Gewoon blijven: ‘We hoeven niet alles te begrijpen’

Vannacht werd ik wakker. Geen idee waarom. Het was stil in huis. Mijn hond lag naast mijn bed diep te slapen, helemaal tevreden met het leven zoals het op dat moment was.

Ik maakte een kop koffie en ging aan de eettafel zitten. Even later hoorde ik zijn pootjes op de vloer. Hij kwam naar me toe, keek me even aan en ging naast mijn stoel liggen. Alsof hij wilde zeggen: ik weet niet wat er aan de hand is, maar ik ben er.
En misschien was dat precies wat ik nodig had.

Gisteren had ik een gesprek met mijn neefje. Hij heeft uitgezaaide longkanker en kan niet meer genezen. We spraken over de ziekte, maar ook over vroeger, over herinneringen en over heel gewone dingen. Er werd zelfs gelachen.

Dat vond ik mooi. Want een mens is niet zijn ziekte. Een mens blijft iemand met herinneringen, humor, dromen, eigenaardigheden en een heel leven achter zich. Na ons gesprek bleef ik nadenken. Niet zozeer over wat ik had moeten zeggen, maar over wat ik kon betekenen.

Naast iemand zitten

We willen elkaar zo graag helpen. We zoeken naar de juiste woorden en naar oplossingen. Maar soms zijn die er eenvoudigweg niet.

Dan blijft er iets heel eenvoudigs over: luisteren, samen lachen, een hand op een schouder of gewoon naast iemand zitten. Zoals mijn hond vannacht.

Mijn hond wist niets van ziekte en niets van moeilijke gesprekken. Hij wist alleen dat ik wakker was en koos ervoor om bij me te blijven.
Misschien is dat wel een van de mooiste dingen die we elkaar kunnen geven: er zijn, juist wanneer we niets kunnen veranderen.
Want het leven is niet altijd maakbaar. Het brengt mooie dagen, moeilijke dagen, afscheid en nieuwe herinneringen.

We hoeven niet alles te begrijpen.
Soms is het genoeg om elkaar niet alleen te laten. Niet altijd weten wat je moet zeggen, maar toch blijven. Misschien is dat wel menselijkheid.

Reacties