Lezerscolumn

pen icon

evelien-s

Een Star Wars-fan zonder ballen

8 AUG 2016

Gisteravond ging ik uit eten met vier ex-collega’s slash vriendinnen. Na een lange werkdag op onze respectievelijke kantoren troffen we elkaar in een hip nieuw restaurantje, waar al een groepje van vier mensen aan de tafel tegenover ons zat. Wij namen ook plaats en hadden een uur later een tafel vol planken, schalen en mandjes en wijn. Op een gegeven moment viel het me op dat één van de mannen aan de tafel tegenover ons naar mij keek en toen iets tegen zijn vriend zei. Ik vond dat een beetje vreemd, maar hield me voor dat het gewoon toeval was. Even later zag ik echter de twee mannen weer mijn kant op kijken en dit keer lachten ze. Ik boog me naar mijn collega, die met haar rug naar hen toe zat en zei ‘volgens mij praten ze over mij’. ‘Oh wat raar, ik zou niet weten waarom’ zei ze, daarmee mijn angst dat er een kwart bladerdeeghapje met risotto in mijn gebit was blijven hangen wegnemend. Op een gegeven moment vond ik het zo vervelend worden, dat ik mij niet meer goed kon concentreren op wat er aan onze tafel werd verteld. Toen één van de meisjes van de andere tafel ook nog haar stoel op zijn achterpoten kiepte om om mijn collega heen naar mij te kijken, had ik het wel een beetje gehad. Ik zwaaide uitbundig naar haar en riep ‘hallo!’, maar ze deed net of ze het niet zag. Toen ik even later terugkwam van het toilet draaide het groepje Subtiliteit Voor Beginners zich naar me toe. ‘Ja wij vroegen ons dus af,’ begon Subtiele Man 1 – hij keek hierbij nogal wantrouwig- ‘nou draag jij een Star Wars T-shirt, maar ben jij wel een échte fan of draag je dat zomaar?’ Toen mijn ogen weer terug naar voren waren gerold vroeg ik mij hardop af: ‘Als hier een man had gezeten met een Star Wars T-shirt, was je dan ook naar hem toegegaan om te vragen of hij wel écht fan is?’ Subtiele Man 2 vond dit een werkelijk absurde vraag en riep uit ‘Het is een compliment!’, waarop zijn vriend instemde ‘Die weet ook niet hoe ze een compliment moet ontvangen!’. Subtiele Man 2 wierp nog eens een goede blik op mij en besloot toen ‘Nee, die krijgt ze natuurlijk ook niet vaak’. Wat ik had willen zeggen is: ‘Why, you stuck up, half-witted, scruffy-looking Nerf herder!’ en hem met een op de huid gebakken sardine met verse dille in het gezicht willen slappen, maar wat ik werkelijk zei was helemaal niks. Voor elke idioot die je onder de tafel discussieert, staan er namelijk tien andere in de rij - wat dat betreft zijn het net Stormtroopers - en ik had meer interesse in appeltaart met slagroom.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

Views

24

pen icon

Jan-Kees Verschuure

Hollandse hondsdagen

10 JUL 2018

Ik kan in de dagen die leiden naar de zomervakantie eindelijk in de wachtstand. En dat is heerlijk. In het waterdorpje waar ik woon waaien de eerste Belgische toeristen al binnen, gesoigneerde dames die hooggehakt op zoek gaan naar oesters en vanachter hun zonnebril kokette rondjes draaien bij de gereformeerde kerk. De wind blaast zachtjes zorgen weg, en draagt lust tot paren aan.

Alles ademt deze dagen: een tienermeisje op haar Vespa klemt een Hoegaarden rosé tussen de gashendel en haar vingers; de doorrookte buurvrouw schaamt zich niet langer voor haar spataderen, de Thaise masseuse van de overkant is nijver aan het tuinieren, en de ogen van Loes Haverkort doen nog harder dromen dan voorheen.

De nieuwslezeres op de radio heet Lot Lewin en Radio Tour de France speelt Franse zuchtmuziek. Een zacht gezoem van motorboten vult de verte; het vliegtuig met mijn dochter maakt boven Bergen op Zoom een bocht richting Côte d'Azur. Traagheid en loomheid worden anders vervloekt, maar brengen kalmte en verlangen. Het is zomer, mensen.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

Views

400+

pen icon

Metro

On Fire

Jouw column in de krant en op metronieuws.nl?

11 NOV 2017

Metro geniet vanaf 23 juli 2018 van de zomer. Er verschijnt dus even geen krant en de lezerscolumnwedstrijd ligt ook stil. Op 20 augustus ligt Metro weer in de bakken en kiezen we ook weer een winnende column. 

Ben jij een goede schrijver? Stuur je column in via onderstaande groene knop of klik hier. Om de column in te kunnen dienen moet je wel een account aanmaken. Dan kan via de homepage rechts onder het menu.

Onze redactie controleert jouw column binnen 48 uur en plaatst het online. Vervolgens kan het stemmen beginnen!

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelovedislike
user_7e67beacd08ccd8fb4d46307897b6e256ce3f0d6_avataruser_85fd08bcc7c7a4a84f20724f8dc10dd0d5d07413_avataruser_4240aeece1c32e21b87e7bafba31b9ec2fc4b80d_avatar

+97


Views

6k+

pen icon

Monique Louis

Likeability of 5

De etalagepop

GISTEREN

Zoon rent de roltrap op, we volgen bedaard, stappen uit op de tweede etage. Zoon neemt de roltrap weer naar beneden. We kijken hem na. Kom je zo weer terug, gebaar ik naar hem. Hij doet het nog een keer, we wachten. Bovengekomen, schiet hij zigzaggend de winkel door. Zijn energie is benijdenswaardig. We maken wat afspraken. Op deze etage blijven, niet alle broeken overhoop halen. Hij knikt en is weer weg. Even later zie ik hem. Hij strikt de veters van een mannelijke paspop. De vijfjarige zit rustig en geconcentreerd. Als de strik gelukt is, begint hij aan de volgende schoen. Ik kijk rond, zie nog een aantal plastic mannen staan. Mooi, dan kan ik me concentreren op man.
Ik ontpop me als zijn persoonlijke assistent. Kijk turend naar maat en model, kom aangesneld met twee spijkerbroeken over de arm en een over mijn schouder. ‘Hier’ hijg ik. Man pakt ze snel aan. ’Heb je ook nog iets met een kleur gezien?’ vraagt hij vriendelijk, zijn hoofd vanachter het gordijn. Ik knik, hol op een drafje weg. Waar had ik ze ook weer gezien? Ik snel met tien vingers door alle maten. Kijk op, zie ik zoon nog ergens? Nee, weg. Beter even zoeken. Zie een verkoopster, vraag haar snel naar de juiste lengtemaat, loop achter haar aan. Waar gaat ze helemaal heen? ‘Kijk’ ze overhandigt me een exemplaar. Het is niet hetzelfde model, wel de goede kleur. Dankjewel, zeg ik. De broek blijkt niet de juiste maat. Ondertussen speur ik de omgeving af.
Daar is hij. Ik blijf op een afstandje staan. Zoon staat bedremmeld met de arm van een etalagepop in zijn handen. Een vrouw loopt op hem af, zoon knikt verlegen. Ze probeert hem te helpen, draait de arm van de pop er weer in. Het gaat moeizaam. Ik zie hem opgelucht lachen naar de vrouw. Zoon ziet mij nu ook, draaft op me af. ‘Zo, nog iets geks meegemaakt?’ vraag ik hem. ‘Nee, hoor’ antwoordt hij. Wat mij niet lukt, lukt hem wel. Hij vist een broek met lengtemaat 36 uit de stapel. ‘En?’ vraagt hij, als zijn vader tevoorschijn komt. ‘Hm, beetje krap, het voelt alsof ik een maillot draag’. Ik knik goedkeurend. ‘Maarten, jij hebt de maat goed gekozen, maar ik neem toch die andere broek’. ‘Ik houd van cijfers, zegt zoon blij.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

love
user_ba9fbcb633be4a44b2c6942c720221dafaea4398_avatar

Views

58

pen icon

Judith Bottigliero

Inpakstress

19 JUL 2018

Vakantieleed

Hoera we gaan op vakantie. Eindelijk na een jaar keihard werken,gaan we binnenkort dan toch echt op vakantie.
Met vier kinderen en een man is dat zo makkelijk nog niet.
Drie weken in een stacaravan. En vanaf het vakantieadres de oudste twee nog wegbrengen voor een weekje scoutingkamp.
Dat wordt dus efficiënt inpakken.
Na een paar uur dubben besloot ik voor de vakantie alles in shoppers te doen. Ieder gezinslid een shopper. Lekker overzichtelijk toch?
Dat klinkt easypeasy. In theorie zou je zo klaar zijn. Maar niet met die kinderen die rondhobbelen en ondertussen als ongeleide projectielen hun kasten leeghalen.
Gelukkig kwam een vriend me even redden en ging braaf de kinderen bezighouden zodat ik die shoppers kon vullen.
Hoe doen andere gezinnen dit toch? Hebben die óók zoveel stress net voor vertrek?
Of zijn die toch beter geordend en beginnen al weken vantevoren met inpakken?
Lijstjes maak ik ook, heerlijk om lijstjes te maken, en het liefst met Pinterest erbij. Alleen tijdens het inpakken doe ik er geen fluit mee.
Elk jaar denk ik, nu doen we het anders. En elk jaar stress ik een paar dagen vantevoren. En elk jaar presteer ik het toch om alles op tijd ingepakt te hebben en een net huis te hebben bij vertrek.
Ik ga er vanuit dat het dit jaar dan toch nog goed gaat komen en dat ik dan 3 weken van m'n welverdiende vakantie mag genieten.
Laat ik niet vergeten om m'n boeken in te pakken, want wie weet kom ik zelfs wel aan lezen toe dit jaar.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

Views

73