Franse zuchtmuziek. Een zacht gezoem van motorboten vult de verte; het vliegtuig met mijn dochter maakt boven Bergen op Zoom een bocht richting Côte d'Azur. Traagheid en loomheid worden anders vervloekt, maar brengen kalmte en verlangen. Het is zomer, mensen.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_8b4b13f22384e109e83888ade67828b3b12b3fac_avatar

Views

400+

pen icon

Metro

On Fire

Jouw column in de krant en op metronieuws.nl?

11 NOV 2017

Metro geniet vanaf 23 juli 2018 van de zomer. Er verschijnt dus even geen krant en de lezerscolumnwedstrijd ligt ook stil. Op 20 augustus ligt Metro weer in de bakken en kiezen we ook weer een winnende column. 

Ben jij een goede schrijver? Stuur je column in via onderstaande groene knop of klik hier. Om de column in te kunnen dienen moet je wel een account aanmaken. Dan kan via de homepage rechts onder het menu.

Onze redactie controleert jouw column binnen 48 uur en plaatst het online. Vervolgens kan het stemmen beginnen!

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelovedislike
user_7e67beacd08ccd8fb4d46307897b6e256ce3f0d6_avataruser_85fd08bcc7c7a4a84f20724f8dc10dd0d5d07413_avataruser_4240aeece1c32e21b87e7bafba31b9ec2fc4b80d_avatar

+97


Views

6k+

pen icon

Monique Louis

Likeability of 5

De etalagepop

20 JUL 2018

Zoon rent de roltrap op, we volgen bedaard, stappen uit op de tweede etage. Zoon neemt de roltrap weer naar beneden. We kijken hem na. Kom je zo weer terug, gebaar ik naar hem. Hij doet het nog een keer, we wachten. Bovengekomen, schiet hij zigzaggend de winkel door. Zijn energie is benijdenswaardig. We maken wat afspraken. Op deze etage blijven, niet alle broeken overhoop halen. Hij knikt en is weer weg. Even later zie ik hem. Hij strikt de veters van een mannelijke paspop. De vijfjarige zit rustig en geconcentreerd. Als de strik gelukt is, begint hij aan de volgende schoen. Ik kijk rond, zie nog een aantal plastic mannen staan. Mooi, dan kan ik me concentreren op man.
Ik ontpop me als zijn persoonlijke assistent. Kijk turend naar maat en model, kom aangesneld met twee spijkerbroeken over de arm en een over mijn schouder. ‘Hier’ hijg ik. Man pakt ze snel aan. ’Heb je ook nog iets met een kleur gezien?’ vraagt hij vriendelijk, zijn hoofd vanachter het gordijn. Ik knik, hol op een drafje weg. Waar had ik ze ook weer gezien? Ik snel met tien vingers door alle maten. Kijk op, zie ik zoon nog ergens? Nee, weg. Beter even zoeken. Zie een verkoopster, vraag haar snel naar de juiste lengtemaat, loop achter haar aan. Waar gaat ze helemaal heen? ‘Kijk’ ze overhandigt me een exemplaar. Het is niet hetzelfde model, wel de goede kleur. Dankjewel, zeg ik. De broek blijkt niet de juiste maat. Ondertussen speur ik de omgeving af.
Daar is hij. Ik blijf op een afstandje staan. Zoon staat bedremmeld met de arm van een etalagepop in zijn handen. Een vrouw loopt op hem af, zoon knikt verlegen. Ze probeert hem te helpen, draait de arm van de pop er weer in. Het gaat moeizaam. Ik zie hem opgelucht lachen naar de vrouw. Zoon ziet mij nu ook, draaft op me af. ‘Zo, nog iets geks meegemaakt?’ vraag ik hem. ‘Nee, hoor’ antwoordt hij. Wat mij niet lukt, lukt hem wel. Hij vist een broek met lengtemaat 36 uit de stapel. ‘En?’ vraagt hij, als zijn vader tevoorschijn komt. ‘Hm, beetje krap, het voelt alsof ik een maillot draag’. Ik knik goedkeurend. ‘Maarten, jij hebt de maat goed gekozen, maar ik neem toch die andere broek’. ‘Ik houd van cijfers, zegt zoon blij.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

love
user_ba9fbcb633be4a44b2c6942c720221dafaea4398_avatar

Views

77

pen icon

Judith Bottigliero

Inpakstress

19 JUL 2018

Vakantieleed

Hoera we gaan op vakantie. Eindelijk na een jaar keihard werken,gaan we binnenkort dan toch echt op vakantie.
Met vier kinderen en een man is dat zo makkelijk nog niet.
Drie weken in een stacaravan. En vanaf het vakantieadres de oudste twee nog wegbrengen voor een weekje scoutingkamp.
Dat wordt dus efficiënt inpakken.
Na een paar uur dubben besloot ik voor de vakantie alles in shoppers te doen. Ieder gezinslid een shopper. Lekker overzichtelijk toch?
Dat klinkt easypeasy. In theorie zou je zo klaar zijn. Maar niet met die kinderen die rondhobbelen en ondertussen als ongeleide projectielen hun kasten leeghalen.
Gelukkig kwam een vriend me even redden en ging braaf de kinderen bezighouden zodat ik die shoppers kon vullen.
Hoe doen andere gezinnen dit toch? Hebben die óók zoveel stress net voor vertrek?
Of zijn die toch beter geordend en beginnen al weken vantevoren met inpakken?
Lijstjes maak ik ook, heerlijk om lijstjes te maken, en het liefst met Pinterest erbij. Alleen tijdens het inpakken doe ik er geen fluit mee.
Elk jaar denk ik, nu doen we het anders. En elk jaar stress ik een paar dagen vantevoren. En elk jaar presteer ik het toch om alles op tijd ingepakt te hebben en een net huis te hebben bij vertrek.
Ik ga er vanuit dat het dit jaar dan toch nog goed gaat komen en dat ik dan 3 weken van m'n welverdiende vakantie mag genieten.
Laat ik niet vergeten om m'n boeken in te pakken, want wie weet kom ik zelfs wel aan lezen toe dit jaar.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

Views

86