Lezerscolumn

pen icon

Anne Gordijn

Likeability of 5

Het pijnlijkste lichtpuntje

15 NOV 2017

Kauwend op mijn boterham met pindakaas kijk ik naar beneden. Een stukje brood heeft zich losgemaakt van mijn maaltijd en ligt nu op de tafel voor mij. Ik pak de kruimel tussen mijn duim en wijsvinger. Zo klein ongeveer. Zo klein is het stukje kanker op het strottenklepje van mijn vader. Zo klein, maar toch zo groot.
Mijn vader: het boegbeeld van gezondheid - voor zover dat bestaat – is opeens niet zo gezond meer. Dit verschrikkelijke gevoel wens ik niemand toe, maar toch ben ik erachter gekomen dat deze ziekte soms het pijnlijkste lichtpuntje van mijn dag kon zijn.

Bijvoorbeeld die keer dat mijn vader geen hap door zijn keel kon krijgen. Hij was net zo misselijk als die ene keer dat ik als achtjarige terugkwam van de kermis en net iets te vaak in de Octopus was geweest. Alleen bij hem kwam het door de chemotherapie. Het brak mijn hart om hem zo te zien liggen op de bank. Tot mijn moeder thuiskwam met een cake voor de visite. Toen kreeg hij opeens weer trek. Maar kwamen de slappe, doorgekookte sperziebonen op tafel? Dan verdween zijn trek spontaan.

Of die ene keer dat mijn moeder besloot haar leven volledig om te gooien. Ze ging stoppen met werken en een hond kopen. En dan de hele dag op het strand wandelen. Hele dagen. Met mijn vader natuurlijk. Dan zouden ze het huis verkopen en maanden in Italië doorbrengen. Geld hadden ze niet nodig.

Maar het grootste lichtpuntje was toch mijn kleine nichtje van drie. Die eeuwige naïviteit, altijd hoopvol, zich van geen kwaad bewust. “Ik heb mijn glitterschoenen aangetrokken, zo word je sneller beter”. En dan was alles goed. Er hoefde niets meer gezegd te worden.

Kanker is een hele nare ziekte. En elke keer dat we dachten gewonnen te hebben, stak hij zijn middelvinger naar ons op en liet ons weten dat het nog niet klaar was. Maar de ziekte is weg voor nu, ons gezin is sterker en positiever dan ooit. Misschien niet voor altijd, maar wel voor nu. En tot die tijd steek ik mijn middelvinger op naar die kankerziekte.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

love
user_20afbd9672dd2a1fff6fe2030416b6d9dad19453_avatar

Views

900+

pen icon

Clifford de Rouw

Likeability of 7

Ik ook met jou

18 SEP 2018

Ze liet haar hoofd rusten op het kussen. Ik drukte mijn lippen op haar schouder en snuffelde in haar hals. ‘Ik ben blij met je,’ zei ze zacht en ze keek me aan met haar heldere bruine ogen. Het waren de woorden waarvan ik niet wist dat ik ze ooit wilde horen, maar toen zij ze uitsprak wist ik het wel. Ik mompelde wat terug als een kleuter die zijn naam moest zeggen in de kring op zijn eerste schooldag. Sukkel die ik ben…
Ik schrijf me de pleuris en ben altijd op zoek naar mooie teksten, maar mijn vriendin kreeg het voor elkaar om precies de goede zin gewoon te zeggen. ‘Ik ben verliefd op je,’ zou op de een of andere manier ongemakkelijk gevoeld hebben. ‘Ik vind je leuk,’ zou de lading niet gedekt hebben en ‘ik hou van je,’ was te vroeg geweest. De woorden waren niet alleen goed gekozen, maar paste ook perfect in het moment en mijn vriendin sprak ze kalm uit alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Dat was het voor haar niet, dat weet ik, maar toch klonk het gemakkelijk en dat maakte het juist zo bijzonder.
‘Ik ben blij met je.’ De gehele dag liep ik ermee rond en naast dat ik er blij mee was ging ik steeds dieper over de zin nadenken. De conclusie: hopelijk worden deze woorden nog vaak uitgesproken want volgens mij is het de meest échte liefdesuiting die een mens kan doen. Tijd en ruimte zijn namelijk de dimensies die ons bij elkaar brengen, daardoor is het hier en nu het enige dat daadwerkelijk telt. Sommige mensen houden van iemand omdat ze vroeger op diegene verliefd waren, anderen hebben een relatie met iemand omdat ze hopen dat diegene nog gaat veranderen, maar mijn vriendin was blij met mij daar op dat moment. Natuurlijk zei ze dit naar aanleiding van onze eerste maanden samen, dat was de aanloop, maar met d’r hoofd op het kussen en mijn lippen op haar schouder besefte ze zich wat ze voelde en sprak ze zich uit. Het is nu natuurlijk aan mij om haar gevoel zo te houden. Laat ik daarom maar eens beginnen met fatsoenlijk te antwoorden: ‘ik ook met jou.’

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

lovelike
user_27681088f4c15bff59273188afc9ca47c803de0a_avataruser_7ef2ddbd09f704ec6355a98ea503e73b7381db26_avataruser_f5e5ae6d21fc495a78801d0007c3d43d25039be3_avatar

+11


Views

1k+

pen icon

Metro

Likeability of 7

Jouw column in de krant en op metronieuws.nl?

11 NOV 2017

Metro geniet vanaf 23 juli 2018 van de zomer. Er verschijnt dus even geen krant en de lezerscolumnwedstrijd ligt ook stil. Op 20 augustus ligt Metro weer in de bakken en kiezen we ook weer een winnende column. 

Ben jij een goede schrijver? Stuur je column in via onderstaande groene knop of klik hier. Om de column in te kunnen dienen moet je wel een account aanmaken. Dan kan via de homepage rechts onder het menu.

Onze redactie controleert jouw column binnen 48 uur en plaatst het online. Vervolgens kan het stemmen beginnen!

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelovedislike
user_0dc287e37917b90cd28ba7f7a210ff943da31425_avataruser_e286b4edc19514e1456dec7e4312fb544d1b7bb8_avataruser_91e0788e25404a510da04b8b32ffef6679321e65_avatar

+100


Views

9k+

pen icon

Stella Matula

Likeability of 6

Stoppen en doorslaan

20 SEP 2018

De avond ervoor raakte ik door mijn rookwaar heen, de eerste aanzet was gemaakt. Chagrijnig fietste ik naar de acupuncturist. Iedereen onderweg was strontvervelend, lelijk en dom. Bij binnenkomst kreeg ik allerlei intieme vragen op me afgevuurd. ‘Wat is je geboortedatum? Wat is je BSN-nummer?’ Wat de fuck, dacht ik. Maar ik zei het niet. Misschien moet ik mijn doe-het-nou-gewoon-meridiaan eens activeren. Omdat ik het niet persoonlijk wilde maken vertelde ik de man dat ik momenteel iedereen een lul vind inclusief mezelf.
Stoptober is sowieso een onbegrijpelijk initiatief. Oktober is wel de slechtste maand waarin je kunt beginnen met stoppen. Hallo, het is herfst. Daarna komt november, een dode maand waarin niets gebeurt buiten een paar vette zelfmoorden, de gebruikelijke moord- en doodslagen, gevolgd door december. Daar hoef ik al helemaal niets over te vertellen.

Ik moest met wat naalden in mijn lijf twintig minuten blijven liggen en vermaakte me met het volgen van een stofje aan het plafond. Het was zo’n stofje dat nog net vastzit met een onzichtbaar stofdraadje en bewoog op het ritme van organische muziek. Na die twintig minuten kreeg ik drie naaldjes in mijn rechteroor en mocht naar huis. Met die naaldjes in het oor kun je gewoon slapen, werd me verteld. Eentje helpt zelfs tegen het chagrijn. Ik slaap al minstens twintig jaar op mijn rechteroor. Dat vind ik nou eenmaal fijn en er is niemand die daar last van heeft. Geloof me, met naaldjes in je rechteroor kun je niet op je rechteroor slapen. Ik ging vroeg naar bed en was zo in de gelegenheid om mezelf de hele nacht te laten kwellen door die naaldjes en die ene mug. De naaldjes bevorderen het afvoeren van gif en als ik niet naar het toilet liep, naar de mug sloeg of een houding om in te slapen zocht sloeg ik de dekens van me af om ze even later weer te zoeken. De e-reader ging aan en uit, in de tussentijd ergerde ik me aan een slecht geschreven verhaal van een schrijver die ik voeger fantastisch vond.

Ik zal verder niemand vervelen met verhalen over een stressvol telefoongesprek van gisteravond, het maakte dat ik nog onaardiger dan normaal converseerde, mijn huilbui van vanmorgen tijdens het luisteren naar het journaal en de Ziggo-medewerker die ik aan de telefoon had en het moest ontgelden. Ik ben kapot. Maar ik rook al een dag niet.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

love
user_2b8decbf5f185b9605e7fa1ce5574616a2ba1cc6_avataruser_d6301bac6e2add45fd82b72cce1ae72602c1ed1d_avataruser_20bd84eac3032f0f4ca65373e6d221c0e14207c8_avatar

Views

300+

pen icon

Jill de Jong

Likeability of 7

Social (media) land?

20 SEP 2018

Het is maandagochtend. Door de drukte op het station constateer ik dat de zomervakantie weer voorbij is. Ik analyseer de mensen die op de trein staan te wachten op het perron aan de overkant. De meesten staan druk te tikken of te scrollen op hun kleine lichtgevende scherm en zijn voorzien van een lang draad met twee uiteinden die het schermpje verbindt met de oren. Een meisje, van ik schat een jaar of 16, trekt heel ongegeneerd een duckface en maakt een selfie. Ik zie dat een vrouw van hoog middelbare leeftijd probeert om haar onbegrip voor de getuite lippen en de gestrekte arm met het lichtgevende scherm in de hand, te verbergen. Ik kan mezelf ook behoorlijk plaatsvervangend genânt voelen als ik iemand een selfie zie maken, maar deze mevrouw zal helemaal niet begrijpen wat daar gaande is.

De trein is er. Gelukkig is er nog zitplek, maar ik zal toch naast een onbekende moeten gaan zitten vanwege de drukte. De meeste mensen staren naar hun telefoon en veroeren zich niet om de tas van de stoel te pakken. Een aantal gezichten kijkt op van hun scherm, maar geeft me een duidelijke blik die lijkt te zeggen ‘kom alsjeblieft niet hier zitten, ga alsjeblieft ergens anders zitten.’ Gevolgd door een semi-vriendelijke blik van een meisje die toch maar besluit haar tas van de stoel te halen, omdat ik haar blijf aanstaren totdat ze over gaat op actie. Gelukkig, ik zit in ieder geval. Als ik niet beter wist, zat ik in de stiltecoupé. Er wordt geen woord gewisseld en iedereen lijkt te verdrinken in zijn of haar telefoon. Stel je voor dat je een gesprek zou moeten voeren met een onbekende. Lijkt me ook mega ongemakkelijk.

Tijd om over te stappen. Als het eindstation in zicht komt, staat iedereen massaal op en begint zich naar de uitgang te wurmen. Volgensmij ben ik niet de enige die de overstap wil halen. In de volgende trein herhaalt zich het ritueel weer. Ik zoek naar een plekje om te zitten en deze keer haalt een man van, ik schat een jaar of 35, wat geïrriteerd zijn laptoptas van de stoel naast hem en kijkt weer op zijn telefoon. Gelukkig duurt deze rit vol ongemakkelijke blikken en stiltes nog maar 12 minuten.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelove
user_d63b972446c38c15c02e51f35bd12ea22258066d_avataruser_f25cd44222dfc16efa68b607c440ee7b87487908_avataruser_c54c2d3f80c4f3cae1c30c1ff5d6b141ba29fd21_avatar

+5


Views

100+

pen icon

Michael Polhuijs

Matrix Reloaded

19 SEP 2018

Wat is realiteit? Wij creëren realiteit zelf,
Wij maken zelf de dag gelukkig of ongelukkig
Wat haal je uit de dag, welke momenten denk je nog aan voor je gaat slapen? Alle mooie wonderen die er zijn of die paar 1 of 2 nare dingen die zijn gebeurd. Open je ogen en open je mind voor alle prachtige dingen die in de dag komen, zie ze niet als dagelijks ritueel of beschouw het niet als normaal.

Hoor jij sochtends de vogels nog fluiten? Ja en nee, je doet een waarneming, maar de volgende stap, wat doe je ermee? Vind je het normaal of kan je genieten van het moment. Filter de nare dingen eens uit een dag in plaats van alle prachtige dingen die de gehele dag jou brengt.

Creëer je eigen realiteit. Geluk vind je niet, geluk moet je kunnen zien.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

Views

73

pen icon

Richelle Wansing

De onderburen vanaf driehoog

19 SEP 2018

In plaats van langs auto's te lopen, passeerden voetgangers nu een collage van attributen. Al die zooi stond echter nog keurig op de stoep hoor, het was niet zo dat de onderburen een parkeerplek hadden ingepikt. Laten we zeggen dat zoiets op dat moment nog ondenkbaar leek. Het zandbakje, zo'n blauwe schelp die in de meeste gevallen sentimentele herinneringen oproept, werd vooralsnog op zijn plek gehouden door het gewicht van het zand, maar er lag al behoorlijk wat naast. Ook stond er een grote strandstoel en daarnaast, aan de ketting gelegd, de barbecue.
Aan de bebouwde zijde passeerden voetgangers het tafelstel, waarvan de zitbank keurig strak tegen het huis aanstond. Geen bank aan de overzijde, maar wel aan allebei de kopse zijden een stoel. De onderburen hadden er duidelijk rekening mee gehouden dat de stoep ook nog door mensen gebruikt zou worden.
‘Ja sorry, we hebben de boel een beetje volgebouwd, het is handiger als je even omloopt, dan hoef je niet over de zandbak te klauteren!’ Zo werd er nu gezegd als iemand toevallig op de verkeerde plek tussen de auto's doorstak en een moment van stilstaan nodig had om zich te beraadden wanneer daar ineens die zandbak opdoemde.
‘De enige reden waarom ze dat zeggen,’ wist oma te vertellen, ‘is omdat ik daar bijna languit op de stoep heb gelegen.’ Van schrik om de zandbak die er ineens stond was ze maar doorgestoten. Haar voet haakte achter de opstaande rand, maar op miraculeuze wijze had ze toch standgehouden.
‘U laat ons wel schrikken zeg,’ waren de onderburen opgesprongen.
‘Zet die rotzooi dan ook niet hier neer!’ Geschreeuwd, ze had het geschreeuwd.
‘Ik heb er echt wat van gezegd hoor,’ vertelde ze me later, ‘dit keer echt!’
Ik was het met haar eens, dit keer wel.
‘Nou, en nu merken die Tokkies de mensen ineens wel op, maar alleen dankzij mij he.’ Op driehoog kon oma het allemaal letterlijk horen, al wilde ze dat natuurlijk niet.
Bovendien kon oma ze nu ook nog eens ruiken, dat wilde ze al helemaal niet. De eerste keer had ze gedacht dat er een heuse brand was en had ze in paniek uit het raam gekeken, recht in het bouwvakkersdecolleté van ‘meneer’. Dat deed ze dus nooit meer! Maar ze wist nu wel wat er aan de hand was daarbeneden. ‘Die vieze crematielucht van zwartgeblakerd vlees, moest dat nou?’

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

Views

71

pen icon

Monique Louis

Likeability of 6

Sentimenteel

19 SEP 2018

Somber tuur ik in de verte, in de hoop een geel stipje te ontwaren. Ik sta op het perron te wachten op de trein van Maarssen naar Utrecht. Ongeduldig klik ik met mijn hak op de grond. Mijn gedachten zijn bij mijn zoon die vanochtend snikte dat hij niet naar de buitenschoolse opvang wilde. Zijn verdriet voelde zo hartverscheurend dat ik op mijn werk aangekomen, besloot om hem die dag eerder op te halen. Ruim een uur reizen, zit er tussen hem en mij op werkdagen. Ook mijn moeder doemt op in mijn gedachten. Als het haar maar lukt om zelf te plassen zonder dat verdomde slangetje. Ik voel een knoop in mijn maag. Als mijn vader er nog was geweest, had hij haar tot steun kunnen zijn.
Ik draai me om en zie de boot die over het Amsterdam- Rijnkanaal komt aanvaren. Een welkome afleiding die me uit mijn gepeins trekt. Het is een brede platte boot, een containerschip. Mooi gezicht die heldere blauwe en groene kleuren, hier en daar wat rood. Ik kijk naar de namen op de boot. De combinatie van de namen treft me. Hans - Nico staat erop. Mijn overleden vader heette Hans, zijn broer uit Australië, ook helaas al overleden, heette Nico.
Mijn lichaam gloeit van mijn kruin tot aan mijn voeten. Ik voel de verbinding. De boot staat voor mijn vriend, het kind van schippers die de eerste jaren van zijn leven op een boot heeft gewoond. Sinds ik hem ken kijk ik met andere ogen naar iedere boot die langs vaart. Dan de bezorgdheid voor mijn kind en mijn moeder. De namen op de boot symboliseren de steun van twee mannen, die als uit de hemel gezonden mij even laten weten dat ik niet alleen ben maar dat zij er weet van hebben. In gedachten zie ik ze voor me. Met een lach op het gezicht en een biertje in de hand. Fijn dat ze elkaar gevonden hebben. Ik draai me om en zie als in een mist de trein aankomen. Een vreselijk sentimentele trut ben ik af en toe. Maar ik voel me een stuk beter.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelove
user_8cdbce5db9dd2b10b48ff662799b6c9825cac619_avataruser_ba9fbcb633be4a44b2c6942c720221dafaea4398_avatar

Views

100+

pen icon

Amée Zoutberg

Likeability of 6

Waarom moet alles toch zo romantisch?

19 SEP 2018

En nee, ik heb het hier niet over rozenblaadjes en hartverwarmend tongen. Naar mijn mening zien we eigenlijk nauwelijks nog hoe de wereld écht in elkaar steekt. De roze bril gaat tegenwoordig zo vaak op dat we het zelf al niet meer doorhebben. Daarnaast ziet bijna niemand in dat dit filter meer kwaads dan goeds veroorzaakt.

Men neme bijvoorbeeld de bio-industrie. Disney is er al bijna 100 jaar een kampioen in. Miljarden mensen genieten elk jaar van de lieflijke avonturen van vermenselijkte diertjes. We vinden het prachtig: een perfecte ideale wereld waarin alles dat kruipt, vliegt en zwemt gewoon lekker z’n ding kan doen. Tegelijkertijd creperen achter gesloten staldeuren hónderden miljoenen van diezelfde lieve, leuke dieren. Ik wil ook weer niet zeggen dat je nooit meer frikandellen-met-friet mag gaan halen. Maar dat hypocriete gezeik over vooral niet willen zien waar je bontjas of kipkluifje nou eigenlijk vandaan komt, kan ik niet meer door m’n strot krijgen. We lijken de realiteit meer dan een beetje kwijt.

Het gaat nog verder dan dat. Zakenvrouwen doen alsof ze rondspartelen op een yogamat de hemel vinden. Zelfbewuste mannen proberen uit alle macht hun stoere baard te laten uitgroeien. Dat moet ook allemaal, wil je de eerste de beste ‘influencer’ geloven. Iedere 14-jarige is op Instagram een modelletje. Sta je überhaupt nog wel stil bij wat je zelf wilt, of geef je meer om het perfecte plaatje? Een beetje pijn en lelijkheid toegeven doet wonderen. Aan de trendy roze bril hangt naar mijn mening een duur prijskaartje. En net zoals bij Supreme of MAC lijkt iedereen ‘m tóch te willen hebben.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

love
user_e162838874b96852ba4ac409e7f1d55bfe6c87f0_avataruser_27e0c089243cbff991e3b6f87c31003920d71fc7_avataruser_2609df1ab43a1fe6ea3adcd77590ae0518d972ed_avatar

+2


Views

300+

pen icon

Elise Bijl

Likeability of 7

In welke tunnelvisie leef jij?

19 SEP 2018

Welke waarheid ken ik? Online en offline vergaar ik socialmediaposts over gelukkig kijkende – lijkende- mensen, nieuwsberichten over schreeuwende demonstranten en koetjes en kalfjes tijdens de koffie. Waar worden mijn interesses, meningen en standpunten door gevoed? Eet ik altijd het bekende of trap ik tegen het onbekende? De manier waarop en wát ik communiceer, mijn invalshoek, wordt bepaald door mijzelf. Ik draai rond in een bubbel van eigen huis en tuin en wellicht wacht ik wel totdat deze knapt. Of is dit een vicieuze cirkel die geen einde kent?

Zijn wij onszelf bewust van het beeld dat we hebben? Ik doorloop het leven en wandel door de alledaagse dingen zonder overal bij stil te staan. Elk gesprek dat ik voer, kan van invloed zijn op mijn persoonlijke visie van het leven, de politiek. Of dit nu met mijn zusje is die dezelfde opvoeding heeft genoten of met die collega die iedere dag soortgelijke werkzaamheden uitvoert. Ik focus me zelden op alles wat ik zie en hoor maar vlieg vaak op de automatische piloot. Door hoogte te hebben – krijgen - van deze sleur zou ik juist het vogelperspectief eens moeten aannemen om een overkoepelend beeld van een situatie te verkrijgen.

Door selectief te luisteren naar verhalen, nieuws en personen die mijn aandacht trekken, vorm ik op mijn beurt weer een mening over deze bewoordingen. Tevens is de content die ik tot mij neem wederom gebaseerd op dat eigen perspectief. Mijn beeld wordt gecreëerd door wat ik zie op straat, zit-familieverjaardagen of mijn gepersonaliseerde tijdlijn op sociale media. Of door wat ik - bewust of onbewust - wil zien. Eigen invalshoeken worden continu gecreëerd en onwaarheden liggen op de loer. En zo mis ik wat er aan het einde van de straat gebeurt.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelove
user_00f9a67b8b9398b16e2349e97556817c5873e6e9_avataruser_2940acbb44d6de56b20f455740a59467b08ae58a_avataruser_a8cff5dcb418d0e1a83de5899f1a0ada96de4011_avatar

+29


Views

300+

pen icon

Michiel Geurtse

Likeability of 6

Gesponsorde influencers. Geloofwaardig?

19 SEP 2018

Zie mij in een strak sportbroekje gefotografeerd staan! Met mijn sexy lijf en lekkere billen. Ook kopen? Gebruik mijn kortingscode.
Dit soort kreten zie ik meer en meer voorbijkomen op sociale media. Vooral op Instagram. Bedrijven zoeken steeds meer de “gewone” mens op om ze te verleiden tot het maken van reclame voor hun product. Hoe vaak ik al niet een mail of privé berichtje heb gehad van bedrijven om mij te verleiden met mijn “geweldige site waarop ik blog!” Of ik dan hun matrassen wil testen of hoeslakens.
Hadden al die bedrijven die mij het paradijs beloven echt op mijn site gekeken, dan hadden ze geweten dat ik een columnist ben en geen blogger en het laatste wat je dan doet is promoten voor kul-artikelen.
Toch zie ik het fenomeen meer en meer verschijnen. Een mede Instagrammer mailde me onlangs dat ze een niet te weigeren sponsoring kon krijgen om blikken vis in haar foodblog te promoten. Het enige wat ze moest doen, was eens per maand zo’n blik kattenvoer… euh… tonijn te testen en daar iets over te schrijven. Dan mocht er uiteraard geen reclame gemaakt worden voor de concurrent. Gelukkig was mijn mede Instagrammer zo slim om door te vragen. Het bleek al snel dat het vooral voor het bedrijf lucratief was. Aangezien ze zelf die blikken pruttel met een kleine korting moest kopen, lees: betalen. Daarnaast ook nog even de promotie zou moeten doen op Instagram. Lees: al het werk voor dat blikken bedrijf. Zij had al snel door dat je dan als foodblogger niet echt objectief bent en vooral heel erg dief van je eigen portemonnee. Nog maar te zwijgen hoe je in godsnaam blikken kattenvoer als natuurlijk verantwoord gaat verkopen.
Deze moderne encyclopedieverkopers zijn mij dan ook een doorn in het oog. Vroeger kwamen ze aan je deur. Irritante energieleveranciers doen dit trouwens nog steeds. Bellen ze je op om geheel vrijblijvend bij je langs te komen. Yeah right! Voor je het weet,* zit je met zo’n imitatie Jehova getuige aan jou zelf betaalde koffie allerlei onzin energiecontracten af te sluiten. Houd je rug recht,* mensen, en hang de telefoon op als je een intimiderende vrouw aan de lijn krijgt om je zo’n agent aan te smeren!
De nieuwe mode is dus om foodbloggers, fitgirls, fitnessboys of andere mensen die ”inspireren” te misbruiken voor reclame. Uiteraard krijgen zij maar liefst 10% van de winst mee en hebben ze heel veel “exposure”. Terwijl ik alleen maar kan denken aan die ene legendarische voetbalquote:
Zijn we er toch weer ingetuind!

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelove
user_8b06fb1162687aab9f1af3c840a9705a4407b4d7_avataruser_490cc2d4f5e4de2b6ec1353d4880c9c9da846430_avatar

Views

100+

pen icon

Berry Black

Likeability of 5

Zwanger!

18 SEP 2018

Daar sta je dan, kijkend naar het staafje waar zojuist overheen geplast is. De laatste keer dat ik zo aandachtig keek naar een ondergeplast iets betrof het een kwallenbeet. Mijn vriendin keek met dezelfde aandacht naar de zwangerschapstest en vervolgens naar de kwal die daar de oorzaak van was.

‘3+’ gaf het schermpje aan. ‘Dat is de leeftijd van het kind bij de geboorte’ suggereerde ik. Maar volgens de handleiding is dat getal het aantal geschatte weken dat mijn vriendin al zwanger is. ‘We worden ouders…’ fluisterde mijn vriendin. Daarbij knuffelde ze mij, waarbij ik besloot niet te vragen of ze haar handen wel had gewassen na het plassen.

Vervolgens gingen we op weg naar de naaste familie om het blijde nieuws te vertellen. (Vreemd eigenlijk dat het kennelijk acceptabel is om met een ondergeplast staafje rond te lopen, maar dat ik als kind wel altijd gezeur kreeg als ik mijn broek in de was gooide met snotlappen in de zak).

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_ba9fbcb633be4a44b2c6942c720221dafaea4398_avatar

Views

400+

pen icon

Andre Hendriks

Dijkhof niet katholiek, wel sociaal

18 SEP 2018

Klaas Dijkhof vestigt daags voor Prinsjesdag alle aandacht op zich door bekend te maken dat hij de katholieke kerk wenst te verlaten. Want kijk, als kardinaal Eijk de toekomstige man van de VVD “kleinzielig” noemt gaat hij te ver. Dat pikt Klaas niet. En dus gaat hij de kerk verlaten. Maar dat niet alleen. Hij schrijft ook nog op waarom en zet die brief op het internet. Transparant zoals dat een VVD-er betaamt.
Dijkhof voelt zich vervreemd van de kerk omdat deze zich blind staart op regels. Er wordt te weinig geluisterd naar de echte behoefte van mensen en veel mensen worden buitengesloten.
Een doorn in Dijkhof’s oog is ook dat de kardinaal en zijn kerk zich hebben gespecialiseerd in het verjagen van veel goed liefhebbend en sociaal volk.

Deze kritiek van een VVD-er is opmerkelijk. Bovenstaande beleid vertoont toch aardig wat overeenkomsten met het VVD beleid.
Het grondpersoneel van de katholieke kerk handelt helaas niet altijd zoals men mag verwachten. Maar ook dat is bij de VVD een bepaald niet onbekend gegeven.

Klaas Dijkhof vestigde voor de zomer alle aandacht op zich door hardop na te denken over mensen in de bijstand. Die bijstandsuitkering zou omlaag moeten, vond hij. En als dan de uitkeringsgerechtigde bijvoorbeeld een sollicitatie brief in de Nederlandse taal ging leren schrijven, kon de uitkering weer wat hoger worden.
Hieruit werd duidelijk dat Nederlanders in de bijstand enig voorrecht zouden gaan genieten. Hoewel men bij de VVD altijd wel het idee zal houden dat bijstandsuitkeringen zonde van al dat zuur verdiende geld is.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

Views

200+

pen icon

Julia Kroonen

In de spotlights?

17 SEP 2018

Iedereen zal het vast ooit hebben gemaakt: je wil met de trein naar huis rijden en opeens rijdt er geen enkele trein meer richting jouw gewenste station. Dit overkwam mij vandaag dus ook.

Na een lange dag school te hebben gehad, had ik het wel weer gezien in ’s-Hertogenbosch. Tot mijn grote schrik reden er geen treinen meer richting station Boxtel. Nouja, dan maar via Eindhoven een grote omweg maken. Met een beetje proppen paste ik nog net tussen de menigte in de trein. Tegen de deuren aan geduwd vertrokken we dan uiteindelijk richting station Eindhoven. Je kunt een hekel hebben aan zo’n rit, maar eigenlijk is zoiets best gezellig. Zo maakte ik dus ook eventjes een praatje met een meisje die naast mij stond. Nou, dat ging niet helemaal zoals gepland. Totaal niet zelfs.

‘’Hey, jij moet toch ook naar station Boxtel?’’, zei ze. Dat ze dat weet, dat is raar, denk ik. Maar goed, misschien was het een wilde gok. Ik dacht er verder niet over na en ging erop in. ‘’Jazeker! Zit jij ook in ’s-Hertogenbosch op school?’’ ‘’Ja! Jij ook toch? Wat doe jij eigenlijk?’’ Waarop ik antwoordde dat ik Fotografie deed. ‘’Oh wauw, dat vind ik nou echt bij jou passen! Julia, jij hebt altijd zulke mooie plaatjes op Instagram staan!’’ Ja, toen schrok ik toch even. Leuk, al die volgers, maar ik kende haar helemaal niet. Ik wist haar naam niet eens. Toch wist zij aanzienlijk veel van mij. Zo zei ze namelijk vervolgens nog: ‘’Ja jij hebt HAVO gedaan toch? Ik vmbo.’’ Bizar. Tot slot vroeg ik haar nog of zij altijd op het zelfde tijdstip als ik de trein pak in de ochtend, aangezien we op dezelfde tijd op dezelfde school moeten zijn. Hierop antwoordde ze: ‘’Ja, dat klopt. Ik zie jou ook elke ochtend staan! Maar ja, ik dacht jij kent mij vast niet, dus ik zal maar niks tegen je zeggen. Maar echt, ik zie je elke ochtend in de trein.’’

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

Views

87

pen icon

Wieke Romijnders

Likeability of 6

De toegift

17 SEP 2018

Een groep mannen die samen zeemansliederen zingen, wordt een shantykoor genoemd. Ik moet zeggen; ik hou d’r niet van. Ik heb wel wat beters te doen dan naar het gebalk van een groep oude mannen luisteren. Althans, zo dacht ik er een maand geleden nog over. Meningen kunnen veranderen.

Het begon allemaal met een onschuldige avondwandeling, samen met mijn broer. We liepen door de straten in het centrum van Bergen op Zoom toen we vanuit een raam boven een café zeemansliederen hoorden komen, gezongen door een shantykoor. We bleven even staan deden een applausje toen hun lied was afgelopen. Dat applaus werd zeer gewaardeerd want al gauw hingen er twee mannen uit het raam die riepen dat we wel even naar boven mochten komen voor een toegift.

Zonder na te denken lapten we onze opvoeding aan onze laars en liepen we vol goede moed bij volkomen vreemdelingen naar binnen. Sorry pap en mam. Halverwege de trap stelde ik me voor wat we zouden aantreffen; oude mannen die lekker uit de maat met een tamboerijn zwaaiden en nog oudere mannen die hun ogenschijnlijke laatste adem uitbliezen op een mondharmonica. ‘Maak me gek’ dacht ik.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

love
user_522c1cc5620b394745440bb67610e3af48881946_avataruser_842a9129d4a9bb0e7fd08bb002fe5958d9ff84bb_avataruser_f83181b7972d5796f6d5457eb093a2725455e130_avatar

Views

1k+

pen icon

Lilly Sikkema

Likeability of 5

De hoed doet goed

17 SEP 2018

Het valt me op dat wij ons als reiziger gedragen als 'eenling'. We zitten graag alleen op een tweezits, hebben allemaal haast en staren uren naar sociale media. Onbewust maak ik vaak onderdeel uit van dit tafereel: een trein vind ik vol wanneer er geen enkele tweezits meer vrij is, ik loop rond alsof ik ontzettende haast heb en wanneer ik alleen reis ben ik te veel gericht op mijn telefoon in plaats van mijn omgeving. Vandaag was anders.

Op weg naar een verjaardag ging ik, met de intentie een eenling te zijn, richting de trein. Ik had weinig bagage, enkel een gigantisch grote Mexicaanse hoed. Het cadeau voor de feestneus van de avond. Op het perron had ik direct aanspraak. Twee mannen lachten vriendelijk en maakten de opmerking: "wat een mooie hoed zeg". Ik glimlachte terug en bedankte. Ook in de trein waren er veel vriendelijke gezichten, alsof iedereen in de coupe een beetje feest had met mij. Gedeelde feestvreugde.

In de boekenwinkel op het station kocht ik nog snel een verjaardagskaart. In de rij voor de kassa sprak een oude mevrouw van rond de 80 mij aan: "wat een mooie hoed zeg, dat doet mij denken aan mijn vakantie". Ik vraag nieuwsgierig naar deze vakantie, was deze oude mevrouw nog naar Mexico geweest?! Nee het deed haar denken aan haar vakantie in Ponypark Slagharen, waar je bij de bingo ook van die mooie hoeden kon winnen. Ik kletste wat met deze lieve mevrouw voordat ik verder ging. Ook op het vervolg van de reis kreeg ik reacties, zelfs een mevrouw die op de fiets vanaf de andere kant van de straat riep: “waar gaat die hoed naartoe?”

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_b08fec52f33fac8015f5193521b5a32fd9058cc1_avatar

Views

97

pen icon

Diderica van Thes

Likeability of 6

Sanitaire stop

17 SEP 2018

Ik moet plassen. Shit! Dat vierde kopje koffie had ik dus toch niet moeten nemen. Preventief plassen heeft blijkbaar ook niet geholpen. In de treincoupé speur ik naar het verlossende pijltje met daarbij de letters WC. Ik zie het zo gauw niet. Hou ik het nog vol? Ik check de reisplanner: nog ruim een uur naar Amersfoort. Moet lukken.
Ik heb er altijd zo’n hekel aan om in de trein het toilet te bezoeken. Alleen als de nood erg hoog is kan ik me over die weerzin heen zetten. Zouden meer mensen daar last van hebben? Al die ogen die je aanstaren terwijl je zwabberend door de slingerende wagon je een weg baant naar het meest onfrisse compartiment? Wat is daar eigenlijk erg aan? We moeten toch allemaal naar de plee? Zelfs Koningin Máxima.
Het wordt nu wel erg nijpend, ik check nogmaals de reisplanner. Misschien kan ik op station Amersfoort….? Nee, ik heb daar vijf minuten overstaptijd en met mijn kippige oriëntatie vermogen heb ik die volle vijf minuten nodig om de juiste bushalte te vinden. En te laat komen vind ik nog erger.
Ik kijk eens om me heen, het is trouwens wel lekker stil, dat heb je niet vaak in de stiltecoupé. In mijn hoofd is het echter een drukte van belang en ik nader het punt van no-return.
Kom op zeg, spreek ik mezelf inwendig toe, vooruit met de geit! In de wetenschap dat ik nog minstens veertig minuten te gaan heb pak ik zuchtend mijn tas en sta op. Nu zie ik de WC-aanduiding wel. Mensen kijken op van hun schermpjes als ik voorbij zwalk. Gelukkig hoef ik niet de hele trein door en staat de wc-deur al uitnodigend open. Het stinkt er niet eens, ook al kleven er diarree resten aan de roestvrijstalen pot. Ondanks even voorspoelen blijft de boel helaas plakken. Nu ik echter zover ben laat ik me nergens meer door weerhouden. Met één druk op de knop gaat de deur dicht en opgelucht ga ik zitten.
Na gedane zaken loop ik opgetogen terug naar mijn plekje. Iedereen kijkt naar me. Jammer dan!
Op station Amersfoort loop ik langs het stationstoilet. Er staat een rij van vier. Twee jongens herken ik, die zaten bij mij in de wagon. Schijtlijsters?
Bevrijd en mooi op tijd kom ik even later aan op mijn werkafspraak.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_102ece100ecf61702fa70d32da3ae34b2df56153_avataruser_342d9a20e2845f2b07ef2b4031a2cffef2b26f34_avataruser_69513ca126ce09384cd24526d04b99fdbdded77b_avatar

+3


Views

100+

pen icon

Chantal van Veen

Likeability of 5

De gevolgen van een bouwvakkersoutfit

17 SEP 2018

Maar meneer, deze armbanden zijn heel duur. Dat was de reactie die mijn vader kreeg toen hij zijn vrouw wilde verrassen met een mooi sieraad. Waarom de winkelmedewerkster dacht dat mijn vader deze armband niet kon betalen? Hij was direct uit zijn werk langs de winkel gegaan en had daarom zijn werkkleding, in zijn geval een witte schilderboek vol met verfvlekken, nog aan.

Deze winkelmedewerkster dacht te kunnen inschatten hoeveel geld iemand op zijn bankrekening heeft door een blik te werpen op de kleding die iemand draagt. Helaas, zo werkt het niet. De kleding van een schilder mag dan afzichtelijk zijn (hier moet ik de winkelmedewerkster gelijk in geven) maar is het nu echt nodig om hierom je klanten te beledigen? Ik denk het niet.

Deze winkelmedewerkster is natuurlijk niet de enige die zich hier schuldig aan maakt. Wie echt een award verdienen voor het beledigen van klanten, zijn autodealers. Die doen niet eens de moeite om een snauw te geven maar negeren je gewoon volledig wanneer je in je bouwvakkersoutfit een BMW wilt aanschaffen. Je moet tenslotte in driedelig pak komen om een begroeting, kopje koffie of een proefrit te verdienen.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

love
user_5d6d05581a8d6014a22cf66b6ee9be0ccd0bbea3_avatar

Views

100+

pen icon

Joke van Zijl

Likeability of 6

ALCOHOL (deel 1)

17 SEP 2018

Heb je een feestje? Nodig me uit! Ik ben sociaal, hou van gezelligheid, kan verschrikkelijk lachen, goed luisteren, kan genieten van het plezier van anderen en heb zelf ook graag lol. Daar heb ik beslist geen alcohol voor nodig!
Een van de vele gesprekken:
‘Wat wil je drinken?’-‘Een tonic graag.’-‘Geen lekker wijntje?’-‘Nee, dank je. Ik drink geen alcohol.’-‘Wat ongezellig!’-‘Waarom is dat nu ongezellig?’ Ik trek mijn wenkbrauwen op en voeg toe: ‘Ik lust geen alcohol.’-‘Ook niet als het een beetje aangelengd wordt met water? Dan..eh..doe ik er gewoon water bij hoor!’-‘Nee, ik drink geen alcohol. Niet met en niet zonder water! Ik zei net toch: Ik lust het niet!’-‘Wijn moet je léren drinken. Je gaat het steeds lekkerder vinden. Dan..eh zou je het beste kunnen beginnen met..’-‘Waarom zou ik iets willen leren drinken dat ik niet lust?’-‘Voor de sfeer! Je wordt er een beetje losser van en het is gezelliger, toch?’-‘Voor wie is het gezelliger? Is het gezellig als ik jou iets laat drinken wat jij niet lust? Wat lust je bv echt niet. Noem eens iets! Nou..?’-‘Eh..Tomatensap.’-‘Zal ik dan nu blijven zeuren hoe lekker tomatensap is?’-‘Oké, Oké.. ik haal tonic.’
Geen leuk gesprek. Ik weet het. Het vuur ging doven.
Kon me niet schelen. ik was nergens op uit.
Ik kan er niets aan doen, maar ik begin het behoorlijk zat te worden dat ik mijn eigen keuze drank steeds zo moet verdedigen.

Ik zat met een lieve vriend gezellig te dineren in een restaurant. Hij is en zalig bourgondisch type. Een echte wijnliefhebber en zeker een wijnkenner. Het was een gezellig sfeertje. Hij liet het laatste restje wijn genoeglijk in zijn keel glijden. Keek me daarna aan en vroeg: ‘Mag ik er nog éééntje?’-Nee, nou wordt die helemaal mooi, dacht ik, en ik vroeg: ‘Ga je mij nou echt toestemming vragen? ..Al neem je er nog tien.. Moet jij weten! Dan ga ik gewoon terug met de taxi, bus of trein.’
‘Heb je nare dingen meegemaakt met alcohol?’ Is me ook al eens gevraagd. Nee hoor. Helemaal niet. Niks naars meegemaakt!’
Ergens zit toch wel een kriegeltje. Aangeschoten/dronken mensen vind ik nou niet de gezelligste. Ik ben op tijd weg. Ze lallen, stinken. Gaan over grenzen heen, wankelen. Moeten thuisgebracht worden. Weten later niet eens meer wat ze gedaan/gezegd hebben. Heel wat huwelijken zijn aan alcohol kapot gegaan! Gezellig hè? Dat zie je nu nooit bij Tonic!
En eh..iemand die van nature een zuurpruim is hoeft van mij niet los te gaan met alcohol. Die mag ik op voorhand niet.

Joke van Zijl

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelove
user_0a6b4ec5c6b2c7a444f8b9bc0337a77e427cbe02_avataruser_8b4b13f22384e109e83888ade67828b3b12b3fac_avatar

Views

100+

pen icon

Roelefien Heeres

Likeability of 5

Moederen en Vaderen

17 SEP 2018

We lopen een bedrag van 221 miljard euro mis omdat vrouwen niet dezelfde positie op de arbeidsmarkt innemen als mannen. Vrouwen werken te vaak parttime en hun percentage in top posities blijft achter. Ondanks de vele aandacht in de media zie ik het betoog niet landen. Vrouwen zien het nut van financieel zelfredzaam zijn niet. Mannen aan hun kant verwarren nog steeds de waardevolle soft skills met zachtmoedig en het belang van diversiteit met positieve discriminatie. Beiden gebruiken de opvoeding als stokpaardje voor het parttime werken van de vrouw. De vrouw verdient nou eenmaal minder.

Als fulltime werkende, financieel zelfredzame moeder vind ik het een intrigerend onderwerp. Ik word omringd door vrouwen die parttime werken omdat ze willen moederen. En die kans krijgen ze op de basisschool volop. Nederland kent op veel scholen nog steeds een lange middagpauze waarin kinderen thuis de boterham kunnen eten. De ouderparticipatie is bovendien dusdanig dat je er dagen zoet mee kan zijn (kijk naar de Luizenmoeder). En het is wat we graag doen. De enige manier om dit te stoppen is het wegnemen van die prikkel. Een continu rooster met vijf gelijke en liefst wat langere dagen waarbij school zelf de boontjes dopt creëert in ieder geval een tijdspanne waarin vrouwen niet kunnen moederen. De invoering van het continurooster is bij ons op school al twee keer afgewezen door de ouders.

Waar onderwijs te talig en feminien is voor jongens zijn bedrijven vaak te bèta en masculien voor meisjes. Waar een man zonder schroom solliciteert op een functie die hem leuk lijkt, wacht een vrouw tot ze ergens voor gevraagd wordt en toetst dan nog of ze wel aan alle kwalificaties voldoet. Goede begeleiding van vrouwen vergt een andere aanpak dan de ‘begeleiding’ van mannen. “Alles wat je zelf wil is mogelijk” moet verboden worden en vervangen door steuntjes in de rug. Soort zoekt soort moet doorbroken worden door diversiteit wat veel meer is dan meer vrouwen aan het werk.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_fc05777ca7a43649df3d2b65aa94a069fd010106_avatar

Views

93