Frisse wind

De taferelen in Den Haag zijn niet langer te verdragen dus het is tijd voor een frisse wind in de Hofstad. Niet langer heb ik er vertrouwen in dat de 150 Tweede Kamerleden in het parlement het beste met ons voorhebben. Ik laat voor het gemak de 75 Eerste Kamerleden even buiten beschouwing, deze mag vandaag nog afgeschaft worden.

Om niet alleen te zeuren maar ook constructief bij te dragen aan een oplossing pleit ik voor de ‘gedragscode politici’. Deze code bestaat uit vijf punten, hieronder beschreven in volgorde naar importantie.

1. Liegen. Politici liegen. Ze liegen steeds vaker en dat moet stoppen. Het is simpelweg onhandig wanneer er wordt gelogen over de werkelijkheid. Het is voor de kiezer al moeilijk genoeg een weloverwogen keuze te maken. Een politicus die aantoonbaar en bewust onwaarheden verteld wordt direct levenslang geschorst van enige deelname aan het democratisch proces. Geen tweede kansen. Stemmen mag nog wel.

2. Incompetentie. Soms liegt een volksvertegenwoordiger niet expres maar is er gewoon te weinig energie gegaan naar het uitzoeken hoe iets echt zit. Echter zal het vaker nog een gebrek aan interesse in de waarheid geweest zijn. Want stel je voor dat de werkelijkheid niet strookt met jouw eigen agenda of de agenda van diegene bij wie je op welke manier dan ook in de tang zit. Om ruimte voor ontwikkeling te laten is het binnen deze categorie mogelijk om van je fouten te leren. Bij twee waarschuwingen sta je op scherp. Lukt het dan nog niet, dan volgt eenzelfde sanctie als benoemd bij punt 1. Hierbij doet het er niet toe of er sprake was van te weinig inzet of inzicht. Idioten in het landsbestuur zijn nu eenmaal niet wenselijk.

3. Visie. Politici moet zich vooral richten op een visie over hoe de samenleving eruit moet zien. Iedereen een beetje of ieder voor zich. Een aarde voor de toekomst of mais blijven verbouwen voor vee dat onnodig is. Dat soort thema’s. De uitvoering daarvan laten we over aan mensen die daadwerkelijk verstand van zaken hebben. Zo voorkom je ministers van financiën die in hun beleid eerst lijken te kijken wat de consensus onder economen is om vervolgens precies het tegenovergestelde te doen.

4. Landsbelang. Wel of niet herkozen wordt mag geen rol spelen in het vormen van iemands politieke visie. Landsbelang dient boven eigenbelang te gaan. Mensen doen de gekste dingen om in het zadel te blijven zitten. Mogelijk kan er een game ontwikkeld worden waarin eenieder de rol van minister kan invullen op zijn of haar eigen manier. Zo kan iemand toch zijn ei kwijt maar kan dat lekker thuis op de bank zodat de rest van Nederland er geen last van heeft.

5. Overtuigen. Ieder kamerlid moet zich jaarlijks op zijn minst vijfmaal, in het openbaar, laten overtuigen. Wanneer iemand daadwerkelijk geïnteresseerd is in de mening van de ander en ervoor open staat om de eigen mening bij te schaven, moet vijfmaal haalbaar zijn. Hoe verfrissend zou het zijn wanneer een volksvertegenwoordiger na een lang debat zou eindigen met: ‘Zo had ik er nog niet naar gekeken, u heeft helemaal gelijk.’ Voorwaarde is dat wij, de kiezer, zo iemand dan niet als draaikont of huichelaar bestempelen maar de meerwaarde inzien van vatbaar zijn voor goede argumenten die de wereld een betere plek maken.

Ik realiseer me dat met uitvoering van bovenstaande, we de komende tijd een hoop vaste gezichten van het toneel zullen zien verdwijnen wat voor het betreffende individu een persoonlijk drama moet zijn. Deze mensen zullen datgene waar zij al die tijd voor gewerkt hebben kwijtraken, achter blijven in desillusie en op zoeken moeten naar een andere vorm van betekenis.

Gelukkig is dat precies de bedoeling.

Reacties