Den Haag presteert niets: aflevering Sprookjesdag 2026

Ik volg de politiek al te lang om nog ergens van op te kijken. Er is een kabinet, een minderheidskabinet, het soort dat in elk leerboek staatsrecht spannend heet, wat ik inmiddels vertaal als: niemand weet wat er gebeurt en iedereen doet alsof dat de bedoeling was.

Premier Jetten is 124 dagen in functie en zit nog altijd in de fase waarin hij optimistisch „best groot” durft te noemen wat volgens mij vooral een gok met een muntje is. Voor 15 september moet er een begroting liggen die het haalt in beide Kamers. Zonder eigen meerderheid, wel te verstaan. Met een oppositie die muurvast zit volgens PRO-leider Jesse Klaver en onvoldoende vindt volgens de SGP. Niet bepaald de woorden waarmee je een feestje aankondigt.

De klok tikt door: nog een dag of twee voordat de ministerraad duidelijkheid wil, waarna de stukken naar de Raad van State moeten. Wat mij het meest vermaakt: zelfs binnen de eigen coalitie D66, VVD, CDA, drie partijen met hetzelfde regeerakkoord, ligt de knuppel al in het hoenderhok over de vrijheidsbijdrage, die belastingverhoging voor defensie. Niets zegt eendracht zo goed als coalitiepartners die elkaar aankijken over wie betaalt, terwijl de klok, in de mooie woorden van de pers, vrolijk doortikt.

En dan is er de nooduitgang: lukt het écht niet, dan presenteert het kabinet een vage, tandeloze Prinsjesdagbegroting en zoekt daarna maandenlang naar meerderheden. Ik noem dat geen Plan B, maar uitstel verkopen als daadkracht.

Niemand maakt haast

Mijn oma had groot gelijk: haastige spoed is zelden goed. Alleen zie ik hier het omgekeerde probleem. Niemand maakt haast, terwijl iedereen doet alsof de nood torenhoog is. Dé Haagse kunst: de urgentie van een brandalarm combineren met het tempo van een postkoets die vast staat op de Utrechtsebaan.

Dus bij dezen mijn voorstel aan de Koning: op de derde dinsdag van september, in plaats van een troonrede vol „scherpe keuzes”, gewoon een voorleesuurtje. Een sprookje over een landje met een kabinet zonder meerderheid, dat wekenlang onderhandelt met zes oppositiepartijen. De een wil een hogere vliegtaks, de ander wil het stikstofbeleid slopen en uiteindelijk, plot twist, is er geen begroting die ergens op slaat, maar wel een hoedenparade en een gouden koets. Happy end gegarandeerd, want niemand hoeft af te treden. Dat heet hier voortmodderen, en daar is subsidie voor.

Tot die tijd hou ik het op koffie, want die schijnt niet aan te slepen bij de onderhandelingen. Wordt vast weer een prachtig jaar voor de belastingbetaler, die niet aan tafel zit, maar wel de rekening krijgt.

‘Den Haag presteert niets’ wordt, helaas, door mij ongetwijfeld vervolgd.

Reacties