WorldPride Amsterdam: mensen in hun eigen drukte hebben genoeg aan zichzelf

„Trots op mijn stad”, zei Femke Halsema. Ik weet niet waarom. Zeker niet door de omleidingen vanwege ontelbare opbrekingen in Amsterdam die al weken duren – tot najaar 2027 – en me doen denken aan de aanleg van de metro destijds.

Het kost me anderhalf uur om van oost naar west te komen op gewone dagen. Nu met de Pride duurt het uiteraard nog langer. Ik zoek naar wat ruimte en roep: „Alle witten naar achteren.” Man, vrouw of wie dan ook, maakt me niet uit, ik discrimineer niet. Ze horen mij niet eens, mensen in hun eigen drukte hebben genoeg aan zichzelf. En die fanatieke vrouw-manstrijd gaat door…

Lisa Loeb, cabaretière en columnist, windt zich op waarom Madonna als een raar oud poppetje wordt gezien en Mick Jagger als een held. Welnu, je ziet meer als je goed kijkt én luistert, Lisa.
„Vrouwen doen het nooit goed: als ze botox gebruiken of juist niet”, aldus Lisa. „Maar dat Mick Jagger zich heeft laten verbouwen, daar hoor je niemand over.”

Lisa, Jagger heeft potten met haarverf in voorraad, en traint veel. Meer niet. Bovendien zingt hij nog, terwijl Madonna playbackt. Daarbij beweegt hij zich nog soepel en treedt niet op in zijn Jansen & Tilanus, of in een onderbroek van de HEMA.

Sommige mensen in hun eigen drukte hebben nooit genoeg aan zichzelf. Lisa kijkt om zich heen aan de talkshowtafel, tevergeefs op zoek naar een lach. Dan begint ze over haar tanden die ver naar voren staan en dat mensen haar daarop aanspreken; Madonna is dus niet het probleem. En Mick Jagger kan er ook niets aan doen: ‘You can’t always get what you want…‘

Trots op Amsterdam. ‘Ik zag een muis’, zong Rudi Carrell ooit.
‘Daar op de trap (…) Een kleine muis op klompjes. Het ging van klip klippedieklap op de trap (…).’
Ik ‘zag’ het muisje dat blij was in een molen in Mokum te wonen wel, maar een muisje op klompjes tartte mijn voorstellingsvermogen.

Carrell won de Zilveren Roos van Montreux. Hij speelde een blanke man op een onbewoond eiland met de mooie donkerharige Esther Ofarim als zeemeermin. Sindsdien bestaan zeemeerminnen, omdat ik teleurgesteld zou zijn geweest als Esther Ofarim dat niet echt was. Door ontwikkeld voorstellingsvermogen bestaat de Kat van Ome Willem ook. En hij is absoluut op reis geweest.
Muisjes op klompjes in molens bestaan zolang je dat maar wilt.

Een Mokums muisje wilde ook wel eens mee
En zo sprong hij voor de eerste keer
in een swingende boot vol met leer…

‘Ik voel een muis
Waar?
Hier, in mijn leren string
Waar in je string?
Nou daar
Een kleine muis met scherpe tandjes
Nee, het is geen grap, het ging van happerdiehap bij mijn hap…
Hij zei tegen zijn vriendje haal onmiddellijk dat beest uit mijn string
Nee, niet daar, dat is een heel ander ding!
Het muisje verdween weer en sprong op de politieke boot
waar hij met Jetten Lustig van Ellie genoot
Zo zongen ze samen „Wat is het toch fijn
een muis en minister bij de Pride in Mokum te zijn…”‘

Reacties