Lezerscolumn

pen icon

Els Vegter

Een film als eindmusical

13 JUL 2017

In het AD/UN staat dat steeds meer scholen kiezen voor een film in plaats van de traditionele eindmusical van groep 8. De kinderen worden er te zenuwachtig van. De school kan een filmscenario kopen. De kinderen verdelen hun rollen en oefenen droog. Tijdens de slotavond kunnen ze lekker met pa en ma achterover leunen in de banken. Consumeren en geen last van podiumvrees.
Oh, wat ben ik blij dat ik de eindmusical nog heb meegemaakt. Zes jaar geleden zaten we als ouders in de bankjes met het zweet in onze handen. Zoonlief heeft de hoofdrol in Minoes en speelt Ellemeet, directeur van de plaatselijke fabriek. Hij heeft het niet zo op poezen. Strak gekleed in een zwart pak met een witte paardrijbroek en een spannende zweep in zijn rechterhand waarmee hij de katten afranselt, ijsbeert zoon van links naar rechts. Met plezier kruipt hij in het personage van deze slechterik en zingt twee nummers solo, zuiver en puur. Aan zijn strakke mond en zijn linkerknuist die steeds open en dicht gaat, zie ik dat hij zenuwachtig is. Een jongen van twaalf. De tranen prikken achter mijn ogen. Samen zingen de kinderen het slotlied, schouder aan schouder, sommigen al met de slappe lach en in volledige ontspanning. Stralend en blij. Ja, ze hebben de klus geklaard! We klappen onze handen blauw voor al deze durfals die de wijde wereld in gaan. Ze hebben hun vuurdoop gehad.

Zes jaar later nemen we opnieuw afscheid. Nu van de middelbare school en zonder musical. Zoon is achttien en heeft een presentatie gehouden over zwarte gaten. Hij kijkt graag achter de dingen. In wit overhemd met zwarte vlinderstrik staat hij opnieuw op een podium. Zijn knuist houdt de aanwijsstok vast. Trefzeker leidt hij zijn publiek door de powerpointpresentatie. Eerlijk gezegd snap ik de helft niet over magnitude’s en supernova’s maar hij praat als de nieuwe Robbert Dijkgraaf zijn verhaal soepeltjes aan elkaar. Af en toe met een kwinkslag en een dosis humor waardoor het publiek de taaie kost kan verteren.
Morgen staat hij voor het laatst op een schoolpodium en mag zijn einddiploma in ontvangst nemen. De schooltijd zit erop.
Na de zomer stort hij zich in het studentenleven. Vol overgave. Hij heeft er zin in en zal nog wel eens een podium beklimmen. We hebben alle vertrouwen in zijn toekomst. De kiem is misschien wel gelegd in groep 8 bij die slechte Ellemeet.
Nee, daar kan geen filmscenario tegenop.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Joey Rietveld

Likeability of7

Samen op plastic dieet.

21 SEP 2018

Ik word doodgegooid met termen als duurzaamheid, energietransitie en klimaatverandering
En gelukkig maar, want klimaatverandering bestaat, het is in volle gang en we moeten allemaal ons steentje bijdragen willen we een wereld achterlaten die duurzamer is ingericht. En bijdragen aan die duurzaamheid kan op zoveel manieren. Een beetje minder vlees eten, vaker de fiets pakken dan de auto, een zonnepaneel op je dak of eens stoppen met al dat plastic. We lijken het nog weleens te vergeten, maar ook het gebruik van plastic moet verminderen. De hoeveelheid plastic die wij allemaal in ons dagelijks leven uit de supermarkt richting de prullenbak slepen is ongekend groot. En dat, terwijl veel van deze single-use plastics overbodig zijn. De consumptiemaatschappij waarin wij leven is gevuld met in plastic verpakte luxe producten. En we doen onszelf graag geloven dat het niet uitmaakt, of misschien denken wij er allemaal überhaupt wel niet genoeg over na. De consumptiemaatschappij is tenslotte ook niet ingericht om je druk te maken over dat plastic flesje dat je iedere ochtend in de AH to go koopt en daarna gelijk weer weg gooit. En de consumptiemaatschappij is ook niet ingericht om je druk te maken over dat plastic tasje in de supermarkt, dat je maar één keer gebruikt om je in plastic verpakte komkommers en bananen richting het einde van de straat naar huis te vervoeren. Maar gelukkig zijn er initiatieven als ‘Het plastic dieet’ van Blue City Rotterdam om bewustwording rondom plastic verbruik te vergroten, zijn er steeds meer gemeenten die het scheiden van afval stimuleren en kosten die verdomde tasjes in de supermarkt tegenwoordig 10 cent. Maar de maatregelen die nu genomen worden slaan nog geen deuk in een pakje boter en zoals ik eerder al zei zouden we allemaal ons steentje moeten bijdragen. En deze oproep betekent natuurlijk niet dat al het plastic morgenochtend verdwenen moet zijn, maar het begint bij een bewuste vermindering. Stop ‘s ochtends een hervulbare waterfles in je tas, en dat flesje spa blauw is ineens overbodig. En als je ‘s ochtends een thermoskan met koffie maakt, dan heb je die to-go beker van het station ook niet meer nodig. Maar ochtenden zijn druk, iedereen staat tien minuten later op dan dat hij had moeten doen en koffie to-go is handig. Maar laat voor een keer die plastic deksel dan eens liggen, want verandering begint bij jezelf. En als wij dat allemaal drie dagen per week doen, dan komen we er samen wel.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelovelol
user_a4a0602e343775625acb29db00ff8ba2d96d85b5_avataruser_0b576d7a62e14b72cda99ec5a0d32ae8fefa0350_avataruser_f3022072c8108ada9ccc7826ef0b5a85c807660f_avatar

+21


pen icon

Metro

Likeability of7

Jouw column in de krant en op metronieuws.nl?

11 NOV 2017

Ben jij een goede schrijver? Stuur je column in via onderstaande groene knop of klik hier. Om de column in te kunnen dienen moet je wel een account aanmaken. Dan kan via de homepage rechts onder het menu.

Onze redactie controleert jouw column binnen 48 uur en plaatst het online. Vervolgens kan het stemmen beginnen!

Let op! Stemmen op lezerscolumns gaat voortaan met emoji’s. Zorg dat je veel positieve emoji’s krijgt op jouw column en je maakt kans om column van de dag te worden. Jouw column komt dan ook in de krant en je krijgt € 50,-!

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelovedislike
user_174b47034a66c239bf8a1894f86a67435bf59c8a_avataruser_cba4018e54d892ce78bee4a225ebb8fd90a711c5_avataruser_0dc287e37917b90cd28ba7f7a210ff943da31425_avatar

+100


pen icon

Jens Vos

Likeability of5

Ik droom..

12 DEC 2018

Ik droom van een wereld zonder pijn
Een wereld waar iedereen zichzelf kan zijn
Een wereld waar alle liefde kan bestaan
Waar een man met man en vrouw met vrouw kan gaan
Ik droom van een wereld zonder verdriet
Een wereld met vrede op aarde
Helaas die wereld bestaat er niet
In deze wereld verliest de kerstgedachte zijn waarde
Ook met kerst is er in deze wereld oorlog
Dat bewijst helaas weer, dromen zijn bedrog.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_067794a892848194633a081706dfc5a78994c6a8_avatar

pen icon

David de Roo

Likeability of5

Daten. Een kwestie van oefenen.

12 DEC 2018

“Klootzak!” gilt ze. Verbijsterd kijk ik richting het plafond, waar mijn date zich zojuist heen heeft gelanceerd. Het beschaafde meisje met zachte stem is in een vuurspuwende feeks veranderd. Vastbesloten om haar aftocht zo waardig mogelijk te houden, richt ze haar neus in de lucht en marcheert de huiskamer uit, ondertussen plant ze haar naaldhakken zo diep mogelijk in m’n houten vloer. Ze stampt de lange trap naar de voordeur af. Op de bank besef ik, met een vreemde mengeling van intens plezier en oprechte angst, dat de voordeur op slot zit.
Nietsvermoedend dronk ik de avond ervoor een wijntje met een vriend. We besloten mijn date te Googelen. Ze bleek aan een Tv-programma te hebben meegedaan, “Te mooi om waar te zijn”.
Tot groot plezier van goede vriend zagen we extreem veeleisende vrouwen de ene vent na de andere op gruwelijke wijze afserveren. Mijn exemplaar siste in de camera dat ze een man zoekt die “tegengas kan geven”, anders “loopt ze er finaal overheen”. Ik besloot me aan dat advies te houden. En zat met een lawinepijl opgescheept.

Een goede vriendin van mij is psychologe – en da’s niet handig, maar vooral vrij ingewikkeld. Ze geeft slechts advies als ze daar zin in heeft. Er om vragen is zinloos. Bij voorkeur haalt ze op een onverwacht moment uit, recht in je gezicht.
“Dit ligt aan jou. Allemaal. Je zet hoog in, dus wordt er ook wat van je verwacht. Je moet meer oefenen. Denk maar niet dat je er met twintig stuks bent.”

Precies op het afgesproken tijdstip bel ik bij Sarah aan. Ik kijk omhoog naar het massieve blok grauwe beton. Zo moet het Oostblok in haar slechtste dagen eruit hebben gezien. Geeft niet. Sarah is leuk. En mooi. De deur zwaait open. Er stapt iets naar buiten wat niets met de profielfoto’s te maken heeft, en ik besef dat dit de buurvrouw moet zijn. Het wezen tuit haar lippen en komt beangstigend snel op me af: “Hi, ik ben Sarah.”

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_911c96479d7ab8198213a6c2fc19b46f1c36a08d_avatar

pen icon

Michiel Geurtse

Likeability of6

The Dutch disease

12 DEC 2018

Nederlanders kunnen hun klep niet houden. We praten overal en altijd. Ook al denken we van niet. Afgelopen zaterdag was ik in Amsterdam, bij een concert van de band War on drugs. Deze staan bekend om hun sferische muziek. Liedjes waarbij je ogen sluit en mee laat voeren op de noten van de gitaar. Songs waarvoor je gaat zitten en in stilte geniet. Alleen niet in Nederland.

Zodra de muziek ook maar even dromerig in de zachtere volume stand kwam, ontwaarde er zich een waar kippenhok in de zaal. Vanaf de tribune waar ik zat leek het net een groep kwetterende spreeuwen op wintertrek. Dwars door de muziek en met een totaal gebrek aan besef van hoe storend het is voor de muziekliefhebber die wél probeert te luisteren. Ik begrijp het ook niet. Waarom koop je een duur concertkaartje? Om vervolgens de hele avond op en neer klepperend van de bar naar de zaal de ellende van de hele week luidkeels over de muziek met ons mee te delen.

Op een festival in België heb ik me laten vertellen dat dit toch wel asociale fenomeen ‘the Dutch disease’ wordt genoemd. Een ziekte waar vooral wij Hollanders last van hebben. Dus naast onze fameuze bekendheid in den wereld met ‘Dutch treat’ of ‘going Dutch’ hebben we er nog een dubieuze titel bij.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

lovelol
user_5776ee7ce5ba867344f1a696a7c94abb6ad5089f_avataruser_8b0371ccda9afe14458216b1b1f116874d9ac202_avataruser_490cc2d4f5e4de2b6ec1353d4880c9c9da846430_avatar

+1


pen icon

Joke van Zijl

Likeability of6

JUF JOKE (en de Inspectie v.h. Onderwijs - deel 1)

11 DEC 2018

Frank opende de post: ‘Nu zul je het hebben!’, zei hij en het klonk onheilspellend.
Het Ministerie van Onderwijs had aangekondigd dat de leerlingenadministratie van onze school gecontroleerd zou worden.
Hij vertelde mij dat zij per leerling uitbetaald werden aan de hand van verschillende criteria o.a. ‘het gewicht’. Het gewicht hing af van de opleiding van de ouders.
Van belang was dat hij niet per ongeluk bij inschrijving een leerling een verkeerd gewicht had toebedeeld. Dan zou er een boete volgen en bovendien moest alles worden terugbetaald. Ik was daar niet bang voor. Frank was erg secuur.

Een bericht van de Inspectie volgde met mededelingen wat de school klaar moest hebben liggen.
Gelukkig konden we het Rovict-systeem nog even gebruiken en met die vrije velden kon ik de benodigde gegevens er mooi uit te filteren. Ik zou ook de gewichten controleren.

We bogen ons samen over één leerling, waarvan we dachten dat het gewicht wel eens problemen zou kunnen geven.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelove
user_0a6b4ec5c6b2c7a444f8b9bc0337a77e427cbe02_avataruser_c594c908f246fe3bcdc02f89cdd4238edb6885e5_avataruser_bb5bf7f9d0edcbaf7e9dd732bca9c0228c21fbe9_avatar

pen icon

eduard sarens

toch mijn lege mijn dooie tuin mijn volle tuin

11 DEC 2018

Ik heb afscheid genomen van iemand die niet bestond.
Mijn dooie tuin die eigenlijk een volle tuin is.
Omdat het wel leeg eruit ziet maar toch vol is te omschrijven.
Het is hoe je maar met je lege gieter sproeit over de tuin.
Ik zit dus op een bank wat een stoel moet voorstellen.
Te kijken naar alles wat dood is in mijn tuin.
Wat dus niets eigenlijk is dan iets uit mijn lege tuin.
Maar ik probeer dus iets wat niets is te redden wat ik wel iets vind.
In mijn volle tuin wat dus eigenlijk gewoon niets is.
Een rechthoekige hoop gladgestreken zand met ik op een stoel.
Zo is mijn dooie tuin te omschrijven als tuin zijnde.
Wat ik steeds probeer te redden.
Met mijn opblaasboot die eigenlijk lek is maar toch opgeblazen.
Waarmee ik rondjes vaar in een rechthoekige tuin.
Met twee peddels omdat ik niet weet welke kant ik op draaien wil.
Maar die wel draait terwijl ik op een stoel zit als het een bank is.
Te kijken hoe ik mijn dooie tuin ga redden.
Of er nieuwe leven in ga blazen met mijn gieter naast me.
Ik denk er dus nog over na hoe ik het ga redden.
Mijn lege of volle tuin wat je dood kunt noemen.
Eduard.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Rachida Issaoui

Likeability of5

Hoop op het Taksimplein

11 DEC 2018

Terwijl ik poseer voor het standbeeld op het Taksimplein in Istanbul komt hij op me af.
Een lange magere jongen met ingevallen ogen, een Syrische vluchteling die mij als een sprankje hoop ziet....hoop op een paar lira's. Terwijl het me moeite kostte om eindelijk op de foto te gaan, want er zijn meer toeristen op het plein die zichzelf op een plaatje willen vereeuwigen, komt hij net op het moment dat ik eindelijk alleen voor dat beeld sta. Een beeld dat niet lang geleden op de Nederlandse beeldbuis de coupe in Turkije toonde. Allerlei tanks probeerde de mensenmassa's weg te vagen van de straten rondom het plein. Van dat beeld van toen was niet veel meer over, behalve van die magere jongen voor mij, een nakomeling van de Syrische oorlog, die een sprankje hoop zocht, een sprankje hoop op brood. Hij kwam op een verkeerd moment. Is er een juist moment voor een vluchteling? Ooit verliet hij huis en haard vanwege oorlog en dreiging. Aan zijn ingevallen ogen kon ik zien dat hij het zwaar had. Het was een koude regenachtige avond die bewuste avond, hij droeg een t-shirt en sandalen. Ik probeerde me in te leven, voor de zoveelste keer, maar het lukte niet. Gedurende mijn hele reis in Istanbul werd ik met de Syrische vluchtelingen geconfronteerd en vaak had ik gedoneerd, maar nu niet. Ik vroeg hem aan de kant te gaan omdat ik op de foto wilde. En hoewel hij misschien dacht dat ik niet kon inleven of wilde meeleven wat ik toen zag is voor altijd in mijn geheugen geprent. Het is moeilijk om je huis te verliezen, want eigen huis is goud waard. Misschien had deze jongen zijn hoop gevestigd op het Taksimplein, daar waar alle straatjes druk werden bezocht door toeristen uit de wereld en daar waar het hart van Istanbul klopt. Misschien was ik op dat moment te gefocust op mijn 'fotoshoot en liet ik hem even aan mij voorbijgaan. Ik ben hem niet vergeten....dat ben ik niet.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_174b47034a66c239bf8a1894f86a67435bf59c8a_avatar

pen icon

Sylvia Peters

Likeability of6

Oostvaardersplassen, een walgelijke reallifesoap

11 DEC 2018

Na het zien van de walgelijke beelden op het journaal waarin weerloze dieren door mensen worden vermoord, heb ik vandaag toch eens even op de site gekeken van de Oostvaardersplassen. Op zoek naar een antwoord waarom het daar nu zo vreselijk mis kon gaan. In de eerste zinnen die ik lees staat: ‘Van de Oostvaardersplassen is er maar één in Nederland. Sterker nog: in heel Europa is er geen gebied dat met de Oostvaardersplassen te vergelijken valt.”
Wat een geluk, denk je dan. Stel je toch eens voor dat er nog veel meer van die gebieden zijn waar sommige dieren zo’n mislukt leven hebben.
Dan valt mijn oog op het volgende: “Maak kennis met een plek in Nederland waar de natuur het ritme bepaalt”. Huh? Gemakshalve vergeten ze hier even te melden dat de mens hier juist het ritme heeft verstoord met het plaatsen van de heckrunderen, konikpaarden en edelherten. Dat natuurlijke ritme loopt hier juist volledig in de soep door de eeuwige bemoeienissen van de mens, die in zijn drang om de natuur te beheersen grote vergissingen over het hoofd heeft gezien, waardoor het dier hier nu de dupe is.
Staatsbosbeheer heeft hier ooit en misschien met de beste bedoelingen een soort van dierentuin van gemaakt. Je zou bijna zeggen dat mensen die in deze functie dit soort beslissingen nemen, toch hadden moeten beseffen dat het hier niet om de dieren van de fabeltjeskrant ging. We hebben het hier over echte dieren. Dieren die in eerste instantie leven in prettige omstandigheden en alle tijd hebben om er op los te seksen. De natuurlijke babyboom kon hier niet uitblijven en de nieuwe generatie kon nergens naartoe. Je zou het kunnen vergelijken met 100 hitsige stellen zonder voorbehoedsmiddelen in een afgesloten Utopia. Op een gegeven moment vraagt dat om uitbreiding van grond en meer mogelijkheden voor voedsel en als dat niet voorhanden is, dan komt hongersnood.
Dan worden we met zijn allen geconfronteerd met een walgelijke reallifesoap waarin de dieren liggen te verhongeren omdat de mens ze daar heeft neergezet en ze nergens anders heen kunnen. En als half Nederland dan in opstand komt omdat het te triest is om aan te zien, dan besluit de mens gewoon om ze af te schieten. Sorry jongens, de kijkcijfers van de soap dalen, je ‘natuurlijke’ ritme is verstoord. En door wie? Juist, door de mensen die soms denken dat ze de regisseur van het leven zijn.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelove
user_60c680b3ab45e5eac4d9dd8d7a29a8949d00ccd0_avataruser_faf20fdc290b098c0743123ab1c47a30eabf4660_avatar

pen icon

L. G.

Harteloos kerst?

10 DEC 2018

Ik kijk rond in onze woonkamer. Naast me op de tafel staat een beeld van een hert. Grijs, met sneeuwvlokken erop. Van alle hoeken van de kamer kijken, staren, lachen herten naar mij toe.

Vanavond maken we onze thuis klaar voor het kerstfeest. Wij kleden onze zielen mooi aan en omringen onszelf met mooie dingen die ons aan het feest herinneren. Onder andere herten.

In mij, wordt ineens alles stil. Ik heb net op het journaal een hert dood zien gaan. Een klein kalfje, zacht bruin. Zij liep rond haar moeder heen toen het schot kwam. De moeder was erbij, zag haar kindje dood gaan.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Sara

Likeability of6

Olivia de vogel die mijn leven veranderde/column

10 DEC 2018

Ik ben altijd bang geweest voor dieren. Honden, katten, paarden en vogels dat vond ik al helemaal eng. Ik was echt doodsbang voor dieren. Tot op een dag hebben we een klein schattig groengeel parkietje gekocht, iedereen van mijn familie vond hem geweldig. Ik niet ik werd altijd een beetje hysterisch wanneer hij uit de kooi was. Ik riep toen ook meestal doe hem in de kooi waar hij hoort. Maanden gingen voorbij en mijn angst was nog steeds niet weg de rest van mijn familie pushten me een beetje nou van raak eens gewend aan hem maar ik kon het niet ik vertelde: Ik kan mijn angst pas overwinnen wanneer ik er klaar voor ben. En die dag was uiteindelijk gekomen op 1 december 2016 er was niemand thuis en daar was mijn parkiet hij stond te spelen in zijn kooi met de 10 spiegels die, hij had ik ademde hevig in en uit en zei ik kan het ik liep naar de kooi en deed het open hij keek me eventjes aan en daar kwam hij op mijn hand. Hij zat zo schattig te fluiten net alsof hij er zelf ook op had gewacht.

Ik was trots op mezelf. Die dag hebben we de hele dag gespeeld buiten de kooi. En toen besefte ik het een vogel hoort helemaal niet de hele dag in een kooi te zitten. Een vogel wilt ook vrijheid, vrijheid om te vliegen en om te ontdekken. Dus de kooi stond voortaan de hele dag open. Ik rende naar huis elke dag weer om bij hem te zijn .Ik raakte enorm gehecht. Hij kwam als een kuiken rondom het huis achter me aan rennen ,speelde met balletjes en zong zelfs met mij mee op sommige liedjes.

Mijn Olivia was niet alleen een vogel, hij was mijn held door hem begon ik van katten te houden, ik aaide random honden en ik heb zelfs op een paard gereden.
Dit heeft mij aangetoond durf je angsten te overwinnen je wordt er echt sterker van en je krijgt een hele goeie gevoel ik voelde me echt machtig. Waarom zou ik voor iets angst hebben. Ik durf nu zelf parachute te springen en bungee te jumpen noem het maar op ik durf het nu wel.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

lovelike
user_067794a892848194633a081706dfc5a78994c6a8_avataruser_bc980d744df94f66c163b7de58f0b7ed39317203_avataruser_13b7b5b23ddf556fea4b6c78e6c89e3bc7f92446_avatar

+1


pen icon

Monique Louis

Likeability of6

Treinenkoorts

10 DEC 2018

De ‘treintjesbeurs’ vindt plaats in hetzelfde weekend als het autisme evenement, zien we op het maandoverzicht in de hal van de Jaarbeurs. Man kijkt me grijnzend aan. ‘Ik ben naar de gemankeerde mannenclub’ zegt hij weleens, voordat hij de deur uit stapt. Het blijkt dan te gaan om een vergadering van modelspoorbaan-liefhebbers. Vooroordelen, we kunnen niet zonder.

Zondagochtend om vijf voor half tien staan we te wachten totdat we Eurospoor kunnen betreden. Hoe laat gaan we weer terug? vraagt zoon. Misschien slaat het virus toch een generatie over.

Ik geniet van de miniatuurlandschappen, -dorpen, -steden, -boerderijen, -havens, -berggebieden, -treinen. Hele werelden worden geschapen, hoe meer details, hoe mooier. Ik kan er in verdwijnen. Een vijver, een visser die zijn hengel uitslaat, zelfs de vissen onder water zijn te zien. Grassprieten, bloemen aan de waterkant, op iedere bloem een kleine vlinder. Een groepje koeien, een konijn die rent, mensen op een perron, een boot die vaart, een hijskraan, zelfs een heus stadion met joelende mensen, de dj op het podium.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_ba9fbcb633be4a44b2c6942c720221dafaea4398_avataruser_8cdbce5db9dd2b10b48ff662799b6c9825cac619_avatar

pen icon

Derek Hogeweg

Africa is het nieuwe Bohemian Rhapsody

10 DEC 2018

Als je tegen een Stones-fan zegt dat Almost Hear You Sigh uit 1989 de beste plaat is die ze hebben gemaakt dan wordt je - gegarandeerd - neergesabeld. Begrijpelijk. Het voelt een beetje hetzelfde als roepen dat de Multipla het beste model is dat Fiat ooit van de band heeft laten rollen.

Toch hoor ik liever Almost Hear You Sigh dan Angie. Liever Rock And A Hard Place dan Paint It Black, liever Anybody Seen My Baby? dan (I Can't Get No) Satisfaction.

Dit zal ongetwijfeld te maken hebben met het feit dat ik nog in mijn luier lag te poepen toen de Rolling Stones aan de herfst van hun carrière begonnen. Daarnaast heb ik simpelweg meer met 80's en 90's dan met 60's en 70's.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Hans Rol

Likeability of5

#zomoe

10 DEC 2018

Ik wordt er zo moe van. Geestelijk ben ik de uitputting nabij. Een clubje dat zich bezig houdt met het dierenleed in de wereld, vindt het nodig om uitdrukkingen waar dieren in voorkomen te gaan verbannen. Zwarte Piet is nog maar net vertrokken en de volgende groep van ethiekactivisten hebben alweer iets nieuws Ik word er zo moe van.

De storm rondom de zogenaamde homofobe uitspraken van Derksen is geluwd; het gratis krantje van de grootste grutter met zijn vleesvervangende quinoa heeft niet tot een rel geleid, dus zijn we toe aan iets nieuws.

Met een maatschappij die tegenwoordig alleen maar uit politiek correcte uitspraken bestaat, stelt PETA dat het onacceptabel is geworden om racistische of homofobe taal te gebruiken. Uitdrukkingen die dierenleed bagatelliseren moeten daarom verdwijnen. Zij willen dan ook dat de koe bij de horens vatten, moet worden omgezet in de bloem bij de doornen vatten. Of: Zo dood als een pier mag je niet meer zeggen. De enige pier die zich daar druk overmaakt is hijzelf als het vishaakje zijn ranke lijf doorboort. Nederland gaat langzamerhand naar de haaien. Politici willen debateren met opinimakers en elk praatprogramma schenkt ze graag een platform. Je begint je zo langzamerhand echt af te vragen of er niet iets ernstiger op de agenda moet staan.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_b6a0a58ad27e2fe961d684b6dd173712cb377770_avatar

pen icon

Jasmijn Kop

Likeability of6

Jas, het huis uit

10 DEC 2018

“MAD DOE DIE ROT BOX UIT!” Schreeuw ik tegen de muur alsof ik verwacht dat hij terugpraat. De muziekbox van mijn 16-jarige zusje die, zoals ze het noemen: “Nederlandse hiphop”, op volle toeren loopt te draaien, dreunt door mijn muur heen. We slapen naast elkaar. Ik mag dan weliswaar een tikkeltje doof zijn maar deze takkeherrie hoort zelfs mijn oma van 85 nog op 5 kilometer afstand. Ik ben bezig met het schrijven van mijn artikel voor een tijdschrift. Ik ben lekker bezig, al zeg ik het zelf. Maar het zou nog lekkerder gaan als ik mij hier 100% op kon concentreren. In alle stilte. Zonder Rapper Boef op de achtergrond. Maar nee Ronnie Flex wilt er ook graag bij zijn en mijn 16-jarige zusje schreeuwt terug. “Bemoei je er niet mee!”. Fijn. Ik loop wel weer naar beneden om aan mijn ouders te vragen of ze dan weer aan háár willen vragen of de muziek wat zachter kan. Dus ik loop naar beneden. Ik doe de deur open en kijk of mijn ouders niet druk een serie aan het volgen zijn, want dan moet je eens proberen hier je mond open te trekken. Slippers door de lucht zullen volgen. Maar nee, de kust is veilig. Shownieuws staat op. “Ja goedenavond, mag ik jullie verzoeken alsjeblieft even tegen Madelief te zeggen dat ze die box wat zachter moet zetten, want ik moet aan school werken.” Het is altijd even afwachten of ze mijn sarcastische toon kunnen waarderen ja of nee, hangt altijd af van de sfeer. Helaas, poging mislukt. Mijn vader kijkt mij niet eens aan en zegt ‘‘ja’’. Ik weet genoeg. Dus ik zeg “bedankt”. En loop zwaar geïrriteerd terug naar boven, mijn maat is vol. Denk maar niet dat mijn ouders er nu wat aan gaan doen. Prima. Dan ga ik wel douchen. De badkamer is boven en Madelief en ik slapen op zolder. Heb ik in ieder geval geen last van het geluid. Maar dan. He godver. Ik stap recht in een vieze natte voetbalsok van Madelief. Ik kijk rechts. Heel de wasbak ligt vol met allerlei haarspullen. Laat ik jullie er op attenderen dat wij 6 hele brede lades onder de wastafel hebben, waar je zelfs een lijk nog in kwijt kan. En oja het stinkt. Dan trek ik voor de gein de la open waar de handdoeken in zouden moeten liggen. Je raad het al. Leeg. “MAD RUIM DIE ZOOI OP! MENSEN MOETEN DOUCHEN.” Schreeuw ik naar boven over Lil’Kleine’s ‘Verleden tijd’ nummer heen. ‘JE BENT M’N MOEDER NIET!’, krijg ik heel lief op volume 100 terug naar beneden geschreeuwd. Oké. Duidelijk. Ik ga op de wc zitten en zucht. Ik geloof dat deze hele situatie voor mij verleden tijd wordt. Ik moet er nu uit

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_e78589e28d83e26b38c8f67cb236d710b88144df_avataruser_b20e9c55b1c7f0df099d5b30bac8af91d59b2d2b_avataruser_27681088f4c15bff59273188afc9ca47c803de0a_avatar

pen icon

Henny A.J. Kreeft

Té triest voor woorden

10 DEC 2018

Een column over discriminatie van bepaalde groepen in onze maatschappij, gebezigd door rechtse politici in de Tweede Kamer, wordt hier door de redactie niet gewaardeerd; zelfs een column over het zielige inlegvelletje wordt niet geaccepteerd ter plaatsing. Dan maar weer over een ander boeg de column van deze keer, ik ben benieuwd wat de redactie nu gaat doen.

Mocht deze column geplaatst worden, dan mag u zelf bedenken waar de kop op slaat.
Met verbazing heb ik het nieuws weer zitten te volgen over het afschieten van ruim 1800 Edelherten in de Oostvaardersplassen. Ik dacht: “Dit kan niet waar zijn, het is onbeschoft, illegaal en haram (Arabisch voor verboden)”. Maar het schijnt in dit land echt te kunnen en dan vraag ik me toch echt af hoe ver Nederland afgezakt is in haar eigen ellende?
Op 6 december heeft de Rechtbank Midden Nederland - voorzieningenrechter, uitspraaknummer UTR 18/4060 en 18/4249 - de uitspraak gedaan dat de edelherten afgeschoten mogen worden.

Nu ben ik van mening dat de rechter niet de juiste uitspraak heeft gedaan, gebaseerd op verkeerde informatie van Staatsbosbeheer, dat zijn werk niet goed en zeker niet grondig heeft gedaan.
Daarnaast ben ik de mening toegedaan, dat als het afschieten gedaan wordt om daarna het vlees van de herten te verkopen aan poeliers, dit helemaal tegen de fatsoensregels ingaat, mede gezien het feit, dat er mogelijk geen grondig onderzoek is gedaan naar:

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Emmy Bovenhorst

Dankbare vertraging

9 DEC 2018

De treinreis van Hengelo richting Amsterdam maak ik vaak. Ik kan de stations dromen. De groene weilanden in Twente, het water bij Deventer, de Veluwe zonder internetbereik, de typische huizen in Hilversum, en uiteindelijk de chaos van Amsterdam.
Afgelopen zondag verheugde ik mij op de trip terug van Amsterdam Zuid naar Hengelo. Een heerlijke rechtstreekse verbinding, en ook nog eens eerste klas door een gratis upgrade uit een foldertje. Goud, vond ik. Tot ik op het station zag dat de trein niet verder reed dan Apeldoorn door een aanrijding met een persoon.
Ik had de afgelopen twee weken al uren extra in de trein gezeten door allerlei problemen op het spoor en ik zag mezelf al weer in een bus gedrukt worden, met een inmiddels volle blaas van de immense beker thee die ik elke keer toch weer tegen beter weten in koop bij de Kiosk. Nu dus vast wéér vertraging.
En ja inderdaad, ook nu ging mijn reis van zeer comfortabel naar zeer oncomfortabel. In plaats van twee uur chillen kwam het overstappen en rennen op het station van Zwolle en vervolgens een uur als een sardientje staan in een te kleine sprinter. Fuck.

En toen knalde het me ineens VOL in mijn gezicht. Een aanrijding met een persoon. Een persoon! Ik sta hier te zeiken over mijn treinreis, en ergens in Nederland is een familie nu kapot. Kapot van verdriet, kapot voor altijd, incompleet en ontroostbaar. Hoe in vredesnaam was mijn leed ook maar iets te vergelijken met dat van hen? Niet te vergeten het leed wat iemand heeft geleden als deze persoon zelf heeft gekozen voor dit einde. Niet een paar uur afzien maar een heel leven. Niet het vooruitzicht van een warm huisje maar een koud huisje. Waar ons leven door ging, met balende geïrriteerde mensen om me heen, staat dat van een aantal mensen nu compleet stil.
Ik besloot daar ook even stil bij te staan. En mijn oncomfortabele reis werd een dankbare reis. Dankbaar voor het leven dat me gegeven is, dankbaar voor mijn mogelijkheid om het leven aan te kunnen en dankbaar dat ik niet zojuist een telefoontje had ontvangen dat er een familielid om was gekomen.
Ik stond met zweet op mijn bovenlip, met mijn koffertje tussen mijn benen, en misselijk van het geschommel de zweetvoetenlucht van de los bungelende voetbalschoenen aan de tas van een student te inhaleren. Maar ik genoot.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Hanneke Beld

Likeability of6

Rookwolken en vierde klas treinreizen

9 DEC 2018

M en ik zitten eerste klas naar Brussel vandaag, vanwege de gratis upgrade: eerste klas voor de prijs van de tweede. We zijn niet de enigen. De deur zwaait steeds open en nieuwe uitverkorenen verschijnen in de kleine coupé, ook zij hebben de NS-aanbieding in hun brievenbus gehad.

'Ook een upgrade?', vragen we vrolijk.
- 'Hoezo zien we er uit alsof we hier niet horen?'
'Nee hoor.'
- 'Ja, wat is er nou nog eerste klas aan als het net zo vol zit als de tweede?', roept een meisje.
'De stoelen!', klinkt het van achteraan.

In de hoek bij de deur zit een man die net heeft gemeld dat hij veertig jaar op de trein heeft gewerkt. In 1992 kon hij met pensioen, op zijn zestiende was hij als loopjongen begonnen. Reken maar uit.
Ik vraag hem hoe het was op de trein in de jaren vijftig.De treinen waren toch veel mooier toen?

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_45454b7e7841b3553b300c6b9cfd94b109f78c4a_avataruser_ba9fbcb633be4a44b2c6942c720221dafaea4398_avatar

pen icon

Job Willems

Likeability of6

De toekomst: energielabel Tinderdating!

9 DEC 2018

Het was medio 2030 en ik sprong van bovenaf uit de erker op de 1e verdieping in de zelfrijdende auto die ik had laten voorrijden. Eindelijk had ik een date via de ‘Environmental Tinder Dating App’ gescoord! Deze app koppelde heren aan dames op basis van energielabel scores. De mooiste dames hadden het label A en de minder fortuinlijke G.

Met mijn energielabel G had ik geen kans, met dit label was ik nog net niet crimineel! Label H bestond ook, maar dan kreeg je te maken met dames die hun energielabel niet wilden uploaden, of crypto-kutten met een fake account die via een match de code van jouw crypto-wallet probeerden te hacken. Wanhopig als ik was kocht ik een illegaal energielabel D-bewijs en regelde ik een date.

Ik belandde door het open dak in de auto, eigen vervoer bestond niet meer, de elektrische zelfrijdende auto was de enige optie. Op straat was je je leven niet zeker door boze mensen met gele hesjes, vandaar mijn sprong. De auto stopte voor niemand, behalve voor de blauwe hesjes van de politie. Per rit reed je gemiddeld 2 mensen aan, maar dat was de prijs die je nu eenmaal betaalde voor een beter milieu.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

lovelol
user_0bf06a9f6793799fe3df0843f303e997b83504a3_avataruser_e2a3a35ce788a580d8b1ee10b4aae41f1cae7f5f_avatar