Komen en gaan voor Jerney: ‘Thanks for the love’

Het moet ergens voor mijn geboorte zijn gebeurd. Twee broers uit Voorburg die iets met muziek wilden doen en een gemeenschappelijke gedachte hadden. „Kom, we gaan het helemaal maken. We hebben niets te verliezen en alles te winnen.” Een beetje fantasierijk vertalen en je krijgt… Opus Gainfull.

Het bleek een komen en gaan. Want Opus ging; de groep werd omgedoopt. En George kwam. Die had een openingsact voor die laatste paar optredens van zijn band nodig, vlak voordat hij naar Amerika zou gaan om het daar helemaal te maken. Als bedankje gaf hij een liedje weg dat zijn band niet goed genoeg vond. En terwijl The Golden Earring een amazing journey door de States maakte, zong een amazing Jerney Seasons naar de tweede plaats in de top 40.

Er zouden nog elf hits volgen. Maar waar talloze new wave bands waren gekomen, leek Earth And Fire anno 1979 gegaan. Tot aan het eind van het jaar, toen de fantasie was gegaan en de realiteit was gekomen: de single Weekend en het album Reality Fills Fantasy.

Weekends een drama

Omdat ik die single wel leuk vond, zelf als 9-jarige geen pick-up had en mijn ouders het singlebestaan waren ontgroeid (omdat ze enerzijds getrouwd waren en anderzijds liever albums luisterden), kwam dat album uiteindelijk bij hen in de kast. Ruim tien jaar later kwam de plaat ook in mijn kast en was ik meer gecharmeerd van het tien minuten durende People Come, People Go dan van die ene hit. Misschien ook omdat mijn weekend meestal drama was: op stap gaan en nooit een keer raak met een meisje. Dan was het al gauw boeiender om van een afstand mensen in stilte te zien komen en gaan.

Door de jaren heen kwamen ook de andere albums van Earth And Fire in mijn kast. Vooral die tweede, Song Of The Marching Children, is mij erg bijgebleven. Inmiddels speelt de plaat een rol in een wild and exciting rocktrilogie waaraan ik alweer enkele jaren aan het schrijven ben. Mijn Opus Gainfull. Wanneer die klaar is? Maybe tomorrow, maybe tonight? Only time will tell. Of misschien ook niet; immers: de tijd zegt niets.

Maar op 6 augustus 2026, op een dag waarop aarde en vuur meer verbonden leken dan ooit, zei de tijd dat voor Jerney Kaagman de tijd van gaan was gekomen.

Jerney, thanks for the love. The love of life. Want: music is life, and life is music.

Reacties