Waar is Queers for Myanmar?

Er moet ergens een vergadering zijn geweest waar, door tijdgebrek, Myanmar van de agenda is gevallen…

Sinds 2021 woedt daar een verwoestende burgeroorlog. Meer dan 100.000 mensen zijn omgekomen. Veel meer dan het gemelde aantal Palestijnse doden.

Dorpen worden platgebrand. Burgers worden vanuit de lucht gebombardeerd. Mensen verdwijnen in gevangenissen. Etnische minderheden worden vervolgd. Miljoenen mensen zijn ontheemd. Een militaire dictatuur probeert met grof geweld een bevolking onder controle te houden.

Je zou denken: voer voor wereldwijde protesten, maar waar zijn ze? Waar is Queers for Myanmar? Waar zijn de regenboogvlaggen?

Waar zijn de bezette universiteitsgebouwen, de tentenkampen, de boycotoproepen, de sit-ins, de verklaringen van kunstenaars, de woedende Instagramvideo’s en de beroemdheden die plechtig aankondigen dat zwijgen geen optie meer is?

Het blijft opvallend stil. En dat is niet omdat Myanmar te ingewikkeld is, want dat is Gaza ook. Niet omdat er te weinig slachtoffers zijn: het zijn er namelijk meer. Niet omdat er geen duidelijke onderdrukker bestaat. Het land wordt bestuurd door een militaire junta die verkiezingen terzijde schoof en de eigen bevolking bombardeert, en ook niet omdat homo’s het daar zo gemakkelijk hebben. Myanmar is bepaald geen regenboogparadijs.

Toch bestaat Queers for Myanmar nauwelijks als internationale beweging. Gaat het om marketingwaarde? Sommige oorlogen krijgen een logo en een hashtag. Andere krijgen een bericht van twaalf regels op pagina 14.

Solidariteit blijkt opvallend vaak op te bloeien waar camera’s staan. Waar beroemdheden zich uitspreken. Waar universiteiten protesteren. Waar je met één vlag, één slogan en één profielfoto onmiddellijk kunt laten zien dat je bij de goede mensen hoort.

Myanmar biedt dat allemaal niet. Daar moet je eerst iets over lezen. Je moet weten wie de junta is. Wie de People’s Defence Forces zijn. Waarom Karen, Kachin, Chin, Shan, Rakhine en andere groepen strijden. Je moet accepteren dat er geen conflictkaartje bestaat waarop één partij volledig wit en de andere volledig zwart kan worden gekleurd.

Dat kost moeite. Een Palestijnse vlag herkennen kost één seconde. Tegenwoordig is dat het verschil tussen betrokkenheid en onzichtbaarheid. Want als solidariteit werkelijk universeel is, zou het merkwaardig zijn dat meer dan 100.000 doden in Myanmar nauwelijks een queer protestbeweging voortbrengen, terwijl aan de andere kant van de wereld complete universiteiten worden bezet voor een conflict met minder doden.

Dus nog één keer: waar is Queers for Myanmar?

Reacties