Eerlijk zullen we alles delen

Eerlijk zullen we alles stelen… Dat lijkt een Sinterklaasliedje. Maar schijn bedriegt.

Huishoudelijke hulp valt onder de WMO, de Wet Maatschappelijke Ondersteuning, voor mensen die het niet zelf kunnen betalen. Maar sinds een paar jaar heeft iedereen recht op deze goedkope hulp. Resultaat: een stortvloed van welgestelde aanvragers en te weinig geld. Resultaat: nou wordt die hulp afgeschaft voor iedereen. Eerlijk?

Met de heffing WLZ, Wet Langdurige Zorg wordt de instellingszorg betaald en bedraagt 9,65 procent van het inkomen. Tenminste; voor de inkomens tot 37.000 euro per jaar. Maar een CEO met een inkomen van 370.000 euro per jaar betaalt ook die maximale premie van 3700 euro. Zo komt er te weinig geld binnen voor verpleeghuizen. Schuld van de ouderen?

Oninteressante kwalen moeten het stellen met veel bewegen en eventueel een paracetamolletje. Net of lageloners niet genoeg bewegen in hun buk- en sjouwbanen: thuiszorg, bagagehandling, schoonmaak, recycling, groenonderhoud, bezorgdiensten, horeca, supermarkten. En dan roepen dat de zorg te duur is.

Levenslang betalen

Lage inkomens betalen hun hele leven huur – als ze al een onderkomen vinden. Een woning stijgt jaarlijks flink in waarde en dat is een nadeel voor de huurder. Het is wel leuk verdiend voor de huiseigenaar. Die heeft aan het einde van de looptijd – standaard 30 jaar – kapitaal opgebouwd met behulp van hypotheekrenteaftrek en prijsstijgingen. De huurder heeft na 60 jaar huurverhoging nog niks. En dan roepen dat de sociale huur te goedkoop is.

Indirecte belastingen – zoals BTW, accijns, energie- milieu- en gemeenteheffingen – zijn voor iedereen gelijk. Dat tikt bij lage inkomens extra aan. Effect: aan het eind van de maand houden ze een stuk week over, de veelverdiener bouwt elke maand extra vermogen op.  En momenteel wordt over spaargeld – zelfs als dat ettelijke tonnen bedraagt – helemaal geen vermogensbelasting geheven omdat dat oneerlijk zou zijn. Indirecte belastingen worden gebruikt om begrotingstekorten aan te vullen. Daarom worden ze elk jaar hoger. Ten koste van de lage inkomens. Net of dat wel eerlijk is.

Armoedeval

En het allerstomste: toeslagontvangers hebben niks aan loonsverhoging of meer uren werken: voor elk tientje meer gaat er een tientje toeslag af. Armoedeval. Ik heb het effe uitgerekend. Een alleenstaande met een jaarinkomen van 25.000 euro krijgt aan huur- en zorgtoeslag 4416 euro meer dan één met 36.000 euro. Die laatste betaalt 4290 euro meer inkomstenbelasting en ca 2400 euro meer voor dezelfde sociale huurwoning. Beiden hebben dus feitelijk hetzelfde – lage – vrij besteedbare inkomen. Ongeveer 70 procent van alle inkomens zit in deze situatie.

Dus.

Omdat de zwakste schouders de zwaarste lasten dragen, is het financiële fundament onder alle staatsfaciliteiten nogal wankel. Resultaat: steeds nieuwe bezuinigingen op zorg, onderwijs, onderkomen, inkomenszekerheid en rechtsbescherming. Zogenaamd omdat deze publieke voorzieningen te duur zijn. Flauwekul. De veelverdiener betaalt te weinig inkomstenbelasting en kan wel van alles aftrekken. Lageloners die voorzieningen zoals tandarts of fysio niet kunnen betalen, kunnen niks aftrekken. Doe maar gewoon zonder. En mobiliteitshulpmiddelen zijn altijd voor eigen rekening want ouderen mogen uiteraard helemaal geen geld kosten. Zelfs geen airco’s in verpleeghuizen vanwege de klimaatverandering. Gevolg: ruim 1330 hittedoden in 2026.

Klimaatverandering heeft dus wel degelijk voordelen.

Reacties