De wereld volgens naïevelingen: ‘Je moet mij dingen met veel instructies uitleggen’

Een vriendin van me is, in feite net als ikzelf, overspannen. Zit in de ziektewet. Nu wonen we ook nog eens een ontzettend eind uit elkaar, wat de ooit afgesproken belofte om samen eens goed wat musea te gaan bezoeken, er niet makkelijker op maakt.

Want halverwege de reis zijn we beiden al doodmoe en tot niets meer in staat. Dan maar appen.

Het verhaal dat ze me vervolgens appt over het uiterst rustige gehucht waar ze inmiddels woont, doet me én met m’n oren flapperen (dat is knap, ik ben Dombo niet; ik kreeg laatst nog een klacht van de dokter, die kreeg iets m’n oor zo moeilijk in). Goed, terug naar het verhaal zelf. Zoals ze het me vertelde, deed het me denken aan een scène uit De Wereld Volgens Garp.

Over een zoon die interesse laat blijken in een bepaald type vrouw. Niet op díe manier, maar zijn moeder nodigt de dame tóch uit voor een kopje koffie.

Weten wat je beweegt

„Jullie zijn toch niet van dat soort zaken hè? Want dáár doe ik niet aan”, geeft de dame van lichte zeden aan.

„Nee nee, zeker niet. Ik wil gewoon weten wat je beweegt”, beweert de moeder, een rol van Glenn Close. Zijzelf heeft, in deze rol, op geen enkele manier ooit interesse gehad in seks, dus verbaast zich buitenmatig over iemand die er juist haar werk van gemaakt heeft.

Zo kwam deze vriendin van me erachter dat iemand die ze kende er ‘zo eentje’ bleek te zijn. Dat het ook gewoon onder het eigen dak, tussen de eigen lakens gebeurde, zelfs. Ondanks een zeer terminale ziekte die er ook nog onder de leden was.

Envelopje en sleutel

Ik lachte me gek, aan de andere kant van app. Hoe kreeg deze vriendin dat nu weer voor elkaar, om met zo iemand bevriend te raken, zonder dat ze het doorhad? Dat vond ik meer iets voor mij. Ik heb ooit een piepklein papieren envelopje voor iemand open gehouden, die daar, dacht ik, met een sleutel een hoopje zout uit haalde en dat met haar neus opsnoof. Ik was zojuist getuige én hulp geweest bij coke snuiven.

Sommige dingen moet je mij met pictogrammen, woorden en heel veel instructies uitleggen. En dan nog gaat het soms mis.

Terug naar de vriendin. Ik appte, gierend van de lach inmiddels: ‘Ik ruik een column.’ Ik kreeg een smiley terug, met ‘ik wist het wel!’

En zo geschiedde….

Reacties