Cuisine Pauline: de apotheker gunde mij geen blik

Ja, daar stond zij voor het eerst aan het werk bij de apotheker, een bloedmooie zwartharige meid. Ze glimlachte. Ik was meteen verkocht.

Maar toen bekeek ze mijn lijstje van medicatie en trok haar gezichtje plots een grimas. De sympathie was al over en uit, van haar kant. Ach ja, als neuropsycholoog begreep ik dat uiteraard. Ik had dertig jaar geleden een hevige burn-out geleden en sindsdien neem ik dagelijks een hele boterham aan vitamines om mijn lamgeslagen brein terug actief te maken. Dikke pech dus, want elke keer dat ik uit de apotheker stapte, gunde Pauline mij geen blik, ook geen ’tot ziens’ of ‘bedankt’.

De maanden gleden voor mij als zand door de vingers. Pauline was always on my mind. Ik zong dan ook vaak: ‘I just can’t get you out of my head‘. De hele winternacht lang hield ik mij warm met het dromen van mijn vlam.

Trouw hondje

Elke keer als ik bij de apotheker langsging en wat te diep in haar bruine ogen keek, irriteerde ik haar. En dus stapte ik naar een andere farmacie. Het gemis van haar strenge afwijzende blik was echter groot en zo bleef ik als een trouw hondje steeds terugkomen.

Onlangs toen het hevig snikheet was buiten, kwam er een kentering in haar gedrag. Vraag me niet waarom. Wist ze van mijn 20-jarige studie? Of was haar ter ore gekomen dat ik Engelse poems schreef voor mijn idool Mick Jagger? Jawel, Pauline vroeg welgemeend hoe het met me ging. Ik verstijfde even, maar het ijs was eindelijk gebroken. Vanaf dan werden onze gesprekken langer en flirterig, zelfs als stond er een rij wachtenden na mij.

Zwarte pens

Gisteren zocht ik in mijn kookboek een recept met zwarte pens, want ik wil Pauline immers inviteren voor een dinerdate bij kaarslicht. In dat boek dat ik vorige kerst kado kreeg, heb ik niks gevonden, dus googelde ik even op mijn pc. Je raadt nooit wat ik daar las. Toeval? Ach, daar geloof ik niet in. Zal ik het vertellen zonder dat de lezers mij tot ‘fantast’ verklaren? Ja, ik las: Cuisine Pauline, zwarte pens met roquefortkaas, peperkoek en appeltjes.

Vanmorgen slenterde ik naar de supermarkt om de nodige ingrediënten te kopen, maar plots hoorde ik Jagger en zijn Rolling Stones door de winkelradio jammeren: ‘It’s just my imagination, running away with me…’

Reacties