Corona: nostalgisch gevoel omdat er een beetje ademruimte was

Er wordt weleens gezegd: het ongeluk van de een is het geluk van de ander. De coronapandemie was voor de meeste mensen een moeilijke en angstige periode. Toch kijk ik er soms met een vreemde vorm van nostalgie op terug.

Niet omdat ik corona of de gevolgen ervan mis, maar omdat die periode voor sommige mensen onverwacht ook een stukje rust en menselijkheid bracht.

Voor mensen die door omstandigheden hun huis waren kwijtgeraakt en afhankelijk waren geworden van opvang, was het dagelijks leven vaak helemaal niet eenvoudig. Wie eenmaal in de opvang terechtkomt, heeft weinig controle meer over zijn eigen leven. Je wordt afhankelijk van regels, beschikbare bedden en beslissingen van anderen. En soms wordt er naar mijn gevoel helemaal niet zorgvuldig met mensen omgegaan.

Je kunt bijvoorbeeld zomaar op een kamer terechtkomen met iemand die de hele nacht snurkt, geen rekening houdt met anderen of zich asociaal gedraagt. Privacy is bijna verdwenen. Terwijl je juist op zo’n moment behoefte hebt aan rust en een plek waar je even tot jezelf kunt komen.

Tijdelijke uitzondering

Ik ken ook veel Marokkaanse mannen die met een Marokkaanse vrouw trouwden, haar naar Nederland haalden en vervolgens na verloop van tijd uit elkaar gingen. Wanneer het misliep, raakten sommigen hun woning kwijt en belandden ze op straat. Daarna volgden passantenhotels, opvangcentra en soms kamers die je met anderen moest delen.

Juist daarom voelde de coronaperiode voor sommige dakloze mensen bijna als een tijdelijke uitzondering op die harde werkelijkheid. Hotels stonden leeg en kamers waren ineens beschikbaar. Je kon een eigen kamer krijgen. Geen onbekende naast je, geen gesnurk boven je hoofd en geen voortdurende spanning over met wie je de ruimte moest delen.

De wereld stond stil, maar voor sommige mensen betekende die stilstand juist een beetje ademruimte.

Dat is misschien wel het vreemde aan nostalgie: je kunt terugverlangen naar een periode die tegelijkertijd verschrikkelijk was. Ik mis de pandemie niet. Ik mis de angst en onzekerheid niet. Maar ik mis soms wel dat kleine stukje menselijke waardigheid dat toen, juist door de uitzonderlijke omstandigheden, even vanzelfsprekend leek.

Corona was voor velen een nachtmerrie. Voor sommige mensen die alles al waren kwijtgeraakt, was het onverwacht ook een periode waarin ze eindelijk even een kamer voor zichzelf hadden.

Reacties