De vreemde logica van gezinshereniging

Stel iemand vlucht uit Syrië naar Nederland omdat het daar te gevaarlijk is. Nederland onderzoekt zijn situatie en geeft hem bescherming. Begrijpelijk.

Een jaar later verandert Syrië. Niet ineens in Zwitserland. Niet overal veilig. Maar wel wezenlijk. Het Assad-regime is verdwenen, de veiligheid verschilt sterk per gebied en naast onveilige gebieden zijn er ook gebieden waar de situatie aanzienlijk veiliger is. De EUAA noemt bijvoorbeeld Damascus als een gebied dat voor Syriërs een reëel binnenlands beschermingsalternatief kan zijn.

En dan gebeurt iets merkwaardigs. De Syriër die al in Nederland woont, vraagt om nareis van zijn gezin.

Eén simpele vraag

Wat zou een logisch systeem dan doen? Je zou verwachten dat eerst één simpele vraag wordt gesteld: Waarom moet het gezin naar Nederland komen? Kun jij inmiddels misschien weer veilig naar je gezin toe?

Maar zo werkt ons systeem niet. Bij nareis wordt gekeken naar de bestaande asielvergunning, de gezinsband en de overige voorwaarden voor gezinshereniging. Niet of iemand inmiddels veilig is in eigen land.

Niet echt logisch, toch? Want gezinshereniging kan namelijk twee kanten op. Papa naar Nederland, mama en kinderen erachteraan. Of papa terug naar mama en kinderen, wanneer dat inmiddels veilig en redelijk mogelijk is.

Die tweede mogelijkheid wordt niet onderzocht… De absurditeit ten top!

Asiel is (tijdelijke) bescherming. Het is geen permanente verhuisservice met Nederland als automatisch eindstation. Wie werkelijk gevaar loopt, moeten we beschermen. Daar hoeft echt geen discussie over te bestaan.

Noodzakelijke bescherming

Maar bescherming moet ook durven eindigen wanneer bescherming niet meer noodzakelijk is.

We moeten asiel weer behandelen als wat het behoort te zijn: bescherming zolang bescherming noodzakelijk is.

Wie niet terug kan, blijft. Wie persoonlijk gevaar loopt, beschermen we. Wie nergens veilig terechtkan, krijgt onze hulp.

Maar een land dat uit een dictatuur en burgeroorlog komt, wordt niet opnieuw opgebouwd door uitsluitend de mensen achter te laten die niet konden vertrekken. Landen worden opgebouwd door artsen, ondernemers, leraren, technici, ambtenaren, vaders, moeders en jonge mensen die er opnieuw iets van proberen te maken.

We moeten daarom de volgorde omdraaien.

Niet: U hebt hier asiel. Wie mogen we nog meer naar Nederland halen?

Maar: U wilt weer met uw gezin samenleven. Begrijpelijk. Waar kan dat gezin vandaag veilig samenleven, bij voorkeur in het eigen land?

Dat zou beleid zijn waarbij we eerst controleren of de oorspronkelijke reden voor bescherming nog bestaat, voordat we de gevolgen van die bescherming verder uitbreiden.

Reacties