Afslag gemist: ‘Mijn moeder reed een uur terug naar huis’

Monique Louis 23 okt 2026, 

Vandaag zijn we eindelijk onderweg, in de nieuwe bolide van mijn broer. Het norovirus heerste in het verpleeghuis. Mijn moeder was besmet, de afdeling ging op slot.

De week erna durfden we het aan, al was het virus nog niet verdwenen. Maar toen begaf de auto het.

Jarenlang kwam ze iedere week naar ons. Eerst alleen voor haar oudste kleinzoon. Drie jaar later reed ze, na een dag oppassen, door naar de woonplaats van haar jongste.

„Weet je nog dat ze vlak bij ons huis was en weer helemaal terug naar huis reed, omdat ze de afslag niet kon vinden?”

Haar jongste kleinkind was jarig en het wachten was op oma. Maar oma kwam niet. Een uur heen, een uur zoeken en een uur terug. Achteraf was het de laatste keer dat ze alleen zo’n lange rit in haar auto maakte.

Vuurwerk

Op oudejaarsavond, een week voordat we haar zouden verhuizen naar het verpleeghuis, sliepen mijn broer en zijn gezin bij mijn moeder. Ze was oprecht stomverbaasd over het vuurwerk. „Dat heb ik nou nog nooit gezien!”

Mijmerend kijk ik naar buiten. De weilanden schieten aan ons voorbij. Mijn broer drukt behoedzaam op de knopjes van het dashboard. Ik zie mijn jonge moeder voor me: dansend in de kamer, werkend in de tuin. Ze zat niet graag gehurkt, maar bukte terwijl ze stond, met haar billen omhoog.

Sinds haar medicatie is teruggebracht tot een minimale dosis, is ze minder suf. Soms noemt ze me haar zus, maar herstelt zich: „Dit is mijn dochter en dit is mijn zoon”, zegt ze tegen de verzorger.

Garde aflikken

Haar schouders zijn knokig, haar wangen ingevallen. Ik denk aan haar stevige, gebruinde armen, haar ronde gezicht. Als ze slagroom had geklopt, likte ze de garde af met dichtgeknepen ogen. „Heerlijk!” zei ze dan.

Jarenlang verkocht ze brood en gebak in de plaatselijke patisserie. Ze hoefde niemand te overtuigen.

De Brasserie in het tehuis is sinds kort weer open. Ze zit achter een kop thee, neemt voorzichtig een hapje van haar cake. Lang had ze naar het glas water gekeken. Traag pakte ze het zakje thee, draaide het om, legde het weer terug. Verwonderd kijkt ze om zich heen. „Ben ik hier weleens geweest…?”

Reacties