We hebben haast, maar waarheen? ‘We rennen onszelf voorbij’

Er was een tijd waarin een dag gewoon begon. De wekker ging, de koffie pruttelde, de krant lag op tafel en de wereld kon nog even wachten. Tegenwoordig lijkt wachten bijna een vorm van falen.

We rennen. Van afspraak naar afspraak, van bericht naar bericht, van deadline naar deadline. Onze telefoons trillen voortdurend alsof de wereld zonder onze onmiddellijke aandacht instort. We zijn altijd bereikbaar, maar steeds minder beschikbaar voor elkaar.

Op papier hebben we het beter dan ooit. Technologie neemt ons werk uit handen, afstanden zijn verdwenen en binnen enkele seconden weten we wat er aan de andere kant van de wereld gebeurt. Toch hebben we het gevoel voortdurend tijd tekort te komen.

Tweede natuur

Misschien is dat wel de merkwaardigste paradox van deze tijd: we hebben steeds meer mogelijkheden om tijd te besparen, maar steeds minder tijd om daadwerkelijk te leven.

Presteren is een tweede natuur geworden. Rust moet worden gepland. Vakantie moet efficiënt. Zelfs vrije tijd lijkt tegenwoordig een project met een begin, een doel en een evaluatiemoment.

En ergens onderweg zijn we gaan geloven dat druk zijn hetzelfde is als belangrijk zijn.

Maar wie voortdurend vooruitkijkt, ziet soms niet meer wat er naast hem gebeurt. Een kind dat iets wil vertellen. Een ouder die ouder wordt. Een vriend die al weken probeert contact te maken. Een partner die niet om een oplossing vraagt, maar gewoon om aandacht.

Druk met onderweg zijn

De klok tikt ondertussen genadeloos door. Niet sneller dan vroeger, maar wel hoorbaarder.
Misschien moeten we daarom niet langer vragen hoeveel we vandaag hebben gedaan, maar wat we vandaag werkelijk hebben beleefd.

Want tijd is het enige bezit dat we allemaal krijgen, zonder te weten hoeveel ervan ons rest. En misschien is de grootste verspilling van onze tijd niet dat we soms niets doen. Maar dat we zo druk zijn met onderweg zijn, dat we vergeten te kijken waar we eigenlijk naartoe gaan.

Reacties