Een vreemde wereld zodra je je huis kwijtraakt

Als je je huis kwijtraakt, beland je ineens in een vreemde wereld. Een wereld met ontzettend veel instanties die bedoeld zijn om dakloze mensen te helpen. Maar soms krijg je het gevoel dat ze eerst van de gemeente eten en daarna pas naar de mens kijken.

Het wordt een zakelijke wereld waarin organisaties hun eigen belangen en regels hebben. Zodra iemand een plek krijgt en verantwoordelijk wordt voor anderen, lijkt hij soms vooral zijn eigen regels te gaan volgen.

Wat ik vooral niet prettig vind, is dat iedereen die daar verschijnt meteen wordt bekeken alsof er iets mis met hem is. Alsof je door het verliezen van je huis automatisch ook je zelfstandigheid, ervaring, opleiding en niveau bent kwijtgeraakt. Je kunt ineens worden begeleid door iemand van wie je denkt: deze persoon staat misschien helemaal niet boven mij, maar toch moet ik naar hem luisteren.

En dan wordt er ook nog vanuit gegaan dat je blij en opgelucht moet zijn zodra je een slaapplek krijgt.

Maar zo eenvoudig is het niet.

Eigen voorstelling

De helft van de woningen die ik in Amsterdam zie, zou ik zelf niet eens willen bewonen. Ik ben opgegroeid in een van de luxueuze woningen, met veel ruimte. Een slaapplek betekent voor mij daarom niet automatisch dat ik een droom heb bereikt. Soms betekent het alleen dat ik vannacht ergens kan slapen.

Sterker nog: zelfs mensen die naast je zitten en je helemaal niet kennen, maken hun eigen voorstelling van jou.

Niet lang geleden zat ik in de kantine van de opvang, waar altijd een paar mensen zitten. Een redelijk oude man uit Marokko sprak mij aan. Hij vertelde meteen dat hij een vrouw kende. Als ik dat wilde, kon ik via haar misschien mijn papieren regelen. Maar dat verbaast mij niet .

Nooit illegaal

Ik vertelde hem dat mijn vierde Nederlandse paspoort inmiddels was verlopen en dat ik daar niet wakker van lag. Hij werd verrast. Hij dacht dat ik een nieuwkomer was zei hij.

Ik zei tegen hem dat ik nog nooit één dag ergens illegaal had geleefd. Ik dacht hoe snel iemand een verhaal over je maakt zonder ook maar iets van je verleden te kennen.

Mijn situatie is veranderd, maar daardoor ben ik niet ineens iemand anders geworden.

Misschien is dat wel het vreemdste aan thuisloos zijn: mensen zien eerst je slaapplek en pas daarna proberen ze te ontdekken wie jij bent. En tegenwoordig is mijn droom zelfs om naar Marokko te kunnen vluchten. Niet om daar binnen te komen, maar om hier even weg te kunnen.

Reacties