‘Droombedrijf kiest niet voor mij, m’n Christian Louboutins wachten nog even’

Gisteren kreeg ik een mail waar ik stiekem al bang voor was. Na meerdere gesprekken besloot mijn droombedrijf verder te gaan met iemand anders. De medewerkster schreef dat ik enthousiast was, goed bij het bedrijf paste en dat de keuze ontzettend moeilijk was geweest.

Dat soort complimenten verzachten de klap een beetje. Heel even. Want uiteindelijk staat er maar één ding: we kiezen niet voor jou.

Mascara overleefde het niet

Tijdens het lezen van de mail probeerde ik mijn tranen nog weg te knipperen. Mijn waterproof mascara had daar duidelijk een andere mening over. En ineens zag ik mezelf weer onderaan een berg staan. Zo’n berg waarvan je dacht dat je bijna boven was, om er vervolgens achter te komen dat de top toch nog een stuk verder weg blijkt te zijn.

Dag Christian Louboutin-hakken die ik in gedachten al had gekocht van mijn eerste salaris. Hallo huismerk-pindakaas uit de bonus.

Het was niet zomaar een sollicitatie. Dit was zo’n bedrijf waar ik mezelf al helemaal zag rondlopen. Ik had mezelf mentaal al drie keer voorgesteld aan mijn fictieve collega’s en was stiekem al aan het bedenken welke havercappuccino ik daar elke ochtend zou halen. Blijkbaar had ik de onboarding iets te enthousiast vooruitgespoeld.

HR-versie van een eerste date

Solliciteren lijkt verdacht veel op daten. Je trekt je beste outfit aan, oefent antwoorden en probeert enthousiast te zijn, maar niet té enthousiast. Je wilt tenslotte niet overkomen als een golden retriever die net een tennisbal ziet. Je wacht op een bericht, analyseert achteraf ieder antwoord en vraagt je af of dat ene grapje misschien toch iets te veel was.

Het enige verschil? Na een sollicitatie krijg je tenminste nog een nette afwijsmail. Bij een date word je negen van de tien keer gewoon professioneel genegeerd.

Het gekke is dat een afwijzing nooit alleen over die ene baan gaat. Een afwijzing komt namelijk nooit alleen. Hij neemt gezellig alle eerdere afwijzingen mee. Van sollicitaties. Van dates. Van plannen die nét anders liepen dan je had gehoopt. Alsof ze met z’n allen in een groepsapp zitten en denken: ‘Zullen we vandaag nog even langskomen?’

Welkom bij de succesparade

Ondertussen scroll ik door LinkedIn. De één begint aan een droombaan. De ander koopt een huis. Weer iemand anders kondigt een zwangerschap aan of poseert met een verlovingsring waar je u tegen zegt. Tegenwoordig krijgt zelfs een gebroken arm een eigen carrière-update. En wat doe ik? Ik ververs mijn mailbox. Mijn F5-toets verdient inmiddels betere arbeidsvoorwaarden dan ik.

Misschien raakt een afwijzing daarom zo hard. Niet omdat die ene baan alles zou oplossen. Maar omdat je eigenwaarde soms ongemerkt afhankelijk wordt van dingen waar je maar voor de helft invloed op hebt. Een recruiter. Een date. Iemand die besluit dat iemand anders nét beter past.

Misschien zijn solliciteren en daten daarom helemaal niet zo verschillend. Bij allebei probeer je jezelf van je leukste kant te laten zien, in de hoop dat iemand zegt: jij bent precies wat ik zocht.

De schoenen blijven klaarstaan

En bij allebei eindig je soms huilend op de bank met een zak Union-chips. Maar ergens tussen de kruimels en de tranen door open ik toch weer de foto van die Christian Louboutins.

Want wie weet loop ik er dit jaar alsnog op.

Reacties