25 april 2016 om 17:01
Lezerscolumn van: Emese Corbet
Emese Corbet

Mens & Maatschappij

In mijn hoofd, uit mijn hoofd, op papier

Deze column in de krant?
23

Er zit vaak zoveel in mijn hoofd dat ik er helemaal gek van word. Dat hebben meer mensen, dat weet ik. En toch vind ik het nu nodig dit even op papier te zetten. Het begint ondertussen wel een beetje afgezaagd te worden hè, meisjes die over hun eetstoornis beginnen. Maar ik doe het lekker toch. Ik spreek hier nu voor de meisjes die niet voldoen aan het beeld dat mensen hebben. Die niet graatmager zijn en meer eten dan alleen rijstwafels (sowieso ken ik geen enkel meisje dat echt alleen daarvan leeft hoor). Ik praat hier voor de meisjes die al aan het herstellen zijn. Die de patat niet meer afslaan en de ijsjes verwelkomen in de zomer. Want die uitdaging gaan we aan. Maar dat betekent niet dat het goed gaat. We komen aan, eten weer enge dingen. Soms vraagt iemand wel eens aan ons: Wauw, vind je het niet moeilijk om patat te eten? Nee, dat vinden we niet altijd moeilijk. Het is juist vrij makkelijk omdat het een hele zichtbare "enge" voedselgroep is. Het is soms veel moeilijker om de onzichtbare "enge" dingen te eten. Die spontane extra kwak crème fraiche op onze wrap, die gratis chocomelk, dat extra lepeltje kaas, het half-om-half gehakt in plaats van rundergehakt, de pancetta in plaats van bacon (huh is bacon niet calorierijker?: NEE), zalm (huh is zalm calorierijk?: JA), dingen die niet op de gram zijn afgewogen. Dát maakt het moeilijk. Ik wil hier niet een opsomming geven van alle producten die allemaal eng zijn. Ik wil hiermee duidelijk maken dat onze angsten diep verborgen zitten. Dingen die eng lijken, zijn vaak niet zo eng. Dingen die doodnormaal lijken, zijn juist wel eng. Dit is niet alleen aanwezig bij ons eetgestoorde meisjes. Iedereen heeft verborgen angsten. Zoveel weten we helemaal niet van elkaar. Als iemand er goed en gelukkig uitziet wil dit niet zeggen dat dit altijd zo is. Hoe vaak is men niet verbaasd als iemand opeens wegvalt wegens psychische klachten. "Zij??!! Dat had ik nou nooit verwacht." Nee inderdaad, omdat niemand iets vraagt als je niet een permanent huilhoofd hebt. En als iemand dan eens er weer bovenop lijkt te komen loopt iedereen te applaudisseren. Wie zegt dat het voorbij is? Dus, vraag eens aan mensen om je heen hoe het met ze gaat, ook als ze niet lopen te snotteren. Ga niet dansen en springen om dat skelet die patat eet, maar vraag haar eens hoe ze zich voelt als ze niks bijzonders doet. Dus ja, dat wou ik even zeggen.

23