Wie staat er volgende week op de stoep bij Plopsa?

Een prikkelarme wachtrij bij Plopsa Indoor Coevorden. Eigenlijk klinkt het simpel. Mensen met autisme die slecht tegen drukte, lawaai en veel prikkels kunnen, krijgen een rustigere manier om op een attractie te wachten. Niets meer en niets minder.

Toch is de kwestie inmiddels voorgelegd aan mensenrechteninstanties en volgt in december een hoorzitting. Het College voor de Rechten van de Mens oordeelde eerder dat Plopsa verboden onderscheid maakte, omdat zelfstandig functionerende bezoekers met autisme niet zonder verplichte begeleider gebruik konden maken van de regeling. Plopsa beloofde het beleid aan te passen, maar de aangekondigde datum van 1 januari 2026 is inmiddels ruim voorbij.

Daar kun je natuurlijk vraagtekens bij zetten.

Want als je erkent dat mensen met autisme recht hebben op een redelijke aanpassing, waarom duurt het dan zo lang voordat die er daadwerkelijk komt?

Tegelijkertijd roept deze kwestie een andere vraag op. Waar eindigt een redelijke aanpassing en waar begint een systeem van steeds meer uitzonderingen?

Want stel dat Plopsa morgen de prikkelarme wachtrij invoert. Dan hebben we een oplossing voor deze groep. Maar wie staat er vervolgens op de stoep?

Iemand met ADHD?

Iemand met een andere vorm van prikkelgevoeligheid?

Iemand die vanwege een andere beperking of aandoening eveneens grote moeite heeft met drukte en lawaai?

Dat is geen reden om mensen met autisme hun voorziening te ontzeggen. Maar het is wel een vraag die je vooraf moet beantwoorden. Want wie bepaalt wie recht heeft op een aparte wachtrij? En op basis van welke criteria?

Plopsa zegt dat het werkt aan een aangepast toegankelijkheidsbeleid voor de hele Plopsa Group. Daarbij moet volgens het bedrijf veiligheid altijd vooropstaan. Dat lijkt mij logisch. Een attractiepark is geen buurthuis waar je naar eigen inzicht de regels kunt aanpassen.

Maar ondertussen is er wel iets merkwaardigs aan de hand.

De mensen die behoefte hebben aan een prikkelarme omgeving, moeten zelf al behoorlijk lang wachten op een oplossing.

En daarom ben ik benieuwd naar wat er gebeurt zodra de regeling er eindelijk komt.

Want wie staat er dan volgende week op de stoep?

Niet om iemand iets te misgunnen. Niet om mensen met autisme tegen te werken. Maar omdat we in Nederland inmiddels voor iedere uitzondering moeten nadenken over de volgende uitzondering.

Toegankelijkheid is belangrijk. Gelijke behandeling eveneens.

Maar daar hoort ook bij dat we eerlijk bespreken waar de grens ligt tussen een redelijke aanpassing en een regeling die uiteindelijk voor iedereen uitzonderingen moet gaan maken.

Misschien is dat wel de belangrijkste vraag die in december tijdens de hoorzitting op tafel moet liggen.

Niet alleen: komt die prikkelarme wachtrij er?

Maar ook: hoe zorgen we ervoor dat we daarna weten waar de grens ligt?

Reacties