Afvalperikelen

Mijn najaarsvakantie is geboekt en komt dichterbij, maar ben ik al vakantieproof?

Een voorzichtige blik op de weegschaal zegt me van niet. Nog even wat kilootjes wegwerken dus.

Koolhydraten? Nee, die zijn even uit den boze. Toch?
Nee! Wacht, je moet juist wel koolhydraten blijven eten voor de broodnodige energie.

Nee, geen koolhydraten, broccoli- of bloemkoolrijst moet je eten, veel gezonder!

Oke, iets minder koolhydraten dan maar en wat meer eiwitten. Ik heb het nog niet uitgesproken of een vriendin overhandigt me een gigantische pot whey-eiwitten. Hier, je gaat toch ook naar de sportschool? Dus dit heb je dan nodig! Oh? Ik sport eigenlijk al van kleins af aan en heb het altijd zonder gekund? Nee, dit is echt belangrijk voor de opbouw van je spieren en daarbij zit je er lekker vol van, knipoogt ze.

De volgende dag ga ik gewapend met mijn dagelijkse yoghurtshake voor de lunch, naar mijn werk. Voor het eerst in mijn leven heb ik deze aangevuld met nóg meer eiwitten. Een schepje whey dus. En wanneer rond 13:00 mijn maag begint te knorren, pak ik hem er maar eens bij.

Me verheugend op mijn oh zo gezonde lunch maak ik mijn beker open en kijk naar mijn shake die ik vanochtend heerlijk luchtig geklopt had. Wat is er gebeurd? Mijn heerlijke lunch lijkt veranderd in een stopverfachtige substantie. En nu?

Ik schep de helft eruit, vul hem aan met water en shake nog maar eens in de hoop dat het weer in mijn oude vertrouwde lunch gaat veranderen, maar het is het nét niet.

Thuisgekomen beloof ik mezelf een overheerlijke maaltijd te maken na die mislukte lunch. Kipfilet en een salade is altijd goed lijkt me, zo in strijd tegen de kilootjes. Ik twijfel tussen de kip smakeloos koken of met een piepklein beetje boter toch een beetje krokant maar vooral smakelijk bakken. Ik kies de kleinste pan zodat ik zo min mogelijk vet kan gebruiken want vet… daar heb ik zelf al genoeg van. En ik geniet. Wat een heerlijke maaltijd.

’s Avonds komt een vriendin langs die met een glimlach mijn afvalperikelen aanhoort. Meisje, meisje toch, je hoeft niet bang zijn voor vetten. Die heb je nodig! Ja maar, ik heb er momenteel al genoeg van en dat is nu net het probleem, sputter ik tegen. Nee, zegt ze op een toon die geen tegenspraak duldt, je hebt juist verzadigde vetten nodig om vet te kunnen verbranden en dus af te kunnen vallen. Ahhh fijn, roep ik enthousiast en loop naar de kast om wat chocolade aan te bieden, maar dát schijnt nu net weer niet de bedoeling te zijn! Verzadigde vetten lieverd, gooi dit dus maar in de kliko als je af wilt vallen…

Mijn hoofd draait inmiddels overuren en aangezien ik graag loop als mijn hoofd ‘vol’ zit, loopt ook mijn stappenteller op… en op… en op.

Al die nieuwerwetse strategieën die er tegenwoordig bij komen kijken om een paar kilo af te vallen. Ik weet niet meer wat wijsheid is.

Mijn zoon hoort mijn klaagzang aan en lacht me nog net niet uit. Mam, afvallen is gewoon minder kcal. tot je nemen dan je nodig hebt, zo moeilijk is dat toch niet?

Dus ik mag weer gewoon, lekker ouderwets kcal tellen en alles komt goed? Mooi! Daar kan ik mee dealen! En ik geniet ’s avonds stiekem weer van dat stukje chocolade om het aantal kcal kloppend te krijgen.

Sorry dieetgoeroes, jullie zullen er vast voor hebben gestudeerd en er heel veel vanaf weten. Maar ik trek mijn eigen plan zoals ik dat al 40 jaar doe en de weegschaal lacht me inmiddels weer toe.

U bent bijna vakantieproof mevrouw, nog 1,5 kilo te gaan!

Reacties