Hoeveel vrouwen moeten er nog sterven, kabinet?

Said el Jaddaoui 26 okt 2026, 

Ik ben kwaad. Niet omdat ik als man iets te bewijzen heb, maar omdat vrouwen in Nederland moeten vrezen voor mannen die ooit beweerden van hen te houden. En omdat onze overheid nog steeds niet snel genoeg handelt wanneer die liefde verandert in bedreiging, controle en geweld.

Hümeyra was 17. Ze werd vermoord door haar ex, die haar al maanden stalkte. Haar angst was bekend. De signalen waren er. Toch kwam de bescherming te laat. We spraken onze afschuw uit, beloofden lessen te trekken en gingen verder. Alsof een meisje van 17 eerst moest sterven voordat haar waarschuwingen serieus genomen konden worden.

Toen kwam Lisa. Opnieuw verdriet. Opnieuw woede. Opnieuw de discussie over de veiligheid van vrouwen. En nu klinkt ook de naam Hajar. Iedere nieuwe zaak dwingt ons dezelfde vraag te stellen. Wat hebben al die eerdere slachtoffers eigenlijk veranderd?

Wetgeving

Ik wil geen minister meer horen vertellen hoe verschrikkelijk het is. Dat weten we. Ik wil weten waarom vrouwen nog steeds moeten bewijzen dat hun angst terecht is voordat instanties ingrijpen.

Waar blijft wetgeving die vrouwen daadwerkelijk beschermt? Waar blijft een aanpak waarbij stalking, bedreiging en dwingende controle niet als losse incidenten worden behandeld? Waarom moet een vrouw haar hele leven aanpassen, terwijl de man voor wie zij vlucht gewoon doorgaat?

En laten we als mannen ophouden met die vermoeiende verdediging dat niet alle mannen zo zijn. Natuurlijk niet. Maar wat heeft een bedreigde vrouw aan onze gekwetste trots? Zij heeft bescherming nodig. Geen discussie over ons imago.

Bagatelliseren

Femicide begint niet altijd met een mes of een pistool. Soms begint het met het controleren van een telefoon, het verbieden van contact met vrienden, het opwachten bij de voordeur. Gedrag dat te vaak wordt gebagatelliseerd totdat het geweld niet meer te ontkennen valt.

Het kabinet moet bestaande wetten beter laten werken en ontbrekende bescherming regelen. Met snellere risicoanalyses, effectieve handhaving van contactverboden en instanties die waarschuwingen serieus nemen. Niet na een begrafenis, maar bij de eerste duidelijke signalen.

Ik schrijf dit als man. En ik schaam me voor iedere keer dat een vrouw haar angst moet uitleggen aan mensen die haar veiligheid zouden moeten bewaken.

Hümeyra kreeg haar leven niet terug. Lisa evenmin. Hun namen verdienen meer dan politieke verontwaardiging.

Een overheid die gevaar kent en onvoldoende handelt, moet zich verantwoorden.

Reacties