Dankzij de Pride zag ik eindelijk weer die normale blikken op straat

Jammer dat Pride Amsterdam niet langer duurt. Soms heb ik zelfs het gevoel dat ik zou willen dat alle homoseksuelen gewoon in Amsterdam bleven. Dat klinkt misschien overdreven, maar het komt voort uit mijn persoonlijke ervaring. Tijdens Pride zie ik eindelijk op straat lieve, ontspannen mensen met toegankelijke blikken. Homoseksuelen komen op mij vriendelijk en vreedzaam over.

Door de sfeer in Amsterdam besefte ik ineens hoe lang het geleden was dat ik zoveel vriendelijke en ontspannen gezichten had gezien. Ik realiseerde mij ook dat ik ongemerkt gewend ben geraakt aan een omgeving waarin veel mensen gestrest lijken. Op straat zie ik vaak wantrouwende blikken en gespannen gezichten. Dat gevoel had ik vroeger minder sterk. Destijds vielen mij vooral de onzekere blikken van sommige jonge vrouwen op. Tegenwoordig zie ik die spanning en afstandelijkheid bij veel meer mensen, ongeacht hun leeftijd of achtergrond.

Ik heb soms het gevoel dat respect langzaam uit onze samenleving verdwijnt. Een vriendelijke glimlach, een normale blik of een eenvoudige begroeting lijken steeds meer te verdwijnen. Juist zulke kleine gebaren kunnen een groot verschil maken in hoe mensen zich voelen. Tijdens Pride ervaar ik juist het tegenovergestelde. Ik zie mensen die ontspannen lijken, elkaar accepteren en elkaar met meer vriendelijkheid benaderen. Bovendien zie ik nauwelijks de stress en de wantrouwende blikken die mij in het dagelijks leven zo vaak opvallen.

Vraag die me bezighoudt

Soms, wanneer ik naar de Belgische speler Charles De Ketelaere kijk, vraag ik mij af of mensen tegenwoordig met zo’n wantrouwende blik worden geboren of dat zo’n gezichtsuitdrukking later ontstaat door de manier waarop zij opgroeien of door de maatschappij waarin zij leven. Dat is een vraag die mij bezighoudt, zonder dat ik daarmee een oordeel over iemand wil uitspreken.

Binnenkort wil ik hierover video’s maken op TikTok. Met beelden kan ik waarschijnlijk beter laten zien wat ik bedoel dan alleen met woorden. Het gaat mij niet om één persoon of één groep, maar om een ontwikkeling die ik zelf op straat denk waar te nemen. Misschien herkennen sommige mensen dit niet, omdat zij het anders ervaren of omdat zij zelf de gestreste mensen zijn waarover ik het heb.

Jammer dat het voorbij is

Ik gun iedereen een samenleving waarin mensen elkaar weer vaker met een vreedzame, rustige blik en met respect behandelen. Voor mij laat Pride Amsterdam zien dat zo’n sfeer mogelijk is. Daarom vind ik het jammer wanneer het evenement weer voorbij is. Ik hoop dat de vriendelijkheid en het wederzijdse respect die ik tijdens deze dagen ervaar, niet alleen tijdens Pride zichtbaar zijn, maar het hele jaar door een vanzelfsprekend onderdeel van onze samenleving worden.

Reacties