Vluchten naar waar ik vandaan kom

Ik ben opgegroeid tussen de stad en het platteland. Toch was ik als kind veel meer gefascineerd door het platteland, de natuur, de stilte en de dieren, ver weg van gestreste mensen en vooral van hun vermoeiende blikken. De plek waar ik ben opgegroeid heeft daardoor altijd een sterke aantrekkingskracht op mij gehouden. Het is voor mij niet zomaar een plek op de kaart. Het is een deel van mijn geheugen.

Mijn broers lijken daar anders mee om te gaan. Zij hebben er weinig moeite mee om ergens anders te gaan wonen. Ook ken ik Nederlandse vrienden die mij vertellen dat zij helemaal geen bijzondere band voelen met de plaats waar ze zijn geboren en opgegroeid. Ze denken er nooit aan om terug te gaan om oude herinneringen op te zoeken of bepaalde plekken opnieuw te bekijken. Ze kunnen blijkbaar gemakkelijk een plek achter zich laten en ergens anders opnieuw beginnen.

Soms vraag ik mij af of veel Nederlanders zo zijn. Dat vermoeden krijg ik ook wanneer ik reacties op sociale media lees. Het advies komt soms opvallend gemakkelijk: “Dan ga je toch lekker in een andere stad wonen?” Alsof je alleen maar je spullen hoeft te pakken en klaar bent. Zelfs advertenties voor woningruil zie ik regelmatig voorbijkomen.

Voor mij werkt het niet zo.

Ik woon inmiddels al vele jaren in Nederland, maar ik heb nooit echt het gevoel gehad dat Nederland een plek is waar ik wil blijven. Tegelijkertijd is Marokko voor mij nooit een gewone vakantiebestemming geweest. Ik ben er regelmatig geweest, maar mijn reizen voelden vaak meer als vluchten dan als vakantie.

Wanneer ik daar na lange tijd ben, komt uiteindelijk het moment waarop ik weer aan Nederland moet denken. Dan voel ik de stress al aankomen: de woningcrisis, de gestreste mensen en vooral die vermoeiende blikken. Daarna denk ik aan het systeem met zijn eindeloze post en aan schulden die je eindelijk hebt opgelost, maar die daarna toch weer terug lijken te komen.

Dan begin ik mijn vertrek uit te stellen. Volgende maand. Daarna weer een maand. En nog een keer. Tot teruggaan naar Nederland bijna als een verplichting voelt. Alsof je als militair opnieuw naar de oorlog moet.

Wanneer ik dit aan Nederlanders vertel, krijg ik vaak een eenvoudig advies: “Ga dan toch naar Marokko?” Alsof je alleen een vliegticket nodig hebt. Maar achter dat vliegticket zit een heel leven.

Mijn missie is daarom steeds duidelijker geworden: mijn vrouw en kinderen naar Nederland halen. Als zij het hier prettig vinden en hier willen blijven, laat ik ze hun eigen leven opbouwen.

En dan pak ik mijn eigen koffers.

Niet om op vakantie te gaan, maar om terug te vluchten naar waar ik vandaan kom.

Reacties