De alfahaantjes

Mark roept ons op kalm te blijven ondanks de dreiging van een Russische aanval op Europa. Dat zal best verstandig zijn, maar het is ook nogal wat gevraagd in een wereld die momenteel voor een opvallend groot deel wordt bestuurd door alfahaantjes. Mannen die kalmte vooral aanbevelen aan anderen.

Je weet wie ik bedoel… De een draagt een rood petje en heeft nog nooit iets meegemaakt dat niet het grootste, beste of ergste aller tijden was. De ander laat zich graag fotograferen alsof hij in zijn vrije tijd beren wurgt en daarna zonder zadel naar huis rijdt. Nummer drie bezit een paleis waar je vermoedelijk een postcode nodig hebt om van de ene vleugel naar de andere te komen. En zo zijn er nog een paar. Allemaal haantjes en de wereld is hun kippenhok.

Het politieke alfahaantje heeft geen buitenlandbeleid. Hij heeft territorium. Daar loopt een grens. Daar ligt een eiland. Daar woont een volk dat lastig doet. Daar ligt een buurland dat beter zou moeten luisteren. En ergens verderop zit nóg zo’n haantje naar precies dezelfde landkaart te kijken en zich af te vragen waarom daar stukken op staan waar zijn vlag nog niet wappert.

Dat gaat prima zolang ze elkaar niet tegenkomen. Helaas is internationale politiek nu juist de plek waar ze elkaar voortdurend tegenkomen.

Een normale bestuurder ziet een verdwaalde drone en denkt: vervelend, onderzoeken, bellen, oplossen. Het alfahaantje denkt: interessant. Kennelijk zijn we op dat niveau aangekomen. Niet veel later verdwaalt er aan de andere kant toevallig ook een drone. Heel ongelukkig allemaal. Kan gebeuren. Daarna staat een minister van Defensie voor de camera te verklaren dat niemand uit is op escalatie, terwijl achter hem de straaljagers opstijgen.

Niemand zegt natuurlijk dat hij oorlog wil. Dat zou ook wat onhandig zijn. Maar toegeven ligt moeilijk. Terugtrekken ook. Even bellen en zeggen dat iets misschien niet zo handig was, nog moeilijker. Want een stap terug blijft een stap terug en dat ziet het alfahaantje al snel als iets wat de buurman dan ook maar eens moet doen.

En er is niemand die ’s ochtends wakker wordt en besluit dat het een mooie dag is voor een wereldoorlog, maar in een rij mannen die allemaal denken dat ze nog één keer iets moeten terugdoen. Eén drone. Eén aanval. Eén vergelding. Eén waarschuwing. Daarna zal de ander het wel begrijpen.

En in dat kippenhok Rutte te zeggen dat we vooral kalm moeten blijven…

Vooral kalm blijven… adem in… adem uit… adem in… uit… in… uit…

Lukt het jou?

Reacties