Het blonde meisje bij de roltrap

Het blonde meisje bij de roltrap
Afgelopen dinsdagavond, rond een uur of elf, stak ik de straat over vanaf het Paleis van Justitie naar de achterkant van Den Bosch Centraal.

Weet je wel.
De andere kant van Den Bosch.
De professionele kant van Den Bosch. Enfin.

Links de trap en rechts de roltrap, met daar exact voor een muurtje. En daar zat een hele leuke jonge dame. Verzorgd, open karakter én rokend.

En daar ging het mis bij mij.

Ik heb in alle zwakte een sigaret aan haar gevraagd.

En die kreeg ik.
Gelukkig.
Had ik haar bijna verkeerd ingeschat en kei voor lul gestaan.

Maar nu komt het.

22 jaar en mij dit zeggen — nou, chapeau dame:

“Je bent 39 en gestopt met roken. Beloof me dat je dit niet meer nodig hebt.”

Ze stak haar hand naar me uit, die ik tevreden schudde.

Onder die voorwaarde heb ik de sigaret geaccepteerd en vervolgens een heel leuk gesprek met haar gehad. De aankomende tien minuten.

Zij had de trein naar Roermond gemist en had een relaxmomentje voor zichzelf.

Ik was vijftien minuten te vroeg op het station en wilde een relaxmomentje voor mezelf.

“Dit soort spontane, open gesprekken gebeuren niet veel meer. Zeker niet in de avond,” zei ze.

Ik beaamde dat en snapte precies wat ze bedoelde.

En ergens gedurende die tien minuten dacht ik: jij zou een goede eventmanager worden.

Die gedachte kwam niet helemaal uit de lucht vallen. Ze vertelde dat ze met die opleiding bezig was. Juiste dame, juiste opleiding.

Dat heb ik haar dus ook maar verteld.

Een gastvrouw in ieder geval. A bloody good one.

Zij had haar trein gemist.
Ik was te vroeg voor de mijne.

En precies daartussen ontstonden tien bijzonder leuke minuten met een wildvreemde.

De sigaret heb ik opgerookt.

De belofte hou ik.

Reacties