Lezerscolumn

pen icon

Emese Corbet

In mijn hoofd, uit mijn hoofd, op papier

26 APR 2016

Er zit vaak zoveel in mijn hoofd dat ik er helemaal gek van word. Dat hebben meer mensen, dat weet ik. En toch vind ik het nu nodig dit even op papier te zetten. Het begint ondertussen wel een beetje afgezaagd te worden hè, meisjes die over hun eetstoornis beginnen. Maar ik doe het lekker toch. Ik spreek hier nu voor de meisjes die niet voldoen aan het beeld dat mensen hebben. Die niet graatmager zijn en meer eten dan alleen rijstwafels (sowieso ken ik geen enkel meisje dat echt alleen daarvan leeft hoor). Ik praat hier voor de meisjes die al aan het herstellen zijn. Die de patat niet meer afslaan en de ijsjes verwelkomen in de zomer. Want die uitdaging gaan we aan. Maar dat betekent niet dat het goed gaat. We komen aan, eten weer enge dingen. Soms vraagt iemand wel eens aan ons: Wauw, vind je het niet moeilijk om patat te eten? Nee, dat vinden we niet altijd moeilijk. Het is juist vrij makkelijk omdat het een hele zichtbare "enge" voedselgroep is. Het is soms veel moeilijker om de onzichtbare "enge" dingen te eten. Die spontane extra kwak crème fraiche op onze wrap, die gratis chocomelk, dat extra lepeltje kaas, het half-om-half gehakt in plaats van rundergehakt, de pancetta in plaats van bacon (huh is bacon niet calorierijker?: NEE), zalm (huh is zalm calorierijk?: JA), dingen die niet op de gram zijn afgewogen. Dát maakt het moeilijk. Ik wil hier niet een opsomming geven van alle producten die allemaal eng zijn. Ik wil hiermee duidelijk maken dat onze angsten diep verborgen zitten. Dingen die eng lijken, zijn vaak niet zo eng. Dingen die doodnormaal lijken, zijn juist wel eng. Dit is niet alleen aanwezig bij ons eetgestoorde meisjes. Iedereen heeft verborgen angsten. Zoveel weten we helemaal niet van elkaar. Als iemand er goed en gelukkig uitziet wil dit niet zeggen dat dit altijd zo is. Hoe vaak is men niet verbaasd als iemand opeens wegvalt wegens psychische klachten. "Zij??!! Dat had ik nou nooit verwacht." Nee inderdaad, omdat niemand iets vraagt als je niet een permanent huilhoofd hebt. En als iemand dan eens er weer bovenop lijkt te komen loopt iedereen te applaudisseren. Wie zegt dat het voorbij is? Dus, vraag eens aan mensen om je heen hoe het met ze gaat, ook als ze niet lopen te snotteren. Ga niet dansen en springen om dat skelet die patat eet, maar vraag haar eens hoe ze zich voelt als ze niks bijzonders doet. Dus ja, dat wou ik even zeggen.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Joey Rietveld

Likeability of7

Samen op plastic dieet.

21 SEP 2018

Ik word doodgegooid met termen als duurzaamheid, energietransitie en klimaatverandering
En gelukkig maar, want klimaatverandering bestaat, het is in volle gang en we moeten allemaal ons steentje bijdragen willen we een wereld achterlaten die duurzamer is ingericht. En bijdragen aan die duurzaamheid kan op zoveel manieren. Een beetje minder vlees eten, vaker de fiets pakken dan de auto, een zonnepaneel op je dak of eens stoppen met al dat plastic. We lijken het nog weleens te vergeten, maar ook het gebruik van plastic moet verminderen. De hoeveelheid plastic die wij allemaal in ons dagelijks leven uit de supermarkt richting de prullenbak slepen is ongekend groot. En dat, terwijl veel van deze single-use plastics overbodig zijn. De consumptiemaatschappij waarin wij leven is gevuld met in plastic verpakte luxe producten. En we doen onszelf graag geloven dat het niet uitmaakt, of misschien denken wij er allemaal überhaupt wel niet genoeg over na. De consumptiemaatschappij is tenslotte ook niet ingericht om je druk te maken over dat plastic flesje dat je iedere ochtend in de AH to go koopt en daarna gelijk weer weg gooit. En de consumptiemaatschappij is ook niet ingericht om je druk te maken over dat plastic tasje in de supermarkt, dat je maar één keer gebruikt om je in plastic verpakte komkommers en bananen richting het einde van de straat naar huis te vervoeren. Maar gelukkig zijn er initiatieven als ‘Het plastic dieet’ van Blue City Rotterdam om bewustwording rondom plastic verbruik te vergroten, zijn er steeds meer gemeenten die het scheiden van afval stimuleren en kosten die verdomde tasjes in de supermarkt tegenwoordig 10 cent. Maar de maatregelen die nu genomen worden slaan nog geen deuk in een pakje boter en zoals ik eerder al zei zouden we allemaal ons steentje moeten bijdragen. En deze oproep betekent natuurlijk niet dat al het plastic morgenochtend verdwenen moet zijn, maar het begint bij een bewuste vermindering. Stop ‘s ochtends een hervulbare waterfles in je tas, en dat flesje spa blauw is ineens overbodig. En als je ‘s ochtends een thermoskan met koffie maakt, dan heb je die to-go beker van het station ook niet meer nodig. Maar ochtenden zijn druk, iedereen staat tien minuten later op dan dat hij had moeten doen en koffie to-go is handig. Maar laat voor een keer die plastic deksel dan eens liggen, want verandering begint bij jezelf. En als wij dat allemaal drie dagen per week doen, dan komen we er samen wel.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelovelol
user_1d1affc1f4a9f1ffe544871d3831ecb4c7a10f5e_avataruser_e13c95cb595a994ef3d31dcb745b62319c5ce7c8_avataruser_72cb52d9f11ea73723f72cc59c8babc95bb97f08_avatar

+25


pen icon

Metro

On Fire

Stuur hier jouw lezerscolumn in!

7 JAN 2019

Ben jij een goede schrijver? Stuur je column in via onderstaande groene knop of klik hier. Om de column in te kunnen dienen moet je wel een account aanmaken. Dan kan via de homepage rechts onder het menu.

Onze redactie controleert jouw column binnen 48 uur en plaatst het online. Vervolgens kan het stemmen beginnen!

Let op! Stemmen op lezerscolumns gaat voortaan met emoji’s. Zorg dat je veel positieve emoji’s krijgt op jouw column en je maakt kans om column van de dag te worden. Jouw column komt dan ook in de krant en je krijgt 50 euro.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelovedislike
user_174b47034a66c239bf8a1894f86a67435bf59c8a_avataruser_cba4018e54d892ce78bee4a225ebb8fd90a711c5_avataruser_0dc287e37917b90cd28ba7f7a210ff943da31425_avatar

+100


pen icon

Onno Boening

Techniek draagt bij aan devolutie mens

VANDAAG, 11:36

Techniek is op elk front niet meer weg te drenken.
Je kunt nu al stellen dat de mens afhankelijk is geworden van digitalisering en techniek.
Zonder dit, raakt de samenleving instabiel.
Het is dermate verweven met je dagelijkse bezigheden, dat je er niet eens meer bij nadenkt hoe het je leven beheerst.

Zou ik de laatste zijn die stelt dat je leven er niet per se beter op wordt? Ik zou bijna niet durven.
Een robotstofzuiger? Een mobiele telefoon? Een auto die het gevaar op de weg beter inschat dan jijzelf?
Waarom uitwijken of remmen voor een auto die vóór mij rijdt, als de software het al voor mij doet? Moet techniek in staat zijn het menselijk instinct over te nemen?

Zijn ouders nog in staat hun kinderen datgene bij te brengen wat nodig is om zelfredzaam te zijn? Of wordt het overbodig, doordat er al een technische oplossing voor is? Waarom leren rekenen als iemand al een rekenmachientje heeft uitgevonden?

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Nancy Daniels

Mind Fuck Monsterbeest

GISTEREN

Echt een dingetje waaraan gewerkt moet worden.
Mijn gedachten veranderen, mijn lijf verkrampt, mijn hoofd draait en tolt.
Een klein wolkje begint te donderen en tekeer te gaan. Mijn gedachten nemen het over en slaat op hol, de rem van de gedachten is spoorloos.
Het kleine stemmetje in mijn hoofd is uitgegroeid tot een monster van een beest.

Waanzin, onwerkelijk, onredelijk niet te stoppen.
De controle over mijn gedachten kwijt, het enige wat help is mijn lichaam uitputten, zodat mijn monsterbeest zich niet langer kan manifesteren in mijn hoofd omdat mijn lichaam is uitgeput geraakt en niet de kracht heeft om mijn monsterbeest te voeden.
Ik ga naar de sportschool, train als een gek, verstand, maximaal - voor minder kan ik niet gaan.
Ik neem een douche om alles van me af te spoelen.

Ik kan opnieuw beginnen en luisteren naar dat kleine stemmetje in mijn hoofd, zodat het zich niet weer tot een mindfuck (het monsterbeest) kan woeden in mijn hoofd.
Sorry stemmetje dat ik niet altijd de tijd neem om te luisteren en dat ik jou laat escaleren tot een MIND FUCK.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Annatascha Udinga

Offline | Online

18 JAN 2019

Snel op en neer bewegende duimen, gebogen nekken, totaal geen besef van de wereld om hen heen. Wachtend op de bus van 06.30 uur op het hoofdstation in Groningen zie ik bijna bij elke bushalte mensen dit gedrag vertonen. Ze zijn verzonken in de telefoon, de online wereld. Het lijken net robots.

Maar er bestaat ook nog een ‘offline’ wereld. In deze wereld gebeuren ook prachtige dingen. Een beetje geërgerd over dit gedrag kijk ik intussen rond. De ergernis verandert al snel in glimlachen. Want wat zie ik? Ik zie iemand rennen richting het station met twee koffers in elke hand. Knap, want diegene rent met hoge hakken aan en zo te zien zijn de koffers niet licht.

Naar links kijkend vallen mij twee personen op. Ze hebben allebei een zeer opvallende outfit aan die je niet dagelijks tegenkomt. Combinatie van kleuren die je normaal gesproken niet combineert. Maar het past bij deze personen. Net even anders dan anders. Fantastisch dat mensen zo ‘anders’ kunnen en durven te zijn.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Simone Pranger

Stil genieten

18 JAN 2019

Het is een heerlijke zaterdagmiddag. Mensen in het centrum lopen in korte mouwtjes door de winkelstraat en de zon voelt verrassend aangenaam voor oktober. Ik sta, leunend tegen het muurtje naast het terras waar ik werk, een sigaret te roken. Mijn oog valt op een wat ouder echtpaar dat overduidelijk ook geniet van de aangename temperatuur en de drukte op de kade waaraan het restaurant grenst. Beiden met een kop koffie en een te grote zonnebril zitten ze daar, zonder veel tegen elkaar te zeggen, maar toch samen genietend.

Een tafeltje naast hen zit een groep meiden van ongeveer mijn leeftijd, druk in de weer met hun aankopen die ze waarschijnlijk net gedaan hebben in de binnenstad. Het ene na het andere opzichtige kledingstuk wordt uit de papieren tasjes getrokken en bij iedere tentoonstelling van een kledingstuk geeft de rest van de groep uitgebreid commentaar. Ze lijken zich niet bewust te zijn van het ongewoon lekkere weer, en al helemaal niet van de schoonheid van de kade waar ze zitten.

Ik denk na over hoe fijn het zou zijn om te zijn als die oude dame. Maar ik besef me ook al heel snel dat ik overduidelijk eerder aan het drukke tafeltje zou passen. Ik heb moeite met genieten. Ik bedoel: ik geniet heus wel van de mooie dingen in het leven en ik reken mezelf zeker tot de gelukkige personen van deze wereld. Maar gewoon even zitten en genieten, hoe vaak doe ik dat nou echt? Als ik al even stil zit, heb ik mijn verdomde iPhone in mijn hand, en ben ik alsnog druk in gesprek met de halve wereld. En ik weet het: ik doe het zelf, maar gewoon even stil genieten is knap lastig.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Anne Elsinghorst

Hoge tafel

18 JAN 2019

We gaan aan de eikenhouten tafel in de woonkamer zitten. Een tafel met een donkerrood pluche tafelkleed. Normaal zitten we hier nooit. Dan zitten we in de keuken. Normaal ben ik de wijkverpleegkundige, die mevrouw hier en daar wat ondersteunt, haar insuline spuit en na afloop even koffie zet. De koffiemelk direct uit het pak. Vandaag is dat niet zo. Vandaag ben ik iemand voor wie de koffie klaarstaat. Compleet met gevulde koek en melk uit een kannetje.

De vrouw tegenover me is vandaag anders dan normaal. Ze kijkt alerter. Ze zit beter, rechter, dan normaal. Ze wacht tot ik het gesprek begin. Ze heeft me gevraagd of ik samen met haar iets op papier wil zetten, voor later, of voor binnenkort. Dat is nog niet helemaal helder. Maar dat er iets op papier moet komen, is duidelijk. En wat dat precies moet zijn, is voor haar glashelder.

Ze heeft het er met de dokter over gehad. ,,Ja, misschien moet u uw wensen vastleggen. En als dat zelf niet lukt, kunnen uw kinderen u vast helpen.'' Dat was het advies. Klinkt eenvoudiger dan het is.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Monique Louis

Likeability of6

Als een katapult

18 JAN 2019

De huisarts staat in de deuropening van de wachtruimte. Hij spreekt mijn zoons naam uit met rollende r. Ik grijp mijn spullen bij elkaar. Samen met de huisarts kijk ik toe hoe zoon met het krukje terugloopt naar de peuterleestafel, een boek pakt en gaat zitten op weer een ander krukje. Snel loop ik naar hem toe. ,,We gaan met de dokter mee, kom.''

Maarten zit halverwege pagina twee, heeft duidelijk andere plannen. Ik pak hem bij zijn arm. ,,Leg het boek maar weg, we gaan met die meneer mee'', wijs ik. Zoon rukt zich los, loopt snel de andere kant op. Dwaas ren ik hem achterna. De huisarts ziet mijn gestuntel. ,,Zal ik de buggy vast meenemen?'', vraagt hij opgewekt, waarop hij de handvatten grijpt, zich omdraait en de lange gang doorloopt. Ik loop achter hem aan en sjor mijn onwillige kind mee.

Parmantig stapt hij in de kamer van de huisarts rond. Ik neem plaats op de stoel voor het bureau. Hoe was het ook weer, sprak ik hem vorige keer niet met ‘je’ aan? Chaotisch en gehaast start ik mijn verhaal, ingegeven door de dwingende gedachte de huisarts niet lang lastig te vallen. Geroutineerd stroopt hij de mouw van mijn zoons truitje omhoog, kijkt even naar de plek op zijn arm. Hij spreekt langzaam en ontspannen, legt uit dat ik de tube hormoonzalf gewoon nog kan gebruiken. ,,Kijk maar'', wijst hij behulpzaam. Hij houdt de tube voor mijn neus.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelol
user_ba9fbcb633be4a44b2c6942c720221dafaea4398_avataruser_8cdbce5db9dd2b10b48ff662799b6c9825cac619_avatar

pen icon

Derek Hogeweg

Papierverspilling

18 JAN 2019

De tv-gids puilt uit, maar goede programma's worden niet meer gemaakt. Oké, er zijn een paar uitzonderingen. De colleges van Robbert Dijkgraaf, Zondag met Lubach, Nieuwsuur. Dan heb je het wel gehad.

Er is vooral overvloed. Overvloed aan troep waar niemand op zit te wachten. Hoeveel programma's gaan er nog komen met vier juryleden naast elkaar? Stuk of honderd gok ik? Vroeger had je Idols. Vroeger, ja. Het jaar 2003. Zestien jaar geleden. Toen was dat concept vernieuwend. Kon je op zaterdagavond lachen om de gezichtsuitdrukking van Jerney Kaagman. Nu moet je je best doen om de slappe aftreksels te ontwijken.

Mensen met schulden doen het tegenwoordig ook goed. Dan mogen ze een weekje ruilen met een rijk gezin. Zodat we allemaal zien hoe groot de verschillen zijn. Alsof we dat niet wisten. Het is puur leedvermaak. Alleen niemand die het toegeeft. Nee, de programmamakers strooien met termen als 'maatschappelijk verantwoordelijk' en 'integratie-bevorderend'. Houd toch op. Commercie en verantwoordelijkheid gaan niet samen. Mensen zien vooral graag hoe de buurman onderuit gaat. Daarom scoort die hulptelevisie als een tierelier.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Cale columns

Likeability of6

Stroomrot

18 JAN 2019

Denkt u bij het zien van Bernard Wientjes (KPMG, voorheen VNO-NCW) ook aan een konijntje? En dan die van Duracell, op batterijtjes? Het was aandoenlijk om hem te horen zeggen dat het best lastig is voor de industrie om over te stappen op andere stroom dan fossiele brandstoffen, omdat 'we al zo lang gewend zijn aan die stroom, dat is heel moeilijk'. Alsof er een emotionele waarde in zit.

Onzin, stroom is stroom, dat vind je niet lief, stout of irritant. Alsof iemand zegt dat hij het best moeilijk vindt om geen benzine van Shell meer te tanken, maar van een witte pomp. De auto zelf zal niet klagen, die rijdt toch wel.

Het lijkt alsof Wientjes de discussie ook aan bedrijfszijde een emotionele waarde wilde meegeven. Niet slim, want de emotie zit juist veel meer aan de groene zijde. Hij zou zich beter kunnen houden aan de zakelijke kant. Zoals batterijtjes een + en – hebben (nee, dat staat niet voor positieve- en negatieve energie...), is het juist goed als hij die rationele kant laat zien. Een batterij werkt ook pas als je het in een apparaat doet, dus de koper en zink leveren pas energie als ze in een discussie worden ingebracht. Dus best goed eigenlijk.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelol
user_b0d9c53d19a696eabab7821f9736a9e7f1240c94_avataruser_ba9fbcb633be4a44b2c6942c720221dafaea4398_avatar

pen icon

Tim Koning

Grand Hotel Europa

17 JAN 2019

Ilja Pfeiffer heeft een nieuw boek geschreven: Grand Hotel Europa. De richting van schrijven leidt de lezer tot diep in het verleden. Het Europese verleden, welteverstaan. Europa heeft een glanzende historie, iets waar andere continenten soms met jaloezie naar kijken. Tot ik dit boek had gelezen, was ik in de overtuiging dat wij het als Europeanen wel goed voor elkaar hebben. Een Unie die ons aller beschermt, sociaal-economisch. Vrijhandel tussen lidstaten. Kortom; het gaat best goed met ons. Toch is de gemiddelde Europeaan bang en wringt er iets; wat verklaart onze angst voor vernieuwing?

Er is zoiets ontstaan als een Europese identiteit, wat natuurlijk best bijzonder is. Wat is Europa nu meer, dan een op papier geschreven afspraak tussen een aantal landen? Italië heeft niks te maken met Nederland en Duitsland lijkt in niets op Zweden. En nu zijn wij, Europeanen, bang. Bang voor vernieuwing, zo betuigt Pfeiffer. Bang voor immigranten en bang voor een nieuw tijdperk.

Wij zijn blijven hangen in het verleden. Gastarbeiders waren, toen zij keihard nodig waren, meer dan welkom. Nu willen wij ze kwijt. Of liever nog, zij blijven waar ze zijn. Maar waar zijn wij, Europeanen, nu precies bang voor? Het verliezen van onze banen, huizen en identiteit. Maar wat zijn wij als ruimdenkend continent nog waard, als wij weigeren de toekomst recht in de ogen aan te kijken? Toekomst is vernieuwing, of wij dit nou willen of niet. Toekomst is kijken naar wat er te doen staat, en dit oplossen. Bij toekomst hoort dus verantwoordelijkheid pakken, voor politiek en óók voor economische vluchtelingen. De vraag moet dus niet zijn óf wij immigratie toestaan, maar in welke mate.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Robert Beernink

Komaf

17 JAN 2019

Ik heb een DNA-test laten uitvoeren om een indruk te krijgen van mijn afstamming. Dat is een risico: er zijn streken in deze wereld waar je chromosomaal liever niet mee verstrengeld wilt zijn.

Enkele weken nadat ik een ruime hoeveelheid wangslijm naar Houston had gestuurd, kwam het verlossende bericht: ik ben een oer-Europeaan met wortels voornamelijk in Noordwest-Europa aangelengd met wat zijinstromers uit Scandinavië en de Britse eilanden, met uitzondering van, oh dear, Engeland.

Onmiddellijk slaat de fantasie op hol. Loop ik rond met via Dorestad geïmporteerd Vikingbloed? Heeft Arminius, de Germaanse veldheer die hier een stukje over de grens een enorm standbeeld heeft gekregen, de roes van zijn overwinning op de Romeinen in de slag in het Teutoburgerwoud botgevierd op mijn stammoeder? Vanuit Frankrijk of België kan ik me zo gauw geen gewenste verre voorouder voor de geest halen. Wel uit Ierland, Schotland en/of Wales. Was het niet Sint-Willibrord die de kerstening van onze streken voor zijn rekening nam? Ik denk dat zijn zaad niet op de rotsen is beland, die hebben we hier niet, maar in sappige moestuinen.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Rachida Issaoui

Mijn innerlijke palet

17 JAN 2019

In jezelf geloven, is soms een grote taak. Het lijkt alsof je een intern stemmetje hebt dat je van alles inspreekt. Ik heb geleerd dat stemmetje het stilzwijgen op te leggen.

Dit doe ik door het kind in mij levend te houden. Ik doe precies die dingen die ik in mijn jeugd leuk vond. Heel veel van die dingen blijken ook meteen mijn talenten. Ik probeer mezelf niet door mijn omgeving of mensen te kleuren, maar blijf altijd trouw aan mijn eigen innerlijke palet.

Ik kleur dan zelf een kloddertje hier en een kloddertje daar en soms is het een mooi schilderij, soms minder, maar het is wel van mij. Ik ben wie ik ben en dat blijf ik. Soms ben ik heel serieus en vaak zo gek als een deur. Maar het verleden heeft mij geleerd dat de deur naar jouw dromen en doelen altijd open moet blijven.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Falko de Jong

Zo die lust wel wat!

17 JAN 2019

Enkele weken geleden ben ik in Het bezit gekomen van een nieuwe bolide. Erg tevreden met de nieuwe vierwieler reed ik heb naar huis toen mij het kleinste detail opviel. Op het dashboard verscheen de melding achterklep open. Snel zet ik de auto aan de kant en herpen en uit de achterklep. Melding weg... Gelukkig.

Enkle dagen later werd ik helaas weer geconfronteerd met de zelfde storing. Drommels. Op het internet werd al snel duidelijk dat ik naar de dealer moest.

Omdat ik gemiddeld auto's van een jaar of 30 oud reed, kwam ik niet vaak bij dealers. Maar dit keer had ik mezelf verwend. Een Duitse station uit bouwjaar 2007 was by far de nieuwste auto die ik ooit had gehad. Ook had ik niet zomaar het instapmodel uitgezocht. Nee ik heb de 3.2 v6 met alles er op en d'r aan. Trots als ik was stapte ik de betreffende autohandel binnen, waar de teamleider service tot tweemaal moest benadrukken dat het een ouwetje was. Enigszins gepikeerd snauwde ik hem toe: ,,Wat bedoeld u nu eigenlijk met oud, het is een station uit 2007!''

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Niels Koning

De vrouwelijke machtspositie momenteel

17 JAN 2019

Wij, mannen, beseffen dat we niet meer de machtspositie hebben tot vrouwen als een aantal jaar geleden door alleen als man geprofileerd te staan op ons paspoort of identiteitskaart.

Vrouwen hebben opeens wat te zeggen. Of dat altijd zinnig is , dat kunnen we buiten beschouwing laten. Een Sylvana Simons vindt alles wat los en vast zit racistisch, krijgt de nodige (vaak ook terechte) kritiek om haar oren; maar hey, een vrouw heeft wel een maatschappelijk probleem (wat eigenlijk vooral haarzelf dwars zat maar dat terzijde) weten los te wrikken in onze cultuur. Is dat niet datgene waarom het zo is geëscaleerd?

Vrouwen van niet-westerse afkomst voelden zich toch al langer gediscrimineerd. Dat zijn de cijfers eenmaal. Maar als Sylvana in plaats van het sinterklaasfeest onze paasviering had gekozen, dan was het effect net zó heftig geweest. Dan hadden we discussies gehad dat de eieren niet meer gekleurd mochten, worden omdat onze maatschappij nou eenmaal gekleurd is. Want als je voor ‘ei’ werd uitgemaakt was je vaak niet zo heel erg slim, toch? Dan is de Zuid-Afrikaanse vlag op een gekookt eitje kleuren niets meer of minder dan de Zuid-Afrikanen goedkoop wegzetten geweest.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Peter Kapenga

Bedankt mannen!

16 JAN 2019

Op Hollands Spoor zijn de OV-fietsen en de fietsenstalling geautomatiseerd. Tien jaar lang haalde ik de sleutel van mijn OV-fiets op bij de mannen van de fietsenshop. Tien jaar lang leverde ik ze weer in. Als er iets was met de OV-fiets, dan hielpen deze jongens mij.

Vanochtend pakte ik een OV-fiets waarvan het zadel een klein beetje los zat. Gewend als ik was liep ik bij de mannen van de fietsshop binnen. ‘Nee, we mogen geen reparaties meer uitvoeren aan OV fietsen.’ Ik dacht nog 2 tikkies met een sleuteltje en het zadel zit weer vast, hoe moeilijk kan dat nu zijn. Maar hij was onverbiddelijk. Ik leverde mijn OV-fiets weer in bij de automaat en pakte een andere. Het klepje voor sleutels ging open, sleutel in een leeg gat steken en weer dicht en dan nog een keer dezelfde procedure voor de andere fiets.

Later op de fiets dacht ik na over dit voorval. Logisch dat ze zo reageren, het werk wat ze al die jaren deden: klanten vriendelijk ontvangen, mensen de weg wijzen in de stalling, kaartjes afgeven voor de stalling, afrekenen. Het is ze allemaal ontnomen, deze jongens zijn weggeautomatiseerd. Weer een stuk menselijk contact en menselijke service is verdwenen. Al die jaren hebben we elkaar denk ik wel 1.500 keer gezien en gesproken. ‘Goedemorgen, fijne dag en goedenavond’ in alle variaties. Of deze ga ik misschien nog weleens missen: ‘Helaas alle OV-fietsen zijn al op vandaag’.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Roos Manders

Likeability of5

Roos Werkloos

16 JAN 2019

Geachte lezers,

Vroeger, toen ik een jaar of vijftien was, dacht ik dat het leven makkelijk zou zijn (HAHA, wat een grap, he). Dat ik na mijn studie makkelijk een baan zou vinden, een lieve man zou vinden, we samen een huis zouden kopen, kinderen zouden krijgen, en nog lang en gelukkig zouden leven.
*mwe-mwe-mwe-mweweweweeeee*

Nu, zo’n tien jaar later, ben ik alweer twee jaar afgestudeerd (check) en mag ik mezelf Master of Science noemen (check). Maar zelfs met die titel ben ik nog steeds Roos Werkloos, manloos, eigen-appartement-loos, autoloos, ofwel Roos kansloos.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_ba9fbcb633be4a44b2c6942c720221dafaea4398_avatar

pen icon

Henny A.J. Kreeft

Beleggen in apartheid

16 JAN 2019

In mijn laatste column ‘Pisnijdig’ heb ik aangegeven dat de Stichting Pensioenfonds Zorg en Welzijn (ook bekend als PGGM) - ook mijn pensioenfonds - het beleid qua beleggingen heeft aangepast en dat ze de blokkade opgeheven heeft voor zionistische banken en ik wilde dus wat duidelijkheid hebben. Ik heb dus een mail gestuurd.

De woordvoerder PFZW heeft mij ook antwoord gegeven, zo in de trant van: “ … De banken waar u op doelt staan inderdaad niet meer op onze uitsluitingenlijst. Dit komt omdat we vanaf 2019 op een andere wijze rapporteren over onze beleggingen … “ Tevens wordt aangegeven dat het fonds niet meer belegd in “ … controversiële wapens en tabaksproducten …” (Is ook een overzicht op de site). Op zich een nobel streven, maar ik zet mijn vraagtekens bij die wapens, bijvoorbeeld; worden dan andere wapens niet uitgesloten?

Maar dan is er ook een overzicht te vinden waar wel in belegd wordt en dan kan ik toch weer echt opnieuw pissig worden. Te vinden op de site, beleggingen Israël:

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Cale columns

Likeability of6

Raamambtenaar de laan uitge(s)tuurd

16 JAN 2019

Gelooft u dat van die raamambtenaar met zijn salarisschaal 10-A, periodiek 9, die vorige week werd gearresteerd? Er was in De Baarsjes zo’n beambte, die t.g.v. gemeentelijke herindelingen, weinig meer te doen had. Na de eerste werd hij archiefdozenschuiver. Bij de 2e herindeling kwam ook die functie a.g.v. datadigitalisering, te vervallen. Maar hij werd niet ontslagen omdat hij salarisschaal 10-A genoot, dienstverband 32 jaar en ontslag duurder zou zijn dan aanblijven.

De man stond al jaren de raamambtenaar uit te hangen, maar ervoer een toenemende werkdruk. Niet door zijn kerntaak, maar zijn omgeving. Zijn vrouw was zorgverlener en kwam door de tijdsregistratieve druk nauwelijks aan zorgen toe. Zijn broer was aannemer, maar bouwde niets concreets vanwege de Arbo-rompslomp. En zijn zoon (internationaal transport)reed, vanwege tachograafcursussen en theorietoetsen, amper nog in zijn Scania. Turend voor het raam verbeet de ambtenaar zich en besloot de lasten van zijn familie te verlichten. Toen opviel dat er vanaf 9.01 uur niemand voor het raam stond en hij pas om 9.18 uur inklokte, werd hij erop aangesproken.

Dodelijk vermoeid verklaarde hij dat hij ’s avonds regelmatig de steunkousen van 3 hulpbehoeftigen aanbracht om zijn vrouw te ontlasten, zaterdags geregeld een muurtje metselde (broer) en eens per week ’s nachts een dieplader naar Zeebrugge reed, vollaadde en terug. Zijn verantwoordelijkheidsgevoel bracht een enorme werkdruk mee; zo groot dat zijn functie als raamambtenaar eronder leed. Hij kon de rust niet meer vinden om 7 uur per dag te turen. Burn-out klachten en het gevoel alsof er een elastiek om zijn hoofd was gespannen.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelovelol
user_ba9fbcb633be4a44b2c6942c720221dafaea4398_avataruser_0e2f2664c6302903040c9eaa70b13bd84ba969a0_avataruser_1e61e0d62c9c08e4e3b9ad68734decb16e68ca30_avatar

+2