Tranen na date 3: ‘De man, de natuurwijn en mijn GGZ-wachtlijst’
Mijn mascara is waterproof, gelukkig maar. In een overvolle trein van Amsterdam Sloterdijk naar Utrecht veeg ik mijn tranen weg met de mouwen van mijn bordeauxrode trenchcoat.
Een paar uur eerder zat ik nog op de bank bij een man die ik leuk vond, met een glas natuurwijn en het idee dat dit weleens ergens naartoe kon gaan. Blijkbaar was ik niet alleen op date, maar ook op sollicitatiegesprek.
Man met een wijnkoelkast
Op onze eerste date praatten we vierenhalf uur op het terras van Café Orloff. Voor de tweede stapte ik in de trein naar Amsterdam. We speelden jeu de boules, kookten samen en namen als passenger princess de pont terwijl de lucht oranje kleurde. Mijn innerlijke Carrie Bradshaw was alvast voorzichtig een romantisch scenario aan het uitwerken.
Bij hem thuis ontdekte ik bovendien een enorme wijnkoelkast. Sommige vrouwen vallen voor brede schouders; ik voor een man die zijn natuurwijn op de juiste temperatuur bewaart. Terwijl hij kookte, vertelde ik over mijn zelfbeeld en mijn relatie met eten. Ik stond op een wachtlijst voor hulp om uit te zoeken wat er speelde. Hij reageerde lief, vroeg of hij me mocht knuffelen en kuste me. Na anderhalf jaar daten waarin geen enkele man de derde date had gehaald, voelde zijn initiatief bijna revolutionair.
Voor onze derde date mocht ik kiezen uit verschillende opties. We gingen naar een voorstelling in Amsterdam-Noord en daarna naar zijn huis. De wijn stond koud. Ik dacht dat ik hem steeds leuker begon te vinden.
Mijn dossier, zijn bezwaar
Op de bank vertelde hij dat zijn ex anorexia had gehad en daarvoor in klinieken was opgenomen. Hij wilde niet opnieuw in zo’n situatie belanden. Onze dates vond hij fantastisch, maar een serieuze toekomst zag hij niet met iemand die mogelijk met eetproblematiek worstelde. Ik probeerde uit te leggen dat ik geen diagnose had en juist hulp zocht. Hoe meer ik vertelde, hoe meer het voelde alsof ik bij het hooggerechtshof stond. De uitspraak leek al gedaan; ik mocht alleen nog mijn pleidooi houden.
Ik had hem iets verteld omdat ik hem vertrouwde, niet om een waarschuwing op mijn voorhoofd te plakken. Toch moest ik ineens uitleggen waarom mijn verhaal niet hetzelfde was als dat van zijn ex. Hij stelde voor om te blijven daten, zolang ik begreep dat hij me op de lange termijn niets kon bieden. Ik wilde geen vrijblijvende avonden als troostprijs voor een relatie die er nooit zou komen. Dus vertrok ik.
De terugreis
In de trein naar Utrecht waren mijn mouwen mijn zakdoek en mijn waterproof mascara mijn laatste betrouwbare man. Hij appte niet om te vragen of ik veilig thuis was gekomen. Dat was hij me niet verplicht, maar na drie dates, samen koken en een kwetsbaar gesprek voelde de stilte als een karige afsluiting.
Misschien waren we na zes dates alsnog op elkaar uitgekeken. Dat zullen we nooit weten. De wijn was goed, de man was leuk en de derde date bleek geen begin, maar een eindgesprek. Mijn mascara hield het langer vol dan mijn romantische toekomstperspectief.