Hoofddoek af? Dat maakt Sees zelf wel uit

In de aanloop naar de laatste verkiezingen werd ik in een Eindhovens hotel bedreigd omwille van mijn keffiyeh. In de hal riepen beschonken dertigers mij ‘Taliban! Taliban!’ na.

Een van hen kon mijn hoofddeksel niet velen vanwege een posttraumatisch stresssyndroom, opgelopen tijdens zijn militaire inzet in Afghanistan. Aanvankelijk kon ik het opstootje tactisch afwimpelen. Wat later in de hotelbar zette de PTSS’er het echter op een dreigen.

Het bleef bij blaffen en niet bijten, maar het dreigde te escaleren naar een situatie waarin ik niet langer bereid was keuzes te verdedigen. Overigens: als je mij vijf keer in twee minuten op je PTSS attent maakt, word ik achterdochtig over je werkelijke motieven. Als zoon van een Indiëveteraan ben ik qua PTSS niet helemaal van gisteren. Het hotelpersoneel greep uiteindelijk in en ik kon de volgende ochtend ongestoord ontbijten.

Geteisem

Weer thuis in Berlijn nam ik kennis van ernstige immigratievijandige rellen in het vaderlandse. Ik realiseerde me – ook in het licht van mijn Brabantse confrontatie – dat het moedwillig selectief geïnformeerde geteisem in de aanloop naar de verkiezingen dacht de dienst te gaan uitmaken. Nou mag Blondie van mij premier worden als hij verkiezingen wint. Echter: een hoofddoek dragen mag in Nederland en iemand bedreigen mag niet, evenmin als ruiten van fractiekantoren ingooien.

Ter gelegenheid van de voorgaande verkiezingszege van de populisten wist Esmah Lahlah zich als Kamerlid tot uitleg gedwongen, dat het dragen van een hoofddoek haar een persoonlijke keuze betrof. Toen werd mij duidelijk hoe bevoogdend het is om mensen op dergelijke keuzes aan te spreken. Als je rondloopt met je borsten uit je bloes, je kont uit gescheurde jeans, tattoos tot in je nek, lek gestoken met piercings, vraag ik me af wat je over jezelf wil zeggen; het mag alleen wel, evenals het dragen van een hoofddoek.

Rechtse agitatie

Stemming makende gezagsdragers balanceren met dit thema op de scherpe snede van hun bevoegdheden. Nou zien we Faber niet zo snel terug als minister, maar alle zelfgenoegzaamheid ten spijt: zo overtuigend was die verkiezingswinst van D66 helemaal niet. Het forum in de Tweede Kamer voor rechtse agitatie is nog even groot als voorheen.

Over de toekomstige kansen van Wilders c.s. waag ik mij niet aan voorspellingen. Wel ligt het in de lijn der verwachtingen dat we wereldwijde aanslagen getrakteerd krijgen. Niet dat ik dat wil of ondersteun, maar de wereldorde krijgt waar de wereldorde om vraagt. En laat ondertussen één ding populistische politici, wappies en PTSS’ers en al die anderen die mij taliban of terrorist naroepen, duidelijk zijn: die hoofddoek gaat niet af.

Reacties