Lezerscolumn

pen icon

Ate Vegter

Achteruitrijden

19 JUN 2017

De derde Nationale Achteruitrijdag is een nog groter succes dan de eerste twee. Het was wel heel spannend, want de eerste twee keer was het op zondag en nu voor het eerst op woensdag. Eerst dacht iedereen natuurlijk aan vrijdag, maar dat bleek toch te ingewikkeld in verband met de vroege avondspits. En op woensdag zijn ook veel schoolkinderen vrij en dan kunnen die er nog wat van opsteken.

Het propageren van achteruitrijden is eigenlijk een idee afkomstig uit Israël, waar men ook al achteruit schrijft. Dat helpt natuurlijk wel, al hebben wij daar hier niets aan. En er zijn ook wel andere landen waar ze achteruitschrijven, maar die hebben niet van die goeie ideeën. Het belangrijkste voordeel van achteruitrijden is dat je geen files hebt en dat iedereen er rustiger van wordt. Dat laatste moet wel, want anders kun je niet goed achteruitrijden. En er ontstaan geen files omdat er minder mensen op de weg zijn: iedereen mag, maar niet iedereen durft, dat snap je. Bovendien rijdt iedereen achteruit langzamer dan vooruit. Dat betekent wel dat je wat eerder moet vertrekken, maar ook dat het allemaal minder ophoopt. De kunst is natuurlijk om via je spiegels te rijden. Veel mensen kunnen dat heel goed, maar ja, het gaat wel eens mis. Vrachtwagens is eigenlijk geen probleem, want vrachtwagenchauffeurs kunnen bij uitstek goed achteruit rijden, zoals iedereen weet die wel eens in een oude binnenstad komt.

De enige categorie die op de Nationale Achteruitrijdag niet de weg op mag is de caravanrijder. Campers is geen probleem, maar behalve de oudste zus van degene die dit allemaal bedacht heeft is er eigenlijk niemand die goed achteruit kan rijden met een caravan. Dat is ook een van de overwegingen geweest om het niet op vrijdag te organiseren, maar op woensdag. Een lastig probleem is tot nu toe wel de Dafrijder. Die rijdt massaal veel te hard achteruit. De poltitie zoekt hier in samenwerking met de ANWB nog een oplossing voor en anders gaan ze gewoon boetes uitdelen. Maar betere suggesties zijn altijd welkom natuurlijk, want dat de vierde Nationale Achteruitrijdag er ook gaat komen, dat staat wel vast.

Ate Vegter, 17 juni 2017

voor alle verhalen:
www.atevegter.wordpress.com


Views

0

pen icon

Ayna Siem

Likeability of 5

Vleeseters en weerstand tegen vega

12 APR 2018

Er ontstaat vaak discussie tussen vegetariërs en vleeseters. De vegetariërs/veganisten zijn bewust bezig met dierenwelzijn en de vernietigende impact van de vleesindustrie op ons milieu.

En dat beseffen de vleeseters wel degelijk, al is dat onbewust. Er is collectief een enorm onbewust schuldgevoel over het eten van vlees. We weten nu wel hoeveel milieuschade en lijden dat vleeseten veroorzaakt. En toch kijken vleeseters massaal de andere kant op. Sommigen regeren geirriteerd als anderen kennelijk wel de liefdevolle keuze kunnen maken. Dat trekt de vleeseter niet, wiens innerlijke schaamte daardoor onbewust wordt getriggerd. Waarom anders zou er zoveel weerstand zijn bij verstokte vleeseters tegen een vegetarische kipsate, die daarom geen kipsate mag heten?

Wat doet iemand wiens innerlijke schaamte en schuldgevoel onbewust wordt getriggerd: die projecteert die ongewenste gevoelens naar buiten, op datgene wat het gevoel triggert. Daarom kunnen verstokte vleeseters niet neutraal reageren op alles wat met vegetarisme te maken heeft. Dat moet worden bestreden, omdat dat slechte gevoel buiten beeld moet blijven. Als dit een neutraal onderwerp zou zijn, zouden er namelijk geen emoties meespelen.

Er zijn tientallen essentiële redenen op te voeren waarom minder vlees eten of overgaan op een vega leefstijl de enige juiste keuze is. Zelfs Arjan Lubach kwam tot die conclusie. Daarover kan geen discussie bestaan.

De vleesindustrie vreest de vegetarische industrie die met haar vleesvervangers een steeds groter marktaandeel inneemt. Ook vanuit de vleesindustrie is een tegenoffensief gaande.

En zolang voor verstokte vleeseters de empathie met het dier op een droefwekkend laag niveau blijft steken, vallen er uit die hoek weinig zinnige opmerkingen te verwachten. Veel vleeseters nemen voor hun eigen gemak aan dat dieren geen gevoel hebben en dus niet kunnen lijden. Of de spirituele smoes: "Ik bedank het dier dat het zijn leven heeft gegeven." Alsof een dier vrijwillig naar de slachtbank loopt. Zelfs in spirituele kringen is er een hoop zelfbedrog, om maar vlees te kunnen eten zonder schuldgevoelens. Als je vlees wilt eten, kom er eerlijk voor uit dat je nog over weinig empatisch vermogen beschikt of dat het milieu je niet interesseert. Of stop er mee, dan stopt ook het schuldgevoel.

Voor ieder stuk vlees op je bord is een ander voelend wezen vermoord, een wezen dat net zo graag wilde leven als jij. Voor ieder stuk vlees is een ander voelend wezen mishandeld en leed aangedaan.


love
user_3f40c21538e3d431eb4c8cd40d9bb22ccf9357db_avatar

Views

10

pen icon

Metro

On Fire

Jouw column in de krant en op metronieuws.nl?

11 NOV 2017

Op het nieuwe metronieuws.nl werkt het inzenden van een eigen column tijdelijk anders. Stuur jouw column van maximaal 400 woorden in een Word-document naar lezerscolumn@metronieuws.nl. Graag ontvangen wij ook je voor- en achternaam en een profielfoto in jpeg- of png-bestand. Onze redactie controleert jouw column binnen 48 uur en plaatst het online. Vervolgens kan het stemmen beginnen!

Let op! Stemmen op lezerscolumns gaat voortaan met emoji’s. Zorg dat je veel positieve emoji’s krijgt op jouw column en je maakt kans om column van de dag te worden. Jouw column komt dan ook in de krant en je krijgt € 50,-!

Op de Lezerscolumn channel kun je alle columns terugvinden. Veel lezerscolumns uit het verleden zijn tijdelijk niet beschikbaar maar zullen we snel toevoegen.


likelovedislike
user_5e39b63b896b10eff4b85c4a53ecd2b2ba1dbb75_avataruser_0caef4979ff83c0a77d452c805458c465aad3ec2_avataruser_688b31ba83eafc34352954534411dab5dbdde73f_avatar

+94


Views

0

pen icon

Jorik Oppedijk

Likeability of 5

Amsterdamse nachten

1 MIN

Middernacht in Amsterdam. De roodkleurige lichten langs de grachten weerkaatsen op het water wat een lichtspektakel tot gevolg heeft op de muren in de buurt. De verscheidenheid in talen die om mij heen te horen zijn doet me bijna vermoeden dat ik mij in het buitenland bevind. De ondertussen gesloten toeristische kraampjes met tulpenposters schudden mij echter wakker; ik ben nog steeds in Amsterdam.

Terwijl harde rockmuziek door mijn oortjes klinkt probeer ik met dichtgeknepen ogen wijs te worden van de routebeschrijving naar Amersfoort die mijn telefoon mij voorschotelt. Ik schrik van een tram die vlak voorbij mij raast. ‘Shit, die had ik moeten hebben’ is mijn eerste gedachte. Het feit dat ik bijna aangereden werd vind ik blijkbaar minder belangrijk dan dat ik moet gaan lopen.

Amsterdam kent zo zijn ‘typische’ figuren. Vooral ’s nachts. Wachtend op perron 5 zie ik links van mij een man met een gescheurde spijkerbroek en een met vlekken bedekt T-shirt. Hij leunt met beide handen op zijn knieën aan de rand van het spoor. Geluiden die de trek in mijn softijsje niet positief beïnvloeden klinken uit zijn keel, en trekken hiermee de aandacht van een man in de buurt. Zonder iets te zeggen pakt deze man de misselijke meneer bij de arm en dirigeert hem rustig maar moeizaam de trap af richting de stationshal. Of deze hulpverlener een vriend is of een op wraak beluste ontvoerder, is mij niet duidelijk. Hoe dan ook, misschien heeft hij deze man wel bespaard van een verwonding.

Niet lang hierna wordt mijn aandacht getrokken door twee mysterieuze mannen die de trap op komen. Met allebei een lange, stoffen jas en een bolhoed die zo een prop had kunnen zijn van een maffiafilm, komen ze erg spannend en belangrijk op mij over. De stilte op het perron resulteert in een overheersing van de stemmen van deze mannen, die zwaarder zijn dan ik ooit gehoord heb. De inhoud van hun conversatie is onhoorbaar. Waar zouden ze het over hebben? Over hun nieuwe opdracht als private investigator? Over hun bevel een belangrijke en corrupte politieke leider van het leven te beroven, om zo de samenleving te redden van haar onverbiddelijke doem? Of misschien praten ze wel over de voetbalwedstrijd van gisteren.

Af en toe laat ik mijn fantasie op zijn beloop. Misschien zorgt dit juist voor onduidelijkheid en angst, maar de spanning en sensatie die het oplevert houden het leven afwisselend en interessant. Hier draait het bij mij om. Variatie.


like
user_8c543c048ce3b708ad12b55c0ec316ea11041210_avatar

Views

0

pen icon

Raymond Taams

Likeability of 5

Zoete wraak op Barry Atsma

GISTEREN

“Kijk, jouw man hangt er ook tussen, net als die ex van mij”, zeg ik tegen de vriendin van de kunstenaar waarmee ik werk. We staan voor de ramen van de Duic-redactie, een lokale krant in Utrecht. Achter de ramen hangen alle voorpagina’s van de afgelopen drie jaar. De foto van de kunstenaar sierde de voorpagina in september 2017, wanneer de ex erin stond ben ik even vergeten.

“Wat is dat toch, dat sommige mannen minder knap worden naarmate ze ouder worden?”, wijst de vriendin naar een foto van Barry Atsma. Ik verkeer even in totale verwarring. “Hè, wat bedoel je? Vrouwen worden altijd helemaal wild van Barry Atsma, en mannen worden hoe ouder hoe knapper, zeggen ze. Geldt dat dan uitgerekend niet voor de knapste man van Nederland?”

“Ja”, houdt ze stug vol, “hij is duidelijk iets kaler dan vroeger en dat is heel onaantrekkelijk, zo’n kalende man.” Meteen denk ik terug aan de avond, jaren terug, in een bioscoop in Breda. Er was een Ladies Night georganiseerd met alleen maar vrouwenfilms. Barry Atsma speelde in één van die films en kwam ter promotie daarvan hoogstpersoonlijk langs. In de hele bioscoop bevonden zich welgeteld vijf mannen, allen aan het werk, waaronder ik.

Toen kwam Barry binnen. Nog nooit heb ik me zo vernederd gevoeld. Honderden starende vrouwenogen, alleen maar naar hem. Werkelijk niemand keek naar mij en mijn vier medeslachtoffers. Maanden ben ik er kapot van geweest, maar nu ruik ik wraak.

“Dus… dus wacht even, je bedoelt… het zou dus kunnen..”, stamel ik in steeds grotere staat van opwinding tegen de vriendin van de kunstenaar. “Het zou dus heel goed mogelijk zijn dat ik, als ik mijn volle bos haar tenminste houd, op mijn zestigste veel en veel knapper ben dan Barry Atsma?” Bijna hijgend pers ik die laatste woorden eruit. Ik heb het ondertussen vreselijk warm gekregen. Mijn bloed kookt, zo hoog zit het me blijkbaar nog steeds van die Ladies Night -voor mij Horror Night- in Breda.

“Ja hoor, dat kan makkelijk”, is het antwoord. Onmiddellijk neem ik me voor om een acteercarrière te starten. En dan maar hopen dat ik een ster word op het witte doek. En dat er dan nog een keer zo’n Ladies Night wordt georganiseerd. En dat Barry intussen zijn hele vermogen heeft vergokt en een bijbaantje in de bioscoop nodig heeft. ‘Zoete Wraak’, zal de film heten waarin ik speel.


love
user_f59965db65dce70a9e85268621fba7d323fa0a75_avatar

Views

0

pen icon

Mike Bodde

Likeability of 6

Houtskool eten!

GISTEREN

Wil je een hamburger of een speklapje? nee dank u, doet u mij maar een stukje houtskool van de bodem. wel even laten afkoelen anders verbrand je je bek!

Maar even serieus wie heeft dit in Gods naam als eerste uitgeprobeerd. Was het een dronken man die zoon honger had en dacht Dat stuk houtskool ziet er smakelijk uit laat ik daar eens een hapje van nemen. Of was het weer eens zoon ‘food blogger’ die dacht dat is vast goed voor mij, want dat kan toch nooit slecht zijn?

In ieder geval ik pas, doe mij dan toch maar gewoon iets wat nog niet verbrand is.
Maar heel veel mensen volgen dit soort ‘food bloggers’ want zoon meisje heeft daar vast verstand van. Niet omdat ze een opleiding tot voedingsdeskundige heeft gevolgd, nee omdat ze een insta account heeft met duizenden volgers. Maar ze is ook erg slank en ze ziet er erg gezond uit.

Ik denk dat als zoon ‘food blogger’ zou zegen, “eet elke dag uw eigen ontlasting” dat er een hoop idioten zijn die dat nog gaan doen ook.

Ze bedoelen natuurlijk ook niet echte houtskool zoals de blokken die je in de BBQ gooit maar Actieve kool dit zou giftige stoffen in het lichaam laten verdwijnen. Maar aan de andere kant hoor je mensen die wel studies gevolgd hebben en dan ook wetenschappers en of doctoren zijn, zei roepen dan weer dat je hiervan vitamine tekort krijgt en dat dit echt erg ongezond is.
Dus ja wie moet ik dan geloven een voedsel goeroe met een insta account of een wetenschap of doctor die hier jaren voor gestudeerd heeft.

Nou ik neem toch liever die hamburger of dat speklapje. En voor de gene die al die troep gaan eten die geadviseerd word door food bloggers,  eet smakelijk.


lollikelove
user_f85736dbc2f17ec5754e130abd1360939d4bc364_avataruser_8c676d82091697b1e64218dde747010b1d2ef859_avataruser_365b70531ff058af37a90845449c2f1a69a1dfb0_avatar

+3


Views

0

pen icon

Angela Bek

Likeability of 7

Is het al tijd voor de ‘oma look’?

GISTEREN

Deze fascinerende vraag kwam onlangs in me op. Met de (in mijn ogen) échte oma look bedoel ik natuurlijk het befaamde grijze korte krullenkoppie, aangebracht door een watergolf of permanentje waardoor het wel een week in model zit (voordeel!). De wangetjes versiert met couperose en her en der een grote moedervlek in het gezicht. Gekleed in een kreukelvrij blousje van polyester op een (bij voorkeur beige) pantalonachtige broek. De opgezwollen voetjes gestoken in een degelijk paar bruin leren instappertjes voorzien van franjes. O ja en laten we de huidkleurige steunkousen niet vergeten.

....Maar wanneer ben je hier als vrouw klaar voor? Komt het besluit om je te ver-oma’en voort uit een hormonale verandering? Wordt de vraag: ,,en denk jij al na over je verouderingstransfomatie’’ je iets te vaak gesteld de laatste tijd? Of kijk je op een dag eens echt goed in de spiegel en kom je tot de ontdekking dat je na enkel wat minuscule doch rigoureuze uiterlijke aanpassingen eigenlijk al aardig in de buurt bent van deze look?

Misschien groeit er wel in een ieder van ons het verlangen naar dagelijkse rust en regelmaat, shotjes jenever wegtikken en het faken van dementie. Het kan ook zijn dat je op veel te jonge leeftijd bewust kiest voor deze doch ietwat muffige look...gewoon uit pure luiheid en gebrek aan levenslust.
Zo reis je voortaan in ieder geval een stuk comfortabeler met het OV! Om het nog wat aan te dikken heb je een ander loopje ontwikkeld waardoor je inmiddels ook zelf bent gaan geloven in die zogenaamde heupslijtage van je. Toch heerlijk die bekommeringen van de buren? Boodschappen til je nauwelijks nog zelf en ook de zwaardere huishoudelijke taken worden wekelijks voor je uitgevoerd.

Mijn moeder (70) heeft overigens nog steeds geen behoefte om deze overgang aan te gaan. Gelukkig maar! Ik zie al voor me dat we eeuwig gehoorapparaatjes shoppen, uren voor de haringkraam hangen en bij thuiskomst een keteltje1 wegtikken. Liever nog even niet!

Dus dames, er komt misschien voor jou wel een dag waarop je het dappere besluit neemt om de verfkwast enkel nog te gebruiken om de ovenschaal mee in te vetten. Één bezoekje aan de kapper en voila! Nederland is weer een oma rijker! You rock, you rule! Go ladies!


likelovelol
user_1922b9dc621fb8494981c3ba6d1729558dda0570_avataruser_329be10eeec3154cfae30d4e528b84860bb092ac_avataruser_aae0632c61a01eeee101f63b9ac6b4559ba1709f_avatar

+6


Views

0

pen icon

Hilde Kema

Zo.

GISTEREN

Straks, als alles anders is, dan moet je eens kijken.
Er gaat veel veranderen, let maar op!

Het nadeel van dergelijke uitspraken is, dat ze doen vermoeden dat omwentelingen moeiteloos zijn.
Wanneer hardop uitgesproken door een ander, gaan mijn nekharen overeind staan.
Wanneer stilletjes kabbelend in mijn hoofd, verteder ik mezelf in mijn optimisme.
Ik regel het even, geen probleem.
In werkelijkheid kost het 4 e-mails, 24 gesprekken, menig vreetbui en anderhalf uur slapeloosheid.

Vroeger dacht ik dat alles me aan zou komen waaien, zolang ik het juiste gewicht had.
Wat de weegschaal precies moest zeggen weet ik niet.
Vroeger zou ik zwaarte de schuld geven van bepaalde omstandigheden waar ik me helaas niet in bevindt.
Misschien toch het vedergewicht zien te bereiken, al zal ik dan minder bestand zijn tegen onvermijdelijke stoten.
Dom om te denken dat vechten niet mooi kan zijn.

Over een tijdje zal ik in een andere omgeving vertoeven.
Een gemeenschap, omringt door oude bomen en schapen. Wat dat betreft niet erg veel verandering dus.
Dromen over de tuin, ook juist als ik wakker lig.
Terwijl ik mezelf al helemaal zie zitten in de nieuwe loungeset, beginnen mijn tenen te protesteren.
Dubbelgevouwen en verkrampt herinneren ze me aan mijn huidige uitzoekklus.

Tussen de dozen en keurig gesorteerde stapels vind ik mezelf, vrij grappig.
Oude schriftjes onthullen mijn grootse plannen, en tegelijkertijd tonen ze mijn onkunde.
Collegeblokken vol mislukte tekeningen, verlaten agenda's en halve liedjes.
Echter neem ik geen afscheid, het is wie ik ben.

Even studeren, een carrière opbouwen en gezond leven.
Stadse elegantie, een stevige vriendengroep en goede gesprekken.
Muzikaal onderlegd en nonchalante vlinderen binnen een gewichtig netwerk.
Kinderlijk eenvoudig, en hoewel alles tegen heeft gezeten, vertik ik het los te laten. Soms.

Als ik de zon mijn blote voeten voel verwarmen, en ik me bewust ben van het ontbreken van pedicure-tijd,
komen er gedachten omhoog die me terugbrengen naar de eerste dag van een studie.
Een nieuwe stapel schriften, en een dure pen, want ik zal veel gaan schrijven.
Wat ben ik volwassen geworden onderweg, vroeger had ik maling aan de staat van mijn nagels en was er zeer weinig eelt weg te vijlen.
Mijn voeten zelf zijn echter niet veranderd, tenminste, niet permanent.
Nog steeds stap ik in nieuwe avonturen met de overtuiging er iets wonderlijks van te maken.
Stap voor stap kom ik daadwerkelijk op plaatsen, of ze nu vlakbij gestelde doelen liggen of nieuwe plannen vragen.


Views

0