Kinky ezels on the road: ‘De denkbeeldige hakken in het zand’

Ik heb jarenlang een modellen/evenementenburo gehad en werd soms beestachtig verrast. Een PR-dame van een Electronicagigant belde mij en wilde voor een promotiedag twee ezeltjes, drie dames en duizend rozen bestellen.

Drie meiden en een fotograaf was geen probleem. Ik kon via mijn zwager een busje met trailer regelen.
Wat de ezeltjes betreft kreeg ik wel hoofdpijn. Eureka!

Ik belde een kinderboerderij en vertelde dat ik twee ezeltjes wilde huren voor een promotie-evenement. Een pijnlijke inschattingsfout. Als door een wesp gestoken werd er gereageerd. „Een kinderboerderij die meewerkt aan commerciële evenementen?” Ik voelde me een behoorlijke ezel, want dit had ik kunnen weten. Dus besloot ik om me niet voor de tweede keer aan dezelfde steen te stoten en het over een andere boeg te gooien. Met een stamelend sorry verbrak ik de verbinding en ging over naar plan B.

Bij de volgende kinderboerderij was het wel raak. Ik vertelde schijnheilig dat ik voor een educatief kinderevenement twee ezeltjes nodig had. Ze trapten er in. Ik mocht die zaterdag twee ezeltjes ophalen, dus tufte het busje volgeladen met ezels, bloemen, fotografen, promotiegirls en ondergetekende naar het centrum van de Maasstad. De meiden liepen met ingelaste pauzes tussen elf en half drie in een speciaal ontworpen outfit met ezeltjes en fotograaf over de Lijnbaan. Zij deelden rozen uit aan passanten en kinderen werden met het ezeltje op de foto gezet.

Voorbeeldig gedrag

Het werd een geslaagde dag en rond de klok van drie hobbelde het hele gezelschap weer vrolijk en vol verhalen richting het gereedstaande busje.
De ezeltjes – omgedoopt tot Winky en Binky – hadden zich de hele dag voorbeeldig gedragen. De meegekregen bakjes met ezelvoer waren gulzig verorberd. Terwijl de meiden inmiddels al keurig in het busje zaten, was het nu de beurt aan onze viervoeters om plaats in hun limousineruimte te nemen. We hadden nog geen idee dat we op een keiharde manier geconfronteerd gingen worden met het gezegde ‘Zo koppig als een ezel’. Winky en Dinky gingen kinky, dat werd al heel snel duidelijk.

Eén meter voor de loopplank naar de trailer zetten ze letterlijk hun denkbeeldige hakken in het zand en verzetten geen stap meer. Niks, nada, noppes!  Meneer en mevrouw De Bok  stonden en bleven staan waar ze stonden. Ik probeerde ze eerst met zachte drang naar voren te duwen, nope. Zwager probeerde het: nope. Fotograaf deed een poging: nope. De ettertjes weigerden om ook maar 1 millimeter te verzetten. Ze stonden duidelijk op het standpunt van: ‘Je hebt ons de hele dag voor joker laten lopen en nu zijn jullie aan de beurt.’

Deserterende sujetten

Ik probeerde Winky voorzichtig aan de nek trekkend vooruit te krijgen, maar had geen schijn van kans. De promotiegirls waren inmiddels uit het busje gestapt en probeerden al duwend tevergeefs de deserterende sujetten in beweging te krijgen. We waren vol concentratie bezig. Bij iedere ezel hingen er twee personen aan de voorkant om de nek te trekken en stonden er drie tegen het arme beestje zijn of haar kont te duwen, teneinde onze dissidenten in de trailer te krijgen. Kansloos.

Opeens hoorde ik één van de meiden zeggen: „Ik ga nu in de bus zitten hoor, hier hoor ik niet bij.” Ik ontwaakte uit een soort verdoving, hoorde auto’s toeteren en keek om me heen, we stonden midden op de megadrukke Hoogstraat. Er had zich een grote meute nieuwsgierige toeschouwers verzameld. Niet alleen op de stoepen, maar ook op de vlakbij gelegen oversteekplaats. Daarachter stond een file toeterende auto’s. De stoep- en zebrapadgangers  hadden een variétévoorstelling voorgeschoteld gekregen die zijn weerga niet kende.

Boodschappenzak

Uiteindelijk werden we door de gong gered. Eén van de promotiegirls kreeg opeens een heldere ingeving. Zij had ligakoeken bij zich en hield die voor de neus van ons ezelsduo en zowaar… voor een ligakoek waren ze wel te lijmen en kwamen ze plots in beweging. Onder luid gejoel en daverend applaus van de inmiddels steeds verder uitgedijde massa liepen Winky en Dinky alsnog vrolijk parmantig de trailer in.

Ik heb nog jaren een boodschappenzak over mijn hoofd getrokken als ik in het centrum van Rotterdam kwam.

Reacties