HIC is high intensive care? ‘De uitvinder verdient geen lintje’

Zeven jaar geleden werd ik voor het eerst opgepakt door de politie en bij een gesloten inrichting van de GGZ geplaatst. Het was een psychiatrisch ziekenhuis. Ik had dit nog nooit meegemaakt.

Er was geen tijd om kleding in te pakken, laat staan mee te nemen. Er werd niet verteld waar ik heen ging en hoe lang. Ik moest alleen in een kamer met vastgetimmerde meubels wachten op een psychiater die mij vroeg hoe het met mij ging.

Ik kwam uit een situatie waarin ik straatarm was, nauwelijks een uitkering kreeg, in een pand woonde waar drugs werden gedeald, die ik overigens nooit heb aangeraakt, geen of weinig informatie of begeleiding van de gemeente kreeg waardoor ik bang voor iedereen was geworden, autoriteiten en buren. Doordat ik opgepakt was, werd dat geen haar beter.

De psychiater vertelde dat ik werd verplaatst. Waarheen zei hij niet. Twee uur later en een uur in een ambulance verder, werd ik op een kamer in een gesloten inrichting geplaatst. Daar moest een dokter mij onderzoeken. Het was inmiddels twee uur ’s nachts. Volgens de dienstdoende hulpverlener de normaalste zaak van de wereld.

Extra kleding

De volgende morgen kreeg ik een mannenonderbroek en een vuil shirt. Alvast extra kleding, zeiden ze. Gelukkig kon ik de gespreksvoerder bereiken die bereid was mijn rugzak op te halen van mijn kamer en te komen brengen. Daarna heb ik haar nooit meer gezien. En nee, er was niemand anders die mij kon helpen. De ene helft van de familie is overleden en de andere helft heb ik geen contact meer mee. Ik heb dus niemand en nauwelijks geld. Dat betekent dat andere mensen zoals autoriteiten en zorgverleners zomaar over je kunnen beslissen. Waar je heen moet en hoe je je moet gedragen.

Ik verbleef een maand in de inrichting. Mij werd verteld dat ik geen vrijheden had. Ik mocht alleen handwerken als therapie. Na een maand werd een medicijn opgedrongen en een ijzerpil omdat ze na tien buisjes bloed aftappen zagen dat ik ijzertekort had. Toen werd ik overgeplaatst naar een andere gesloten inrichting, Eén met een gedeeld toilet en een gedeelde badkamer. Mijn medepatiënten waren verslaafden en verwarde (zwakbegaafde) mensen.

Stabiel

Het eten was een opgewarmde AVG’tje of macaroni vol met E-nummers. Net als in de daklozenopvang willen ze mensen die buiten de maatschappij vallen vergiftigen. Geef ze dan een spuitje, denk ik dan.

Jaren later en een aantal opnames verder ben ik stabiel en leef nog op een pilletje in de week. Ik ben gezond, helder en denk nog af en toe terug aan de HIC wat ik noem, de hel op aarde.

Wie in de gezondheidszorg zoiets heeft uitgevonden om mensen weer in het gareel te krijgen, verdient geen lintje. Het is onmenselijk.

Reacties