Hij wist het beter

Tegenwoordig ben ik bijna opgelucht als een man enthousiast is. Geen ingewikkelde signalen, geen eindeloze analyses. Hij appt, stuurt voiceberichten en wil afspreken. Niks op aan te merken, toch?

Wat als deze anders is?

Sinds de match op Tinder was het gelijk raak. Dagenlang contact, de hele dag door. Van die momenten dat je in bed denkt: shit, het is 02:00 uur, ik moet eigenlijk slapen, maar ik vind dit veel te gezellig. Terwijl ik mezelf al jaren beloof geen enkele man meer van mijn kostbare slaapuren te laten snoepen. Toch was daar dat ene stemmetje: wat als deze anders is?

We spraken af en alles voelde wederzijds en vanzelfsprekend. Er werd wijn gehaald, croissantjes van de biologische bakker en havercappuccino’s. Dingen waar deze vrouw uit de Randstad natuurlijk gevoelig voor is. Ik had bijna het idee dat we een succesvolle pilot aan het draaien waren. Ik durfde zelfs te denken: misschien vindt die man mij wel interessant.

Na de date zei hij: “Ik hoop je snel weer te zien.” Nog voordat hij thuis was, had hij alweer geappt. Ik appte een vriendin en vertelde haar dat dit bijna te mooi was om waar te zijn. Haar advies: geniet er nou gewoon van. Niet bij iedere man meteen vraagtekens zoeken.

Even gekozen

Een dag later stelde hij de volgende date al voor. Ik was blij. Voelde me even gekozen. Niet dat ik al een relatie en Toscaanse bruiloft aan het plannen was. Gewoon het fijne gevoel dat iemand het leuk vindt om tijd met mij door te brengen.

De dag van de tweede date brak aan. Ik hoorde de hele dag niets. Alarmbellen. Onderbuikgevoel. Ik besloot het heft in eigen handen te nemen en stuurde hem een bericht.

Hij wist het beter

En toen kwam het bericht: hij haakte af.

Niet omdat hij geen zin had. Niet omdat hij iemand anders had ontmoet. Nee. Hij dacht dat ík brak zou zijn en geen energie zou hebben.

Ik wist blijkbaar iets over mijn eigen energieniveau niet wat hij al wel wist. Fijn ook dat iemand anders inmiddels mijn agenda, slaapritme en energieniveau beheert. Scheelt mij weer een hoop administratie.

Het is niet eens dat iemand afhaakt, dat mag. Je kunt niet iedereen leuk vinden. Maar wat ik vooral bijzonder vind, is dat je iemand eerst dagenlang enthousiast laat voelen. Van “dit moeten we nog een keertje samen doen” tot “jammer dat we niet bij elkaar in de straat wonen”. En dan ineens blijkt dat al dat enthousiasme niet genoeg was om op die tweede date te verschijnen.

Daarna bleef het stil. Vijf dagen. Meer was het niet. Vijf dagen waarin ik van misschien vindt deze man mij wel echt leuk naar oh ja, dit is dus ook gewoon weer daten ging.

Ook dit is daten

Ik heb inmiddels verschillende varianten meegemaakt: de man die niet meer reageert, de man die je na een date ontvolgt terwijl hij zelf een tweede date aankondigt, en nu de man die alvast voor mij besluit dat ik geen energie heb. De datingmarkt blijft vernieuwen, helaas niet per se ten goede.

Misschien wordt daten langzamerhand vooral een cursus omgaan met andermans interpretaties. Ik moet misschien maar stoppen met kijken naar hoeveel iemand appt, hoeveel voiceberichten hij stuurt of hoe enthousiast hij klinkt. Voortaan wacht ik gewoon tot er daadwerkelijk een ontbijtje tegenover me zit.

Want blijkbaar is enthousiasme tegenwoordig pas officieel wanneer iemand er ook daadwerkelijk mee aan tafel verschijnt.

Reacties