Jan had een pied-à-terre en vloerverwarming, door de wiet van buurman

Als het ooit tijd is om lelijke dingen over mijn buren te zeggen dan is het nu. Ze zijn toch allemaal op vakantie, dus niemand die het hoort.

Nee joh, ik heb echt niets te klagen. Heb echt leuke buren van onbesproken gedrag. De wijk is vergroend en leefbaar, het is prettig wonen. Tijden veranderen, mijn pied-à-terre ligt grenzend aan de Goudse binnenstad in een wijk die in het verleden nog weleens als een probleembuurt werd bestempeld. Als er niet minstens één keer per week een ambulance, brandweer- of politiewagen in de straat stond, begon ik me zorgen te maken.

Een grondige renovatie en onder andere cameratoezicht hebben voor een serieuze verbetering gezorgd. Voordeel in die good old days was wel dat ik een winter lang gratis vloerverwarming had. De buurman direct onder mij wonend, was best oké in de omgang. Nooit problemen meegehad. Wel was hij soms nogal luidruchtig en spuugde hij niet bepaald in een glaasje bier. Ik had het idee dat hij dan vaak niet eens meer wist hoe hij heette, maar een nare man was hij niet. Zijn levensstijl duwde hem langzaam maar zeker richting de afgrond.

Reputatie roddelkrant

Er kwamen steeds meer vage types op de meest onmenselijke tijdstippen bij hem over de vloer. Dat ging niet onopgemerkt. Pech voor hem was dat er beneden in het trappenhuis een buurvrouw woonde met de reputatie van de plaatselijke roddelkrant. Geen vlieg vloog ongemerkt langs haar voordeur. Dus zeker de twee duistere, niet al te slimme types niet, die met een grote glazen kas per abuis tegen haar voordeur aan knalden. Buurvrouw was in opperste staat van paraatheid en meteen wist ik hoe laat het was. Ze sloeg de andere dag alarm bij medeburen, politie en woningbouwvereniging.

Toen ik een paar dagen later de portiektrap afliep, kwam ik het wietduo ook tegen. Ze liepen met wagenwijde open tassen, waardoor ik een open inkijk had. Ik zag zo ongeveer een ArenA-grasmat aan plantjes en wist: foute boel.

Er volgde een vrij lange winterse periode van radiostilte. Ik werd er behoorlijk nerveus van. Buurman stond niet bepaald als een elektricien bekend en van zijn beide handlangers moesten we het ook niet hebben. Ze hadden waarschijnlijk flink met de stroomvoorziening geïmproviseerd en dat wil nog weleens voor ongewenst vuurwerk zorgen.

Stilte voor de storm

Daarnaast was het zaak om buurman niet te laten merken dat we zijn snode plannen doorzagen. Het leek op stilte voor de storm. En de storm kwam! Nederland was nog in de ban van de eerder die week in Den Haag opgerolde Hofstadgroep. Mohamed B. en zijn kornuiten werden met grof geschut uit hun Haagse schuilhut gehaald en we zagen hoe de straten vol stonden met busjes van arrestatieteams. Het deed onwerkelijk aan toen een week later op een vroege ochtend de gracht waar ik woonde werd overspoeld met gelijksoortige busjes vol nerveuze agentjes. Na infraroodmetingen vanuit een helikopter was gebleken dat de wietplanten genoeg gegroeid waren om een gerechtvaardigde inval bij mijn totaal overdonderde buurman te doen.

Als een heuse Mohamed B.-imitator werd buurman afgevoerd en op water en brood gezet, terwijl zijn woning werd doorzocht, de plantjes in beslag werden genomen en de stroom werd afgesloten. Een paar dagen later was buurman alweer vrij. Onze hennepbaron verhuisde niet lang daarna naar een vlakbij gelegen Ziekenfondsdorpje waar het ook slecht met hem afliep. Toch had ik dankzij zijn vol met hennep gevulde glazen megakattenbak pal onder mijn slaapkamer, een winter lang gratis vloerverwarming. Ach, dat zag ik maar als een soort overlastsubsidie.

Reacties