U krijgt twee gehoorapparaatjes: ‘Hoor ik dat goed, dokter?’
Komt een vrouw bij de dokter. Ze is 81 en nog steeds blond, maar ze is potdoof geworden sinds vier weken. van het ene moment op het andere.
Jawel, het is mijn moeder herself en ik vergezel haar, want ik ben haar spreekbuis momenteel. Bij de ingang van de kliniek checkten we in bij een ticketautomaat om een nummer te krijgen. We zochten naar de afdeling KNO, Keel Neus Oor. Na talloze gangen en vele liften naar boven en dan weer eentje naar beneden, moesten we noodgedwongen de weg vragen aan de verpleegkundigen en dokters die zoals altijd gehaast waren en met hun hand de vraag wegwuifden: „Geen enkel idee.” Maar nadat ik een vriendelijke jonge poetsvrouw nog een keer de weg naar KNO vroeg, kwamen we tijdig aan, precies vijf minuutjes voor het uur van afspraak.
We zaten dus in de wachtkamer. Ik keek nog eens naar de wandklok, we zouden snel aan de beurt zijn. Verkeerd gedacht, want een half uur later zaten we nog steeds in de kille witte wachtkamer, anderen kregen voorrang. Moeder die lange tijd ook verpleegster was, kent het klappen van de zweep in de medische wereld. Alles moet snel gaan. En nu draait de kliniekmachine op nog vollere toeren dan vroeger. Daarom kan het ziekenhuispersoneel nors uit de hoek komen.
Eeuwigheid
Ach ja, het zijn ook maar mensen van vlees en veel bloed. Stel je in de plaats van de specialisten: altijd zieke mensen zien, altijd dezelfde vragen stellen en ook de routinematige antwoorden geven, dag in dag uit, jaar na jaar, bijna een eeuwigheid. Na een tijdje is hun jeugd-idealisme volledig opgebrand om plaats te maken voor big business. Maar eigenlijk probeert het medisch personeel een evenwicht te vinden tussen beiden.
De wandklok tikte stil en geduldig maar ik zag hoe twee patiënten voorrang op ons kregen. Toen de behandelende arts een beetje later alweer iemand anders riep, stond ik op en gaf haar te kennen dat mevrouw Aendenboom nu aan de beurt is. Zo gezegd, zo gedaan. We kregen meteen een plaats aan haar bureau. Oef, zover zijn we al, de dokter deed enkele gehoortesten en stuurde ons naar een verpleegkundige voor nog meer onderzoek. De medicine woman riep ons snel terug naar haar bureau en zette zich weer op haar grote zwarte troon. Ze printte een tekst uit en legde die aan ons voor met de nodige uitleg. Ze wees naar enkele tabellen waar we niks van begrepen. Ja, kennis is macht. Vervolgens zei ze: „Dat worden twee gehoorapparaatjes voor jou mevrouw Aendenboom, dus zowel voor je linker- als voor jouw rechteroor.”
Moeder schrok: „Hoor ik dat goed, dokter, twee?” Ze was zodanig geschrokken dat haar gehoor plots weer functioneerde. De arts keek haar stomverbaasd aan en wij stapten meteen op. Ik grinnikte bij de lift: „Jawel dokter, de wonderen zijn de wereld nog niet uit.”