Vrienden, ach m’n vrienden: de egel en de hond
Het is donker in de tuin. In de eetbak van de hond ligt een egel. Onze hond, een oude berner die alles goed vindt, ligt er pal naast.
Ze kijkt me aan met zo’n blik van: ‘Laat maar, het is m’n vriend.’
De egel slaapt een diepe slaap. Ik zie een rustgevende, jaloersmakende buikademhaling. De egel heeft geen vijanden, maar ook weinig vrienden vermoed ik. Dat krijg je van die stekels. Ze had zich er al bij neergelegd.
Waarschijnlijk heeft onze hond de egel al wel vaker zien rondscharrelen in het donker van de tuin. Misschien is er toen toch een voorzichtige vriendschap ontstaan. Zo eentje waarover je leest in kinderboeken.
Sippe hond
Ik pak met een schep de hondenbak met daarin de egel voorzichtig op en zet hem in de schaduw van een struik. Als we terugkomen van onze laatste ronde, ligt de egel er nog rustig te slapen.
De volgende morgen is ze weg. De hondenbak staat nog onder de struik en blinkt in de vroege ochtendzon. De oude berner kijkt me sip aan. De egel heeft al haar brokken opgegeten.
Ik moet denken aan die zin die Ramses Shaffy ooit schreef over zijn vrienden in het nummer Vijf uur. Vrienden, ach m’n vrienden…