Liefde in een tijd van verdwijnen

We leven in een tijd
waarin gesprekken
worden teruggebracht tot sms’jes,
waar ruzies eindigen
met een stil scherm
of een telefoon die niet meer overgaat.

Waar gevoelens
niet meer hardop worden uitgesproken,
maar verstopt zitten
in zinnen met drie puntjes,
in stiltes,
in „het is goed”
terwijl niets goed is…

Seks werd makkelijk,
maar intimiteit werd zeldzaam.
Het lichaam werd bereikbaar,
terwijl de ziel
steeds moeilijker binnenkwam.

Het woord liefde
werd te vaak uitgesproken
zonder de betekenis nog te voelen.
We noemen bezit liefde,
controle zorg,
jaloezie betrokkenheid
en angst trouw…

Onzekerheid werd een manier van leven.
We zoeken bewijzen
voor dingen die misschien niet eens gebeuren.
We vergelijken, vermoeden, wantrouwen,
tot degene van wie we houden
moet boeten voor wonden
die een ander ooit heeft gemaakt.

Vertrouwen werd iets
dat je eerst moet verdienen,
alsof liefde een contract is
met kleine lettertjes
en een ontsnappingsclausule…

En gekwetst worden?
Dat werd bijna normaal.

We raken gewend
aan afstand,
aan koude bedden,
aan halve waarheden,
aan mensen die zeggen
„ik hou van je”
maar niet blijven
wanneer het moeilijk wordt.

En zodra het pijn doet,
lopen we weg…

Niet omdat er geen liefde meer is,
maar omdat we verleerd zijn
hoe je voor liefde vecht
zonder jezelf te verliezen.

Dus als je iemand hebt
bij wie je hart
niet voortdurend op zijn hoede hoeft te zijn,
als je iemand hebt
die blijft wanneer het gesprek moeilijk wordt,
die luistert wanneer je stilvalt,
die je fouten kent
en toch je hand vasthoudt…

neem dat dan niet als vanzelfsprekend.

Kies elkaar.
Ook op de dagen
dat het niet vanzelf gaat.

Praat wanneer zwijgen makkelijker is.
Blijf wanneer vluchten verleidelijk wordt.
Vertrouw wanneer angst schreeuwt.
Vergeef wanneer trots je tegenhoudt.

Want echte liefde
is niet degene die nooit pijn doet…

Het is degene
waarvoor je samen
door de pijn heen durft te gaan.

Dus als je iets hebt
dat echt is, hou het vast.

Het is iets zeldzaams…

Reacties