Dixie-land

Bij ons in de straat staat een Dixie. Zo’n portable toiletgebouwtje. Je ziet ze tegenwoordig overal.

De Dixie bij ons staat naast een kuil waar straks een huis komt, maar dat duurt nog wel even. Op de deur van de Dixie is een sticker van een hartje geplakt. De naam Dixie aan de zijkant van het gebouwtje is ook met drie hartjes geschreven: twee als puntjes op de ‘i’ en eentje in de buik van de ‘D’. Er is iets met wc’s en hartjes. Geen idee waar dat vandaan komt, waarschijnlijk uit Scandinavië.

Laatst liep ik op straat en zag even verderop ook zo’n Dixie staan. Er kwam een donkerblauwe Volvo op afrijden. Een nette man van een jaar of veertig  stapte uit. Met een zekere spoed zette hij koers richting de Dixie. Toen hij een bouwvakker in het oog kreeg, riep hij: “Mag wel even, hè?” De bouwvakker knikte, wat moest hij anders.

De vrouw van de nette man bleef alleen achter in de auto. De deur waar de man net uitstapte, stond nog op een kiertje. De motor draaide. De vrouw keek voor zich uit met een lege blik. Geen idee waar ze aan dacht. Dat kon van alles zijn.

De Dixie bij ons in de straat wordt nog nauwelijks gebruikt. Hij staat er wat eenzaam bij, zo naast die kuil. Alleen de opzichter komt af en toe langs en laatst wat zandauto’s.

Als de werkzaamheden aanvangen, zal dat wel veranderen. Binnen de kortste keren wordt de Dixie dan weer opgehaald en kan hij overal terechtkomen: festivals, crossmotorwedstrijden, dorpsfeesten. Voorlopig staat hij nog hier bij ons. Mij staat hij niet in de weg.’s Morgens loop ik er langs als ik de hond uitlaat. Op de een of andere manier word ik wel vrolijk van dat gebouwtje. Dat zal wel door die hartjes komen.

Reacties