Kortsluiting bij Monique als pakket wordt bezorgd: ‘Auto? Ik heb fietsbanden besteld’

Ik zwaai de voordeur open. „U heeft besteld?” vraagt de man. „Ah, de fietsbanden”, zeg ik.

Mooi, nog net voordat zoon en ik naar de tandarts moeten.

„Een moment, ik ga het pak even uit de wagen halen.”

Hij verschijnt samen met een tweede man. Tussen hen in een reuzenpak: twee kartonnen rechthoeken aan elkaar gebonden. Ze zetten het neer halverwege ons tuinpad.

„Zitten hier fietsbanden in?”, vraag ik.

„No, Oto”, zegt de man zangerig. „Is Oto.”

„Oto…? Nee, ik heb niets voor een auto besteld.”

Mijn stem schiet de hoogte in. Mijn hersens draaien op volle toeren. Wat niet veel uithaalt trouwens, de laatste tijd.

„Is uw naam…?”, vraagt de man, wijzend op zijn lijst.

„Jawel, maar ik heb fietsbanden besteld. Luister, dit is een vergissing.” Ik kijk de mannen aan. Word ik er ingeluisd?

„Is this your address, madam?”, vraagt de tweede man.

„Ik heb niets zo groot besteld!”

„I’m sorry, can you talk English please?”

Onverstoorbare koppen

„Listen, I’m expecting fietsbanden”, stotter ik. „Those rubber, round, black…” Ik gebaar met beide armen. „For a bike. I don’t even have a license.”

De mannen blijven rustig staan, met hun onverstoorbare, geduldige koppen. De een komt dichterbij met het pak. ‘Otto‘ en ‘Schreibtisch‘ lees ik. Het klikt in mijn hoofd.

„I’m very sorry“, stamel ik, terwijl ze het pak optillen en naar binnen zetten. Zwijgend reikt de man de iPad aan waarop ik met mijn wijsvinger mijn handtekening zet.

„It was February when I ordered this…”

De heren knikken en sluiten zachtjes de deur achter zich dicht.

„Maarten, je bureau!”

„Betekent bureau Schreibtisch?”, vraagt mijn zoon, 10, verwonderd.

„Hoe spreek jij ineens zo goed Duits?”

„Weet je nog dat we dat bureau samen besteld hebben?”, zeg ik. Het bureau dat volgens de mail pas half juni zou komen. “Moet het nog zien, ze gaan vast failliet”, had mijn man gezegd.

Even later lopen we naar de tram.

„Oto…!? Nee, fiets!”, roep ik. Zoon schatert.

Reacties