Ander etiket, hetzelfde meer: ‘Trump verwart macht met het recht om overal zijn ego op te plakken’

Donald Trump regeert soms alsof de wereld één groot naambord is en hij toevallig de enige man met een schroevendraaier. Golf van Mexico? Gulf of America. Lake Ontario? Lake America. Denali? Mount McKinley. Kennedy Center? Daar moet Trump op.

Dit is de president van de Verenigde Staten die macht verwart met het recht om overal zijn naam, zijn land of zijn ego op te plakken. Trump verandert geen werkelijkheid. Hij verandert bordjes. Daarna doet hij alsof hij geschiedenis heeft geschreven.

Lake Ontario, een meer tussen de Verenigde Staten en Canada, met eeuwen geschiedenis en een volkomen gevestigde naam. Trump kijkt ernaar en denkt ‘hoe krijg ik het woord America erop’? Dat is territoriumdrift.

Amerika krijgt er geen meter grond bij. Geen Amerikaan verdient er één dollar extra door. Geen fabriek opent dankzij deze naamswijziging en geen ziekenhuis krijgt er personeel bij. Maar ergens wordt een kaart aangepast en Trump kan weer even doen alsof hij iets heeft veroverd. Dat is het wonderlijke aan zijn symboolpolitiek: de overwinning hoeft niet te bestaan zolang hij maar groot genoeg op een bord geschreven staat.

Niets gewonnen

De Gulf of Mexico werd Gulf of America. Het water klotst nog steeds tegen precies dezelfde kusten. Er is niets gewonnen, niets veroverd en niets verbeterd. Alleen het etiket is veranderd.

Bij het Kennedy Center wordt het nog treuriger, omdat daar zichtbaar wordt wat onder al die nationalistische bombast zit: zelfverheerlijking. Het Kennedy Center is vernoemd naar John F. Kennedy, een vermoorde president, en is een nationale culturele instelling en monument. Trump kijkt daarnaar en denkt kennelijk niet: wat betekent deze plek, welke geschiedenis vertegenwoordigt zij en wat moet ik als tijdelijk president beschermen? Hij denkt: waarom staat mijn naam er niet op?

En vervolgens verkoopt hij dat als kracht. Terwijl het precies het tegenovergestelde is. Een sterke leider verandert omstandigheden. Een zwakke leider verandert woorden en hoopt dat niemand het verschil merkt. Wie een economisch probleem oplost, hoeft er geen nieuw naambord naast te hangen. Wie geschiedenis schrijft, hoeft zijn naam niet zelf alvast op de gevel te schroeven.

Dan wordt een slogan beleid

Symboolpolitiek werkt uitstekend zolang genoeg mensen bereid zijn een symbool voor een resultaat aan te zien. Dan wordt een nieuwe naam een overwinning, een bord een daad en een slogan beleid. Trump begrijpt dat mechanisme uitstekend. Hij weet dat je soms vrijwel niets hoeft te veranderen zolang je maar hard genoeg roept dat alles veranderd is.

Hij is een grote baby, met een luier. „Dit is van mij.” Waarom? Omdat ik het zeg. Het verbaast niet meer, maar verbijstert nog steeds.

Reacties